28 juli 09

Een bijzondere manier om je in de natuur te begeven is door je ''bloot te geven''. Net als alle dieren zonder andere bescherming dan je eigen huid, alert door het bos te lopen. Eerst zal het misschien nog wat onwennig zijn maar geleidelijk krijgt de sensatie van een zacht windje dat je huid streelt, steeds meer je aandacht. Prinses Irene gaf workshops op haar landgoed in Zuid Afrika en het programma bestond vooral uit in je blootje door de natuur lopen. Sacarest is een uitgelezen plek om deze unieke én zo gewone oefening te ondergaan. Het is een prachtige ervaring om, voor dat je het doet te merken wat er in je hoofd allemaal protesteert. Wat zal iemand denken als ze me zo zien. Helaas is het allemaal slechts angst. Steeds meer beseffen we dat er maar twee emoties zijn: angst en liefde. Om meer liefde in je leven toe te laten is het nodig om angst leren los te laten. Wat is er dus simpeler dan gewoon in je blootje te leren lopen? Wij beoefenen, nu het klimaat het meestal toelaat om aandachtig in ons blootje door de vallei te schreiden. Dit helpt zó om in het hier en nu te zijn, dat het zelfs lastig is om te denken. Vooral door ook op blote voeten te lopen verhoogt de sensatie en verlaagt je snelheid. Ook jij bent welkom om deze unieke ervaring in onze afgelegen vallei te komen ondergaan.   

Vandaag is de langste dag en de zomer gaat net komen terwijl de dagen alweer gaan korten. We vieren deze bijzondere dag met de plaatsing van een seizoenen mast die ons de hoek van de zon gaat tonen met de aarde. Ook vieren we de bogen die we bouwden aan het terras. Achter de rechterboog is het haardvuur waar we op 18 dec. al over schreven en de linkerboog geeft doorgang naar het voorplein. Langzaam maar zeker verfraaien we onze mooie plek die nooit klaar is want altijd is er wel weer iemand die een nieuw plannetje heeft wat weer zo  bijzonder is om het aan de veelheid van goede ideeën toe te voegen. Ook op onze homepage is weer nieuws met, de foto's uit de Sacarest vallei. We doen ons best om op onze site te laten zien wat hier is. We weten dat dit niet kan maar toch blijven we naast het bouwen in de vallei ook bouwen aan onze site die een beetje kan tonen wat je hier kan zien en meemaken. Mocht je een foto hebben waarvan je vind dat deze niet op onze site mag ontbreken, wil je die ons dan graag sturen dan plaatsen we die er weer bij.  Alleen over onze bijen, zouden we al een dagboek kunnen bijhouden. We vonden weer meer verlaten bijen kasten en brachten die ook naar onze vallei. Eerder  hadden we oude verlaten kasten meegebracht met het idee die op te knappen. Te laat want ze zitten nu ook vol met bijen die aan het zwermen waren en de verlaten kasten nu weer bewonen. Het is het sprookje van zwaan kleef aan geworden. We leren elke dag en raken al gewent aan de vele bijen steken, maar de eigen vallei honing is een unieke beloning voor al dat werk. Mocht je imker zijn of er een kennen en ons een tijdje willen komen helpen dan ben je meer dan welkom.

