Dolf in 't Veld

Jaren geleden zou ik alles wat met God te maken had met 'onzin' afgedaan hebben. God kwam alleen voor als ik me onbeholpen in krachttermen moest uitdrukken, me aan de kachel brandde, iets vergeten was of iets mooi vond. Dit was niks bijzonders want b.v. de meest doorgewinterde westerse boeddhist deed dat ook.

Voor mij was aan iedereen die openlijk in God geloofde een steekje los of stond niet echt met z'n benen op de grond. Deze gedachte werd versterkt door van jongs af aan te horen over een vreemde oom van me, die met god dweepte en de hele familie zij lachend dat hij het licht gezien had.

Het is ook heel anders geweest n.m.l. toen ik klein was. Ik kan mij ervaringen herinneren dat God dicht om me heen voelde.

Toen ik op de christelijke lagere school ging kon ik intens genieten van de verhalen uit de bijbel die het hoofd van de school vertelde. Deze man kon daarbij zo mooi op z'n viool spelen dat ik viool les bij hem ontving en in de klanken het goddelijke ervoer. De man bracht me in contact met muziek die zo mooi was dat ze van een andere wereld leek te komen. Ieder keer als hij speelde werd er midden op m'n voorhoofd een plekje zo warm dat het uren kon blijven na gloeien. Ik voelde dan intense liefde die veel groter was dan de plek waarin ik het ervoer. Ik heb daar nooit over verteld want ik dacht er de aansluiting niet voor te vinden.

M'n vader was in z'n jeugd zo intensief ondergedompeld in kerk en religie dat hij me zeker niet stimuleerde in die richting. Ook was het zeker niet 'in' om je met God op te houden dus probeerde ik de herinneringen weg te drukken als ze zich dreigden voor te doen. Steeds meer zag ik toen dat mensen in God geloofden uit angst voor de dood. Ik was van mening dat angst voort kwam omdat je je hersens niet gebruikte en je je maar emotioneel liet meeslepen door je gevoel. In angst werden mensen doetjes en ik ergerde me dan ook geel. De enige die echt bang was was ik misschien zelf wel en overschreeuwde het met intelligent doen.

Enige tijd geleden ontdekte ik dat ik zelf de maker ben van de gedachten die door m'n hoofd spoken en dat ik ze zelf kan kie­zen. Ik weet nu dat slechts m'n gedachten me vast kunnen houden en dat andere gedachten me weer kunnen bevrijden. Nooit had ik beseft dat m'n beslissingen slechts gestuurd werden door m'n ego die alleen handelt uit angst. M'n ziel is de andere adviseur die in z'n verbondenheid met God rustig blijft adviseren ook al doe ik m'n best niet te luisteren.

M'n beeld van deze wereld was vervuld met angst ook al beweerde ik het tegendeel. Door dislektie kon ik moeilijk leren lezen en schrijven en gezien het 'betere' milieu waar ik uit kwam maakte ik met mooie verhalen de achterstand zoveel mogelijk goed en ook daarmee groeide m'n angst dat ik op een dag ontmaskerd zou worden. M'n succes in deze wereld maakte het niet goed en er bleef een pijnlijk besef van de zinloosheid van die camouflage en de kleinschaligheid van dit leven. Ik wist dat er meer moest zijn in het leven dan ik ervoer. Ik voelde de wereld steeds meer als een bedreiging en probeerde me tegenover iedereen te verdedigen en wist dat dit een onmogelijke taak was. Alles wat m'n ego me voorstelde leek het enig mogelijke en daarom waar. Tenslotte zie ik dat de beelden die m'n ego me ingeeft, valse plaatjes zijn van een wereld met mijn eigen plaats daarin. M'n ego probeert me te verkopen dat ik een mens ben die slechts gebonden is door z'n lichaam en z'n persoonlijkheid in tijd en ruimte.

Als ik het over m'n ego heb, gebruik ik het woord ego op een andere manier als gebruikelijk is. Ik bedoel ermee de zuigkracht die ervan uit gaat. M'n voornemens om b.v. niet meer, nog even gas te geven om dat een bus voor me de weg op wil komen, want ik, ik, ik ...