Het was al een tijdje onze wens om bijen te gaan houden. Dit mede omdat ze er slecht voorstaan in de wereld door ziekte en milieuvervuiling. Maar bijen kun je niet zomaar in de winkel kopen. Dus hier een imker gezocht en ook daar was het niet makkelijk om aan bijen te komen. Dus wat nu? Een keer liepen we in de buurt van de poort van onze buren, de boeddhisten en dwalen een beetje door de velden en zagen iets wat ons nieuwsgierig maakte. Tot onze grote verbazing stonden daar allemaal bijenkasten. Bij nader onderzoek bleken ze al jaren verlaten en verwaarloost te zijn en veel was er kapot. Van de 20 kasten die er stonden waren er nog maar 4 bewoond met bijen de rest leeg, omgegooid en vernielt. Dit was een kans om de bijen te redden, door ze onder onze zorg in Sacarest te brengen. Toen we de volgende dag terug kwamen was weer één van de laatste 4 kasten omgegooid, waarschijnlijk door zwijnen die dan later als de bijen dood of weg zijn de honing komen op eten. We hebben toen de kist weer recht gezet en alles op de aanhanger geladen en meegenomen! Nu hebben we een mooi plekje voor ze gemaakt bij ons in de vallei en gaan goed voor ze zorgen maar weten nog weinig over de ins en outs maar internet verteld ons al veel. In de paasgroep zat nota bene een imkster die ons al over de eerst geheimen van de wonderbaarlijke wereld van de bijtjes vertelde. Het blijkt maar weer dat alles op je pad komt wat je nodig hebt. Ook kwamen we Pepe weer tegen, die vroeger Sacarest bewoonde, en vroegen hem of hij de eigenaar kende van de bijen en hij vertelde dat een oud boertje 4 jaar
geleden was overleden die de bijen verzorgd had en niemand in de familie wilde er wat mee. Nu gaat hij vragen of de erfgenamen nog bijenspulletjes voor ons hebben.

Op een wandeling kwamen Anne en ik dit lammetje tegen. Zij was onze kleine voorjaarsbode. Ze was helemaal alleen, geen kudde, geen moeder schaap maar moederziel alleen in het bos. Ze bleek toch niet helemaal alleen te zijn, want al snel zagen we een vos er van door gaan die kennelijk al op de loer had gelegen en een lekker hapje had gezien. Toen we haar beter bekeken had ze de navelstreng nog aan haar buikje, vermoedelijk dus net geboren. Ze lag daar nog verdwaasd van de geboorte en het in deze wereld zijn. Ze mekkerde en m'n fantasie zij me dat het zielig klonk, maar waar was haar moeder? Toen we heel aandachtig luisterden hoorden we in de verte bellen van een kudde. Anne bleef bij het lammetje en ik ging de herder zoeken. Het bleek onze buurman Pepe te zijn die z'n kudde in het dal naast ons liet grazen. Hij was zoals altijd erg blij me te zien en de vondst van één van z'n lammetjes maakte hem nog blijer want hij had al lopen zoeken. Samen gingen we weer terug naar Anne en het lammetje. In de tijd dat Anne bij het lammetje was, hadden die twee al een bijzondere band gekregen want ze waren heel verbonden toen we bij ze aan kwamen. Anne straalde en het lammetje ook. Pepe, de herder was ons zeer dankbaar voor de vondst en helemaal toen we vertelden dat de vos er vandoor was gegaan toen wij het lammetje ontdekten. Het lammetje was weer veilig, met de herder op weg naar haar moeder. Wij waren een bijzondere ervaring rijker en daarmee gingen we weer naar huis.

Een lang verwachte wens was een bankje te maken langs de weg in de vallei. Om wandelaars uit te nodigen even uit te rusten en de stilte binnen en buiten te ervaren. Eindelijk doen we nu ook iets voor de passanten die door onze vallei wandelen en het ook verdiend hebben zorg van ons te krijgen. Wanneer heb jij voor het laatst tijd genomen om op een bankje te zitten bv om de natuur binnen te laten? Een retraite houden in een van onze retraite huisjes of een workshop volgen kan een "bankje" in je leven worden. Hoe zorg je ervoor dat er meer bankjes in je leven staan om op uit te rusten. Als je wil kan je een bankje met of zonder je naam er op, adopteren voor een redelijke dana bijdrage, want we zijn van plan meer bankjes te maken. Pas was ik nieuwsgierig of voorbijgangers er op zouden gaan zitten. Leuk hoe ik antwoord kreeg want er is nu zoveel stuifmeel in de lucht van de dennenbomen dat er overal een waas van geel poeder op ligt en een zitvlak werd er door zichtbaar op de bank.  