Deze voornemens worden me soms terplaatste uit handen genomen door een ingeving van m'n ego. Dit gaat zo flitsend snel dat het al gebeurt is voor ik het in de gaten heb. Het ego geeft me in, dat ik moet knokken voor m'n bestaan.

Dat er niet voor me gezorgd. wordt. Dat ik het allemaal zelf moet doen. Dat ik niet verbonden ben met hogere dimensies maar gewoon alleen met m'n lichaam. Het wil me doen geloven dat m'n wereld veel meer is opgebouwd uit angst en aangevallen worden dan op liefde.

Door steeds maar te verdringen en te ontkennen hield ik de waarheid voor mezelf verborgen. M'n ego zorgde voor chaos en zeer druk zijn waardoor ik veel adrenaline produceerde wat me deed denken dat de wereld steeds tegen me was en me wilde aanvallen. Ik nam de plaats van God in door ieder te oordelen, te veranderen, te beheersen en te manipuleren. Het liefst maakte ik mensen naar m'n eigen beeld en in arrogantie bepaalde ik wie m'n aandacht waard was en wie niet. Door op deze manier te leven heb ik heel wat leed om me heen veroorzaakt en waardevolle mensen ogenschijnlijk verloren. Met m'n verleden bewees ik de toekomst en zo bleef het ego de baas.

Ruim twintig jaar geleden bracht m'n buurman me op het spoor van het boek: 'A Course in Miracles', een cursus in wonderen. De titel allen al was genoeg om het boek jaren lang slechts m'n boekenkast te laten versieren. Er in lezen, was heel lastig door het moeilijke engels en in de uitgave die ik had stond niet eens wie het geschreven had.

In de bergen achter Sacarest is een boeddhistisch stilte centrum ontstaan.

Jaren geleden ben ik begonnen met daar retraites te houden, van twee weken alleen in een hut tussen de bergen te zijn, zonder iemand te zien en een keer vlak voor ik met m'n rugzak m'n huis in Sacarest uit liep werd ik aangetrokken door dat boek. Daar in de bergen ben ik toen door sommige teksten zo diep geraakt dat ik van ontroering huilde. M'n ego wereld zakte daar toen in elkaar en werd ik me bewust van een verbinding met alles om me heen, een verbinding met God. Oude verkrampte pijn begon weer te stromen. Ieder dag voelde ik me zachter worden. Zelfs een simpele vlieg werd toen daar m'n dierbaarste kameraad.

In het alleen zijn verliest het ego z'n voeding en komt de onder gesneeuwde ziel weer aan het licht. Het is een van de zwaarste beproevingen die ik ken, twee weken alleen met mezelf. Vorige maand toen ik weer een paar weken alleen in een verstilde vallei was, ontstond de inhoud voor de rest van dit verhaal.

Het is zondag middag en ik zit nu dan eindelijk in m'n caravan die ik gekregen heb en begin met m'n zogenaamde 'soletary retrait'. Een vorm van naar binnen keren, om door de ruis van m'n gedachten heen het unieke van het onderliggende in me zelf te ervaren. Deze keer ging ik niet naar de 'budhistische vallei' omdat ze daar met een grote werkretraite bezig waren en ik daar geen rust dacht te vinden. Dus nu nog meer 'zelf doen'. Helemaal op me zelf zonder enig moeten. Die vallei heeft ook z'n regels en zelfs die ben ik nu ontvlucht. Wel spookt er door m'n hoofd of de eigenaar van dit plekje waar ik nu sta, me niet komt wegsturen. Ik sta 100 meter van z'n bijen af.

. Bij m'n budhistische vrienden in de vallei leerde ik dit proces van Inkeer aan te gaan. Waarom ik er over schrijf is omdat ik deze weg van bewust worden meer bekendheid zou willen geven. Op deze manier beschrijf ik hoe m'n denken vrij raakt en tot inzicht komt. Voor mij zijn het ontmoetigen met de diepste en waardevolste delen in mezelf. Het opschrijven is een uitnodiging. Deze ervaring is als een soort dagboek geschreven om de levendigheid te verhogen. Het is ook een vrij schrijven van m'n gedachten.

. Een droom van vannacht. Ik loop in een soort gang als in een vliegveld. Mensen, ruimten en ik. Ik ben gehaast (time is running out) en realiseer me dat Ik een zwarte platte dames tas in een hal op een cafétafeltje heb laten liggen. Het mag niet gestolen worden. Ik heb nog een tas, een bruine leren schooltas. Vlak voor de hal met tafeltjes, zet ik de schooltas langs de kant op de grond en hol door naar het bewuste tafeltje. De zwarte tas is weg. Wel zit er een vrouw aan wie ik vraag of ze de zwarte tas met dunne koperen ketting hier heeft zien liggen. Ze zag er net Iemand mee weg lopen en samen holen we die achterna. Snel halen we hem in en overtuigen hem van m'n eigendom. Ik loop terug naar de andere tas met de fantasie dat die nu weer weg is. Einde droom­beeld.

Ik leer o.a. uit de droom dat ik fouten mag maken en dat ze gecorrigeerd kunnen worden en ik blijf het wantrouwen. Op deze retraites droom Ik steeds rijkelijk, veel meer als in m'n dagelijks leven.

Er zijn veel voorbereidingen nodig voor een retraite van twee weken in m'n eentje ergens op een hopelijk onvindbaar plekje op de Bernia, een berg die neerkijkt op de vallei waar Sacarest in ligt. Vanmorgen meete Ik het amperage van het zonnepaneel, wat buiten steeds de zon gericht staat, naar de accu om m'n eigen stroom voorziening in de gaten te houden. M'n mooie metertje van m'n huisgenoot Erik gaf digitaal 0.92 - 1.05 aan. Ik moest er het meet snoert je voor omzetten. Mooi om te zien, het was de eerste keer dat ik het metertje zo gebruikte. Ik ben nog steeds gek op dit soort metertjes. Na buiten wat verder gelezen te hebben in een boek van meester Da en wat gedronken te hebben hoor ik als ik binnen in de caravan ben, de accu borrelen dus ga ik de spanning nog eens meten en met dat ik de twee pennen op de accu polen druk, knetteren kleine vonkjes bij het aanraken van de tweede pool. Met een, weet ik wat er gebeurt is, doorgebrand, ik krijg een kleur van schrik. Als ik controleer of het metertje de amperage nog meet is er geen aflezing meer.. .

Onomkeerbaar is het metertje kapot. Ik zie in, dat ik in m'n dagelijks leven, met mensen ook heel wat kortsluitingen heb gehad. Ik heb altijd geloofd dat zoiets weer omkeerbaar of terug te draaien was. Ook ik mag fouten maken. Dit fenomeen heet vergeven. Sommige kortsluitingen zijn toch onomkeerbaar zoals m'n geliefd metertje. Ik verloor dierbare mensen waaronder zeer geliefden, wie gaat er nog volgen?

Het dierbaarste wat me nog over is te verliezen, zijn m'n dochters.

Vooral Anna, zal er ook ergens achter komen dat ik streken heb, de vraag is of ze dan al geleerd heeft te vergeven. Tranen staan in m'n ogen verdriet in m'n hart.

Het boek van Da is zeer inspirerend voor me. Na weer een stuk gelezen te hebben over z'n ontdekkingen over 'revelation' , (openbaring) die een vrouw bij een na de dood ervaring heeft gehad, krijg ik verlangen naar 'ervaring' want alleen ervaring brengt kennis.

Het hoofdstuk is uit en ik besluit wat te gaan koken. De ervaring met het 'onomkeerbaar' beschadigde metertje draag ik met me mee. Als ik naar binnen ga wil ik de accu nog even op spanning meten want dat werkt nog. Voor de kast ga ik op het meditatie bankje zitten en leg het metertje tussen m'n handen en in een inval, bid ik voor 'genezing' van het metertje. Hoe ik het verzin weet ik niet maar ik hoop dat de onomkeerbaarheid op een wonderbaarlijke manier omkeert. Ik hoop op het bestaan van almacht, dit schrijven ontroerd me, via m'n emoties als ontroering ervaar ik vaak m'n 'ziels contact'.

Als ik de spanning meet en erna over schakel naar 10 Amp. en het stekkertje verplaats naar de 10 Amp. aansluiting en de stroom door het dode metertje laat lopen komt het tot m'n stomme verbazing weer tot leven ... het geeft 1,31 amp. aan ...