De Amandelbloesem is weer helemaal op z'n mooist en zelfs de lucht in onze vallei is zwanger van de amandelbloesemreuk. Onder zo'n boom staand hoorden we in andere jaren honderden bijen zoemen om de honing te verzamelen. Alleen vreemd genoeg is het dit jaar anders want er zijn maar een paar bijtjes die zoemend honing verzamelen. Bij nader onderzoek op internet blijkt nu dat het erg slecht gaat met onze zo nodige bijen want milieuvervuiling, mijt en te weinig goede imkers hebben de bijen stand ernstig in gevaar gebracht! Als het zo doorgaat en er niet snel actie wordt ondernomen zullen de bijen er straks niet meer zijn. Kan dat? Geen bijen betekent geen bestuiving, zijn er dan straks geen vruchten meer? Ook hommels blijken bijen nodig te hebben om te kunnen blijven bestaan. Een reden voor ons om zeer binnenkort bijen te gaan houden in onze vallei die voor bijen goed geschikt blijkt te zijn. We hebben al een bevriende imker die ons gaat helpen met ons bijen houden.

De afgelopen dagen zijn voor ons van diepe betekenis geweest. Door een enorme bosbrand op de berg naast onze vallei, waren we de nacht van zaterdag op zondag klaar om onze prachtige vallei over te geven aan de vlammen. Door een wind die met orkaan kracht het vuur aan wakkerde was er geen houden meer aan en was het vuur op anderhalve kilometer van ons huis gekomen. Wat een opgave om midden in de nacht te beslissen wat nu mee te nemen en de rest achter te laten... Alles wat we hier tot stand brachten aan houten huizen, stroom voorziening, water en noem maar op en nog veel meer de prachtige bomen, bloemen en planten. Een aantal uren leefden we in deze moeilijke gedachtes. Als er ooit een moment zal komen van totaal loslaten, zoals de dood ons vraagt, dan is dit het grote oefenen. Enige tijd na middernacht, als door een wonder viel de wind stil. Meteen zagen we de huizenhoge vlammen verminderen en geleidelijk doofde grotendeels het vuur. Vanmorgen gingen we kijken tot waar het vuur was gekomen. Tot onze grote verwondering was de brand gestopt waar onze vallei begint....  We vroegen ons af hoe dit nu zo kon gebeuren. In 2006 was er ook een grote brand geweest, aan de andere kant van de berg, de Campana, die ook nu weer brandde en ook toen was de brand aan de rand van onze vallei gestopt. Een gevoel van diepe dankbaarheid ging deze morgen door ons heen en op de weg terug naar huis was het prachtige groen van de bomen nog stralender als anders. De natuur liep dieper bij ons binnen en de grootsheid van de natuur was wederom meer aanwezig. We beseffen ons hoe belangrijk het is je te realiseren dat je op elk moment alles kwijt kunt zijn. Dit diep tot ons door te laten dringen, geeft ons de kans alles wat is, veel meer te waarderen.

Straks is het weer kerst. Jaren lang noemde we de workshop die we rond de kerst gaven ''Het feest van het licht''. Dit jaar vieren we de terugkeer van het licht met een klein besloten vrienden groepje. We zoeken de viering van het licht in ons zelf. Iedere avond zien we de zon in de prachtigste rode kleuren op een andere plek steeds verder naar links achter de bergen verdwijnen. De terugkeer in een beweging naar rechts is ons feest van het licht. Konden we zo ook maar de beweging van de minder wordende welvaart zien keren. Het is zeker mogelijk om in je eigen soms aanwezige somberheid, te ervaren dat het tij keert. Dit kantelmoment is eigenlijk steeds weer een feest van het licht. Voor ons kerstfeest zijn we al een tijdje bezig om een buiten openhaard te maken. We wilden deze haard maken op een plek waar veel spullen stonden te wachten om een definitieve plek te krijgen. Dus begonnen we eerst om het dak van de molen te restaureren zodat de wachtende spullen daar het onderkomen zouden krijgen. Bij het restaureren van de molen kwamen we allerlei zaken tegen die ook weer onze aandacht vroegen en kerst kwam maar dichterbij. Nu is het molendak dicht, de spullen op hun nieuwe plek in de molen, de basis voor de openhaard gebouwd en een gat voor de schoorsteen in het dak met een stuk van de schoorsteen al klaar. Zo leren we de weg af te leggen die nodig is om te komen waar we willen zijn. De kans is nu groot dat we met kerst heerlijk voor een warm knappend haardvuur, onder een dakje maar toch buiten rond onze openhaard kunnen zitten. Bijzonder is dat we de eerste amandelbloesem bij ons al zo vroeg gezien hebben. Graag wensen we jullie, met deze foto, een kerst waarin je licht kan ervaren in jezelf en daarom ook in de ander. Een week later is er dan weer een nieuw jaar en daar willen we jullie alle inspiratie toewensen die je nodig hebt om de volheid van je leven te ervaren in al z'n diversiteit die er steeds weer is, opdat je kan zien dat het leven nooit saai hoeft te zijn.