De ervaring voel ik in me zakken als iets warms. Onomkeerbaarheid bestaat, niet alles is onvergeeflijk, is dit een manifestatie voor me van het Goddelijke?

Ik ben even verbonden met de materie, de mensen, de natuur om me heen alles is een manifestatie van de Goddelijke Aln;acht. Even werd het me gegeven het te mogen ervaren en geloven door zo iets simpels als een metertje wat me nu nog meergeliefd is. M'n rationeel denken haalt de ervaring niet onderuit met, zeker eerst niet goed gekeken. De ervaring mag een wondertje zijn.

Wat is de 'Force'? Als ik mediteer ervaar ik soms een bepaalde geladenheid. Een soort steunkracht die groter is als ik zelf. Het is een soort lus. In de meditatie ervaar ik dan meer als mezelf. Dit ervarende, maakt me even stil waardoor ik meer ruimte krijg om de geladenheid te ervaren waardoor het weer stiller wordt enz.

Meester Da schrijft hier over en ik merk dat er herkenning is in wat hij beschrijft als spirituele ervaring en wat ik als een futiliteit afdeed. Daarom is het belangrijk deze ervaringen een plek in m'n bewustzijn te geven teneinde m'n ontwikkeling te ervaren. In m'n eerste ontmoetin­gen met Ingrid die een meditatie groep leidt waar ik aan deelneem, was ik enthousiast over de geladenheid die ik mediterende voelde. Ook bij haar in huis was deze geladenheid duidelijk aanwezig. Da noemt dit de 'Force' of Kracht. Deze begint zich aan te melden door dat een plotselinge ondefinieerbare energie van boven af neer daalt in de vorm van een eigenaardige soort druk die eerst in m'n hoofd komt en dan zich verspreid door m'n hele lichaam. Deze druk was gewoonlijk het signaal dat de kracht in me werkzaam was. Ik realiseer me dat ik nu vaak hoofd­zakelijk weerstand ervaar en me niet voldoende kan overgeven aan de Kracht.

Meester Da beschrijft in zijn boek, The knee of listening op blz 120:

"Na enige tijd werd de druk meestal ervaren in het hoofd. Het centrum van de bovenste hersenschil raakte licht geïrriteerd zodanig dat het een diep sensueel gevoel geeft. In de oren ontstaat een gevoel alsof van binnen druk ontstond die de gehoorgang opent en enige warmte werd voelbaar. Na verder ontwikkeling gingen de oren verder open en werd een steeds aanwezig gesuis intern en extern waargenomen". Dit gesuis hoor ik steeds weer.

In m'n meditaties gaat het erom me te kunnen openen en me over te geven, geen afleiding meer aan te gaan. Het mediteren houd voor me in, me overgeven aan gedachten en als dit legen van m'n ge­dachten wereld zich voltrekt, werd het overgenomen door een sterke geconcentreerde of doordringende energie in m'n hoofd. Erna voelt m'n hoofd alsof het drijft in warmte en een weldadige energie die van boven schijnt te komen. Dit gevoel zakte dan door m'n lichaam en kan soms uren aanhouden. Dit ervaart zich dan in subliem rustgevende volheid zonder enige behoefte. De energieën die dan in m'n lichaam stromen ervaar ik als gebalanceerd en harmonieus. Dit blijkt dan voor me een natuurlijke geconditioneerdheid te zijn voor helderheid en vrij functioneren van m'n menselijke entiteit.

Waarom m'n vastberaden behoefte aan dit soort ervaringen? 'Realisatie' is misschien m'n enige antwoord. Realisatie van de goddelijke kracht die in ons is. Hoe deze te vinden, door te zoeken? De meeste zoek tochten worden misschien wel gemaakt door mensen die hopen er hun eigen sores mee aan te kunnen, de dagelijkse levens problemen. Voor mij is het uiteindelijk alleen maar de ervaring die lijdt tot ultieme Goddelijke realisatie en die lijdt weer tot het besef verbonden te zijn met iets dat veel groter is dan ik of m'n ego.