Moeder Nel, woont sinds april in Rotterdam

Een lang verwachte wens ging onlangs in vervulling. De vallei was en is zeer kwetsbaar voor bosbrand. Tot u toe hebben we ons bezig gehouden met onze accommodaties om steeds redelijk comfortabeler hier te kunnen verblijven maar daar had de vallei niet zo veel aan tot nu toe. Dus is er nu een bluswater reservoir wat we ook gebruiken als zwembad. Dus nu komen de twee samen. Omdat wij hier wonen is de vallei veiliger voor bosbranden. Een ander project wat ons blij maakt is de renovering van de oude olijfmolen onder ons gebouw. In El Bloque hadden we zo'n machtig mooi monument gerestaureerd en nu mogen we het hier weer doen. Bij het opruimen van een oude gang vonden we een deur waar we nog nooit achter gekeken hadden. De spanning was groot toen we de deur openden en vonden geen doornroosje of zo maar allemaal prachtige oude ruimten die we nu weer in ere gaan herstellen. 

Tot nu toe hebben we veel aan van alles en nog wat gebouwd en opgeknapt. Echter een belangrijke klus bleef maar liggen: De bron. We hebben een bron of eigenlijk meer een waterput die onder in onze vallei ons heerlijke water geeft. We hebben hem per ongeluk gevonden door rond te dwalen en niet van de vroegere eigenaar gewezen gekregen. Na dat we hem gevonden hadden vroeg ik de vroegere bewoner waarom hij me dat niet gewezen had en antwoordde hij: Je hebt er niet om gevraagd! Dat is natuurlijk een boeiend antwoord want hoe weet ik nu dat ik iets kan vragen als ik er van uit ging dat het er niet was. De vroegere bewoner ging z’n water halen in het volgende dorp, dus nam ik aan dat er geen put was. Maar hij ging het in het dorp halen met z’n auto want hij had geen zin om naar boven te lopen met kannetjes water. Weer ervaren we hoe belangrijk het is om de juiste vraag te kunnen stellen van uit open interesse want alleen de juiste vraag leidt tot het juiste antwoord…..

De bron of waterput was slechts provisorisch afgedekt dus had ze aandacht nodig en hebben we er nu een waardig huisje omheen gebouwd zodat het water met respect beschermt wordt. Het huisje viel zo ruim uit en de plek is zo mooi dat we er weer een retraite huisje van maken, een retraite te doen bij de bron is een cadeau aan je zelf.

Dit is een bijzondere tekst voor me want Anne en ik willen jullie gaag laten weten dat we op 16 aug. gaan trouwen. We voelen ons bij elkaar en op deze plek steeds meer thuis en willen daarin zichtbaar worden en voor uit komen met een erg oud ritueel, "het huwelijk". Door de aanwezigheid van Anne op deze plek ervaar ik de goddelijke dimensie. Het is de constante aanwezigheid van stromende levens energie die steeds voelbaarder wordt. Zoals ik met Anne over m'n religieus zijn kan praten kende ik nog niet en voor ons beiden is dat een geschenk. Ook houden we van de stilte, want die is hier ruim voor handen zoals je misschien weet. Bovenal verbindt ons de liefde voor elkaar en de natuur hier. Wat is dat een geschenk om zo in de ongeschonden natuur te mogen leven en werken. Bijzonder dat we die ervaringen hier met medereizigers kunnen delen.  