De eeuwige zoektocht naar de bron of wat dan ook is voor mij alleen maar meer hersenspinsel en' dus verder van huis. Na jaren lang gemediteerd te hebben met een soort 'methode', besef ik nu dat b.v. het tellen van m'n ademhaling me weer aan het werk zette. Het haalde me weg van m'n zijn, ofwel niet iets te hoeven. Ik was b.v. bezig het goed te doen, een stok paartje van me. Drijven in de ervaring van het moment is nu m'n gunstigste meditatie. Een kort sanskriet woord, mantra genaamd, herhaald zich nu in me. Zeg ik het of komt het binnen?

Alleen de waarheid van de ervaring is goed genoeg voor me. Het besef dat ik altijd verbonden ben geweest en zal zijn met de 'Kracht' is zo oud als ik zelf en ontroerd me.

Bij de begeleiding die ik in de meditatiegroep krijg is het van belang dat ik er geen moeite voor doe 'het' te ervaren, het is een kwestie van een overgave voor me en een 'free' gift van een 'meester'. De leerling hoeft alleen maar te komen en de overgave van een meester in ont­vangst te nemen. Het zou zo eenvoudig kunnen zijn als het waarnemen van bloemen in het zonlicht. Het eenvoudig aanwezig zijn en de gift van een meester in ontvangst nemen brengt meditatie en reiniging automatische op gang. Iedere vorm van inzet, is een hindernis voor de leerling z'n voortgang. De 'Kracht' ontwaakt niet door een gift van de meester maar ontstaat door invitatie van de meester en rijst van zich zelf van de basis van de ruggengraat omhoog naar het hoofd. Dan komen de verschillende kriyas en visies natuurlijk boven drijven, terwijl we een stille getuige blijven. Aldus meester Da.

Op bepaalde afgesproken avonden sta ik om negen uur weer op wacht om m'n enige contact met de bewoonde wereld, Erik te ervaren. Ieder keer ontstaat er blijheid in me als dit weer werkt. Het is een wederzijds signaal van zorg voor elkaar of zoiets versta ik er uit. Ik hier boven in m'n caravan op de berg en hij daar diep in het dal beneden me, onze verbinding is een aantal lichtflitsen van een zaklantaarn.

Terwijl ik er stond waren de bijen al hun bijenkorven in gegaan om te gaan slapen. Dit gaat overigens met ongelofelijke discipline gepaard. Terwijl ik daar stond werd ik me ineens bewust van het enorme diepe gezoem vanuit de verschillende korven. De hele nacht is het daar een bijna explosief angstaanjagend diep gezoem in de verschillende korven. De ene korf is ook een stuk rustiger als de andere. Machtig om ook overdag ze te bestuderen en de ongelofelijke orde te zien die er van zoveel kleine beestjes uitgaan. Ze gaan bewegen op de warmte van de zon en zodra de zon achter de horizon verdwijnt gaan de bijen naar binnen en komen er pas weer uit als de zon weer de volgende dag opkomt.

De zin die me vandaag het meest aansprak was dat ik m'n hele leven tot nu toe bezig ben geweest met 'ontmoetingen' te 'vermijden'. Daarvoor in de plaats deed ik iets met mensen om aardig gevonden te worden of om ze aan te passen aan mijn noden, terwijl dacht dat ik mensen ontmoette, maar het was slechts schijn. M'n behoefte is totaal omgekeerd alles is er op uit om in contact te zijn en de ander oprecht te ontmoeten.

Het geven van een workshop of zoiets is misschien wel daarom zo bevredigend voor me omdat ik voor die tijd mezelf opleg om het contact steeds weer aan te gaan, en verbazend genoeg geeft het me steeds weer bakken energie, de uitputtings slag, is het uit de weg te gaan.

Na een paar dagen toen ik zat te ontbijten hoorde ik motorgeronk wat niet zo als anders uitstierf maar steeds dichterbij kwam. Schrik was het eerste wat me overkwam, nu is het uit, nu moet ik weg, au! Dit was de laag onder het hier zijn. Verstoten kunnen worden, waar vindt dan de diepere ontspanning plaats als steeds een deel alert is op betrapt te worden? Ik liep snel naar de vrachtwagen toe die aan de andere kant voor de gesloten ketting stond. Om vorm te geven aan m'n hier zijn, vertelde ik de man dat ik schrijver was en z'n bijtjes bestudeerde voor m'n nieuwe boek. De man uit de truck was een en al vriendelijkheid en behulpzaamheid voor m'n verblijf en verontschuldigde zich voor de ketting. Hij ging aan het werk met de bijen en was vijf en half uur er mee bezig. Het leverde 30 kg honing op. Volgens hem moest ik oppassen vandaag niet gestoken te worden maar hij werd zelf een paar keer gestoken en ik zou zeggen terecht, want tenslotte jatte hij de honing van de bijtjes.