Op het weggetje naar ons kantoor struikelde ik bijna over dit prachtige nieuwe leven. Hun schutkleur was zo goed dat ze bijna weg vielen tegen de achtergrond. Hun overlevingsstrategie was blijf stil zitten want dan zien ze je niet, maar wat nu als ze je al gezien hebben? Ze bleven toch stil zitten vandaar dit mooie plaatje op 10cm afstand gemaak. Ik heb een poosje met ze stil gezeten. Erg bijzonder. Ik vroeg me af wat zijn het voor beestjes, toch besef ik me dat m'n aanwezigheid erdoor veranderde. Ik was minder in de ban van het moment en meer in m'n hoofd om te zoeken naar een naam. Ik liet de vraag vallen en gelijk was ik weer in de kostbare ervaring van mij met hen. Toen, wat zou er in ze omgaan? Gelijk besefte ik niet doen, geen projectie van m'n eigen gedachten in het waargenomene proberen te steken. Ik liet het weer vallen en.... weer was "mij met hen" er weer. Gelukkig bleef het een poosje stil in mij en buiten mij.

15 mei 08

Steeds als mensen hier zijn worden ze diep geraakt door onze mooie omgeving. Jose van de paasgroep stuurde ons deze foto waar ze zelf ook op staat. Zelf merk ik een bijzondere verschuiving. Dit paadje wat je hier ziet loop ik al ruim 25 jaar en de laatste 10 jaar lopen we dan hier op "eigen" grond. M'n waardering voor het aanwezig mogen zijn op dit stukje van onze aarde neemt per keer dat ik er nu loop toe! Het tegenover gestelde van gewenning vindt in me plaats. Zou het begrip "eigen" de wereld zo voor me veranderen of loopt de wereld door de jaren heen meer bij me binnen? Het zal een combinatie zijn en ik ben er zeer dankbaar bij. 

TagoMago is de naam van ons nieuw gebouwde retraite huisje in de rand van een bos diep verscholen in onze vallij.  Het huisje hebben we genoemd naar een van de mooiste eilanden van de Balearen archiepel hier voor de kust. Een ander retraite huisje noemde we al Tabarca naar een ander eiland in de Middelandsezee. We zijn ook bezig om stukken van de vallij te verbinden door smalle voetpaden. Als we zo nieuwe gebieden ontdekken en ontsluiten voor het oog is de schoonheid van de natuur hier steeds weer een reden om tijdens het werk regelmatig stil te vallen. Een inspiratiebron voor ons op dit moment zijn Tolle en Oprah die gesprekken houden over Tolle's laatste boek. Deze gesprekken zijn allemaal van internet te downloaden, mocht je geinterreseert zijn schrijf ons dan voor het adres van deze downloads. 

De paasgroep was een succes. We hadden een vol huis en de mensen merkten ook weer hoe de natuur hier voor hen bevordelijk was om de rust in zichzelf terug te vinden. Hier willen we graag meer gebruik van maken door een retraite huisje te bouwen op een prachtige stille plek ergens in het bos. Dat huisje willen we beschikbaar stellen voor mensen die alleen een tijdje de stilte op zich willen laten inwerken. Onze eigen ervaring is dat zo'n periode erg bevoordelijk kan zijn voor je ontwikkeling, want eigenlijk is alles al in je aanwezig maar is er stilte en aandacht voor nodig om er bij te kunnen komen. Als mensen daar belangstelling voor hebben kan je contact met ons opnemen. 
We hebben de afgelopen week mooi weer gehad maar wel veel wind. Op een ochtend was de wind zo hevig dat onze grote boom voor het huis een grote tak op gaf om zelf overeind te blijven. Een derde van de boom is hiermee verdwenen en het is wel wennen en natuurlijk zonde dat onze prachtige boom zo'n grote zijarm kwijt is.