Die dag had ik m'n draai niet.

Het boek van Da is een geweldige inspiratie bron. Het helpt me m'n weg verder in te slaan en meer te gaan leven. De weg van het mezelf gadeslaan, alert zijn op iedere aanwezige aanwezigheid. Deze meester Da drukt zich uit in termen als 'radicaal begrijpen'. Steeds meer word het me duidelijk wat dat inhoud. Het is het radicaal eindigen van de illusie dat we van elkaar afgescheiden zijn en het bewustzijn toelaten van de goddelijke verbondenheid. Net zoals het boek 'A Course in Miracles' dit zegt.

Boeiend om me te beseffen dat ik m'n leven tot nu toe in dienst heb gesteld van het zoeken en helpen van de zoekende medemens. Het word me nu steeds duidelijker dat m'n zoeken een vermijding is. Ik zoek m'n 'schip' en ik zit erop ....

Materie heeft me gelukkig nooit gebonden, wel heb ik moeilijk materie kunnen los laten maar heb het niet verzameld, het komt naar me toe.

Het fluiten in m'n oren neemt soms intense vormen aan. Gisteren kon ik niet lezen zo sterk was het. Ik moest gaan lopen om het dragelijk te maken. Terwijl ik voor de caravan heen en weer liep werd me bij verrassing gewaar dat het geluid als ik naar de Bernia toe liep links veel drukkender was als dat ik terug liep. Hoeveel keer ik ook heen en weer liep het bleef steeds veranderen ... Het leek een zo begeert bericht van m'n voortgang. Ik merk dat ook in m'n meditaties, het waar­nemen makkelijker wordt naargelang er meer waar te nemen is. Hoe subtieler, hoe makkelijk ik afdwaal van, wat is. Dus de sensaties of wat dan ook, zijn machtige 'hier en nu houders', helpen het focus te houden.

Steeds meer hoor ik mezelf hardop praten, wat een herrie! Ik besef dat ik stil wil zijn om stilte te ervaren. Stilte is soms als een schuw vogeltje, het is veel makkelijker te verstoren dan te behouden.

Blij ben ik met m'n computer typmachientje. Het schrijven geeft nu een extra dimensie, vorige keren lag op de achtergrond het besef dat ik het dadelijk ook weer moet uit typen wil ik het kunnen bewaren of kunnen gebruiken. Kennelijk wil ik met dit geexperimenteer iets. Dit geeft licht, dit is een ontdekking terwijl ik schrijf1 Ik doe dit misschien dan toch niet alleen voor mezelf, is het een uitdrukking van m'n verbonden­heid, anders deed ik het toch niet.

Weer eens zag ik m'n groter doel over het hoofd. Weer eens struikel ik over m'n eigen kleinering of heb ik last van grootheidswaan, waar ligt de grens.

De valkuil van het zoeken, Wie ben ik, wie is het die zoekt?

Maharishi, ontwikkelde transsendentale meditatie, zet mensen aan om naar de bron te gaan van deze vragen. Dit zet mensen in de richting van gemotiveerd onderzoek. Begrijpen, is niet in zich zelf een vraag, een dilemma. Zelfs het onderzoek dat lijd tot begrijpen is in wezen een observatie.

Hoe kom ik tot begrip? Me iets afvragen is in essentie al begrijpen.

Krishnamurti gaf als antwoord op vragen soms de opmerking: 'De vraag is het antwoord" In de werkelijke vraag, zou je kunnen zeggen, ligt het antwoord al opgesloten. Het gaat des te meer om de ervaring, begrijpen is in wezen ervaren. Minder als je een antwoord aangeboden wordt, dan dat je het van uit eigen ervaring ontdekt, herkend en begrijpt.

Daarom maakt b.v, de kerk z'n gelovigen hoofdzakelijk maar afhan­kelijk en dat was nu juist wat de kerk wou. Jammer dat ze daar Christus z'n wijsheid voor (mis)gebruikte.

Hoe raak ik nu geboeid door iets wat gewoon is? In het kijken naar mezelf vraag ik m'n vis m'n water te bestuderen. Focus houden, komt binnen als ik kan blijven kijken wanneer ik op wil geven of met een gedachte verdwijn. Als de afleiding er tussen komt, word ik door het ego weggevoerd om niet ontdekt te worden.

Opmerkelijk is dat als ik de sleutels van meester Da lees blijf ik geboeid lezen terwijl ik het eigenlijk niet echt snap. Wat is dat? Is dit nu herkennen door m'n bron, de onbewuste versus de (nog niet) bewuste ervaring?

Er stroomt voldoening door me heen. Peuteren aan de rand van m'n bevattings vermogen. Hierdoor ontstaat wat Da noemt "The Bright', een helderheid.

Al minstens 5 jaar ben ik van plan het boek van Da, The Knee of Listening te kopen en te lezen en nu ineens in een opwelling vroeg ik Erik het voor me mee te brengen en vul ik me in deze retraite met deze unieke nieuwe en bekende inhoud.

De meditaties van me zijn gekenmerkt door afleiding. Gebrek aan discipline? Ik heb nu een vorm gevonden die heel bevredigend voor me is. M'n horloge heb ik zo afgesteld dat het ieder uur twee piepjes geeft. Iedere keer besluit ik om min. 10 min. te zitten. Op deze manier loopt een meditatieve stroom de hele dag door en anderzijds heb ik ieder uur een nieuwe kans en kom minder in de val terecht van, dat het me toch niet lukt.

 Meester Da geeft in z'n boek, de voor mij werkelijke meditatie aan, na al z'n experimenten komt hij tot deze 'Non-seeking' en hart medita­tie.

Zet je acties en vooral de behoefte aan actie stil en wordt getuige van wat komt.

Erken de dimensie van in relatie zijn. Erken bewustzijn .

Net zoals je een getuige van de omgeving bent, wees een getuige vanje gedachten, dit isje basis verbinding en antwoord op de om­geving. Het is niet nodig om je gedachten te stoppen.

Sluit dan je ogen en ontspan alle pogingen om niet te denken. Be­studeer alle gedachten en reacties. Ga er vooral niet over nadenken of de oorsprong van onderzoeken want hierdoor heb je alleen nog maar meer chronisch gedachten proces.

Ga hiermee door tot je bewust wordt dat je een getuige bent van gedachten, 'het denkende', wetende dat het een object voor je is. Begin dan alle gedachten, gevoelens, reacties, behoeften en impul­sen te herkennen als 'het denkende', de automatische machine ge­maakt door identificatie met en vermijding van ervaring.

Als deze dingen aan je voorbij gaan, zeg dan in gedachten eenvou­dig weg: dit is het denken . Doe dit tot het proces van herkennen stil wordt en er totaal geen pogingen in relatie tot gedachten meer zijn. Het lichaam is dan ontspannen en het denken tot rust gekomen (unperturbed).

Dit is de staat van begrijpen en natuurlijke moeiteloze controle. Het denken zou op dit punt genomen hoofdzakelijk stil moeten zijn.

Deze meditatie is voor mij erg belangrijk. Hiermee kan ik eigenlijk steeds moeiteloos afdalen en loskoppelen van de denktrein. Erna komt er een uitleg over het mantra gebruik.

Zoeven zat ik buiten te lezen en hoorde voor het eerst de roep van een bepaalde vogel en het zelfde antwoord van een andere. Alle dagen ervoor was ik alleen maar blijven steken in menselijke vallei ge­luiden ... Ongelofelijk hoe sterk die aantrekken en m'n bewustzijn bezet houden en allerlei denk processen produceren. Wat dat betreft is m'n caravannetje ook een behoorlijke aandacht sleurper. Even dit controle­ren, schoonmaken, repareren, aanvullen, verbeteren, enz. Er staan b.v. een aantal dennen bomen om me heen met hun kruinen mooi boven de horizon zodat ik er onderdoor had kunnen kijken als ze aan de stam niet allemaal oude dode takken hadden zitten. Wat een moeite moet ik doen om ze er niet allemaal met één afte balen. Dus eerst een paar, dat scheelt!, dan nog maar een paar, ik lijk wel een bezetene want bet zijn er meer als ik dacht. Nu zitten er een paar te hoog maar ik kijk er toch tegen aan enz.