Morgen komen de mensen weer bij ons voor de paasgroep. We maken ons weer klaar voor een nieuw seizoen. Al ons bouwwerk is tijdelijk afgerond en we maken er weer een mooie verzorgde plek van. Graag wensen we jullie een fijne pasen toe en hopelijk kom je goed door deze koude dagen. Ook hier ging de temperatuur van de ene dag op de andere van 24 naar 7 en dat is wel even een overgang. Toch zitten de jonge amandelen en vijgen al weer in de bomen, zie de foto bij 13 mrt 07. De cirkel van een jaar dag(maand)boek schrijven zit er weer op. Graag blijf ik het doen en zou het fijn vinden als er mensen zijn die dit geschrijf van me trouw lezen om me dat per e-mail eens willen melden want dat geeft weer inspiratie. Tijn is weer terug van weg geweest en we zijn blij met zijn aanwezigheid en hij is weer graag thuis bij ons.

Er zijn weer grote veranderingen die ik jullie kan melden. M'n huisgenoten verzeker ik wel eens dat het hier nooit saai zal zijn dus zo ook nu weer. We zijn een buitenbadruimte aan het bouwen. Het sanitair was nog wat pover en met deze uitbreiding hopen we weer aan een behoefte te kunnen voldoen. Twee douches met zonneverwarmd water, drie wastafels, een antieke wasbak met schrob gedeelte en een echte professionele komposttoilet. Met Pasen is het klaar! De toegangsweg naar de poort van Sacarest was een weg voor liefhebbers van terrein rijden. Maar dat bleken er in de praktijk toch minder te zijn als we hoopten. Er waren zelfs mensen die er voor weg bleven. Dat is nu voorbij want het is nu verhard met asphalt! Het was een financieele rib uit het Sacarestlijf. Wel zeer comfortabel nu het er ligt. Een hele verandering die op komst is dat Nel ons per half april gaat verlaten. De geboortegrond trekt en ze vindt dat haar lichaam te gebrekkig wordt voor hier. Ze gaat naar een verzorgingshuis in Rotterdam. We vinden dat erg jammer maar zien dat het al heel dapper was dat Nel mee hier maar toe ging en nog dapperder om weer te verhuizen en nog wel naar de andere kant van Europa. Een bijzondere kleur verdwijnt helaas uit de Sacarest regenboog. We zijn dankbaar voor alles wat Nel ons door de jaren heen gaf. Haar adres: flat 85, Chabotlaan 1, 3055 AA Rotterdam, telefoon 010 422 7323.  

19 januari 08

De lente is hier bij ons al begonnen en de hele vallei vult zich weer met prachtige bloeiende amandelbomen. De ene boom staat er noch uitbundiger bij als de andere. Ze zijn wat eerder als andere jaren, misschien toch globale opwarming? Elke nacht lijkt er een hond in de vallei te blaffen maar het is een vos die op zoek is naar een maatje van het andere geslacht, bijzonder om hem steeds op een andere plek in de donkere nacht z'n roep te horen doen. Op een van onze wandelingen lag er in de rivierbedding een volwassen wild zwijn, het leek of hij even lag te slapen. Helaas werd hij niet meer wakker en bleek dood te zijn. Misschien aangeschoten door een jager had hij onze vallei opgezocht om ongestoord te kunnen sterven. Zo ervaren we hier elke dag weer de prachtige levenscyclus die zich in elk moment weer aan ons laat zien: bloesem, partnerschap en de dood.

Vanmorgen om even over 7 uur kantelde de aarde. Wat een wonder dat de hele inmens grote aarde zijn beweging veranderd en wij hier weer meer licht gaan krijgen. Al maanden lang zagen we de zon elke dag meer naar links achter de bergen ondergaan. M'n verwachting was dat een paar weken voor de korste dag de zon zich al niet meer over de horizon zou verschuiven per ondergang maar tot op het laatst verschoof hij nog. Maar alles is relatief en eigenlijk kanteld de aarde niet maar de as van de aarde komt in een andere stand door dat we per jaar om de zon heen draaien. Bijzonder om zo onze nieuwe plek, Sacarest op deze aarde te ontdekken. 

Over een paar dagen is het kerstmis en we wensen jullie gaag een vrolijk kerstfeest toe met licht en vrede in je hart. Een week later gaat het jaar ten einde en daar wensen we je graag voor het nieuwe jaar dat je jou hart verder zal openen want dat is naar ons idee de opdracht die we allen te vervullen hebben: open je hart. Een bron van inspiratie is de film "As it is in heaven".