Het is toch steeds weer opvallend zoveel erotische fantasieën en gedachten er op komen tijdens zo'n retraite. Een van de onderdrukte denkprocessen die vrij komen tijdens zo'n geestelijke reiniging. `De Bhagavad­gita leert ons dat de drie poorten naar de hel, wellust, haat en heb­zucht zijn.

Gistermiddag was ik aan het wandelen op het weggetje dat de Bernia op gaat en ontdekte volgens mij het oude pad de berg op en volgde het een heel eind weer naar beneden. Wat is dan zo'n oud half overgroeit pad zo veel mooier als de asfalt weg.

Vandaag ben ik eens aan het oefenen met alleen vruchten te eten want ik begon te veel op eten gefocust te raken, de zoveelste vermijding komt boven drijven.

Steeds als het me lukt om het denkproces te zien en me af te vragen of er een vermijding van relatie is, valt er een scherm van me af. Een diepe rust zakt in me en het denken komt tot rust.

Wat me de laatste dagen steeds duidelijker wordt is dat ik meer in contact wil zijn met m'n eigen en universele leiding. Vaak ervaar ik in het dagelijkse een onbestemdheid die ik nu begin tbuis te brengen. M'n impulsief bandelen is soms door universele richting gevoed maar al te vaak gewoon een ego reactie op het waargenomen. Dit te leren onderscheiden, geeft me de weg naar huis weer terug.

Gisteren was de dag een dieptepunt. Ik wist het allemaal niet meer. Boosheid kwam in me op over het uitblijven van het zo door me begeerde geluk of zeg maar 'peace of mind'. Iedereen kreeg er de schuld van; de meest dierbaren eerst en de rest volgde in een keurige rij. Vreemd genoeg had ik mezelf vergeten of zelfs voor op te zetten, maar dat werd me vanmorgen pas weer duidelijk.

In ieder geval had ik gisteren een fruit dag. ook vanmorgen alleen maar fruit en dat doet me erg goed. Vooral om de appels, peren en banaan zeer aandachtig, geduldig en klein te snijden. Het eten ervan wordt

dan vanzelf een net zo aandachtig en geduldige bezigheid waardoor het genuttigde ineens vele malen beter smaakt.

Het is inspirerend voor me om steeds stukken uit het boek van Franklin Jones te lezen. Met wat voor unieke doorzetting, bereikt die man z'n bestemming: 'meester Da'. Ik herken er delen in en voel ook een nostalgische, hij wel ik niet. Diep in me is een stem die me zegt dat ik het ook had gekund. Waarom deed ik het dan niet? Dus toch hoogmoed?

Het is of ik zelf tot stilstand ben gekomen. Ergens ben ik afgehaakt.

M'n ontwikkeling was stevig op weg. Een wat late start en wel veel aan mezelf gesleuteld en toch lijkt het of ik niet door zette. Ik weet dat ik het in me heb om tot het radicale inzicht te komen. Er is een deel in me wat het af laat weten. Ook nu met de steun en instructies van Ingrid kom ik niet weer echt op gang.

Als ik zo zit te schrijven met deze vraag, komt in me op dat ik een soort fundamentele angst in me mee draag. Tranen komen achter m'n ogen. Angst voor wat?

Deze nacht had ik een droom. M'n vader en ik zijn samen op weg met zijn auto. We waren nogal abrupt weggegaan. Als we ergens voor een rotonde moeten stoppen mist m'n vader de bocht en stuurt bij goed geluk via de steile kant van het talud weer de weg op. Ik vraag hem of ik het stuur zal overnemen en zonder op antwoord te wachten loop ik om de auto en kruip achter het stuur. Dan als we op de rotonde komen zijn er allemaal jongeren op fietsen die dwars over de rotonde rijden. Midden op