Drie dagen geleden maakte ik deze foto van de weg door onze vallei. We hebben een aantal weken zulk mooi na-zomers weer gehad dat we hoopten dat de dagen niet zouden eindigen. Het was zo mooi dat ik geraakt werd door de verstilling van de schoonheid. Misschien is het op de foto zichtbaar.

Gisteren hadden we een soort sneeuwstorm en de sneeuw bleef zelfs rond het huis liggen! De kunst was om van deze storm ook de schoonheid te zien. Zulke sneeuw heb ik hier nog niet meegemaakt, het zou toch warmer worden ....  De volgende morgen was de hele vallei wit, windstil en met zon overgoten. De schoonheid liep direct weer bij me binnen. 

Het is over een paar dagen weer kerst.  We wensen jullie graag een ontroerende kerst. Het zijn toch dagen waarin het ons gegeven is wat dichter bij elkaar te geraken, fysiek en hopelijk ook emotioneel. We gaan er een mooie kerst van maken en hopelijk jullie ook.

Graag geven we jullie voor het naderende nieuwe jaar een mooie uitspraak mee van de soefimeester Roemi:  Ver voorbij de ideeën over goed en fout is een plek. Ik ontmoet jou daar. We willen oefenen om elkaar daar op die plek van Roemi steeds weer te ontmoeten, doe je mee?
 

We waren een week op reis door de lage landen waardoor het nieuws uit de vallei even op zich liet wachten. Veel van de amandelbomen in de vallei en in de buurt gaan vroeg dood. Ze zijn dan nog niet zo groot. Een dikke grote oude amandelboom zie je zelden. De amandelbomen worden allemaal geënt. Ze worden daardoor zo gemanipuleerd dat ze veel vruchten geven maar moeten wel veel gesnoeid worden en gaan niet lang mee. Eigenlijk is het voor ons op zo'n manier een verprutste boom. We willen weer terug naar "echte" bomen. Dus laten we de amandelbomen gaan en planten nieuwe echte notenbomen. Hier zet Anne met hulp van Cecilia een walnoot in de grond. We maakten een flink groot gat om daar goede grond in te brengen om zo de jonge boom welkom te heten. Er werden zo 20 walnotenbomen geplant. M'n vader zei altijd bij het planten van een boom: 'Boompje groot, plantertje dood"! Het zou best kunnen dat deze wijze uitspraak ook hier weer opgaat. Hoe gaan wij in vergelijking met de amandelboom met ons leven om? Ook ons zelf geweld aandoen om snel veel opbrengst te hebben en dan te vroeg op te branden? Ons bezoekje aan Nederland deed me daaraan wel denken. Ik stond ergens in Rotterdam te kijken naar een trottoir en zag werkelijk iedereen "snel wandelen"! Niemand liep gewoon relaxed en ik vroeg me af waarom heeft iedereen zo'n haast? Er is overigens geen land ter wereld waar zoveel stress 'slachtoffers' zijn als in NL. Hoe komt het dat men zegt: rust roest? We sliepen in een hotelletje wat adverteerde met "onthaasten", weer een nieuw woord maar niet om trots op te zijn. Onze vriend Tolle zegt dat het er om gaat de innerlijke verstilling te beoefenen waar je ook bent door je b.v. af en toe af te vragen wat de relatie met je lichaam is en je lichaam te voelen. De stilte van onze vallei voelde na terugkomst weer zo weldadig en we beseffen dat het hier kunnen wonen een voorrecht is.

De oude olijf molen van Sacarest zijn we nog steeds aan het restaureren. In december vorig jaar deden we de eerste helft van het 120 vierkante meter grote dak. Gelukkig hebben we nu bijna het gehele dak dicht. Veel van de oude gips muren hebben we weer in hun oude glorie kunnen herstellen door ze, waar nodig  te versterken en het dak beschermt ze verder tegen de regens van de komende winters. De oude 6  meter lange dakbalken hadden het begeven maar gelukkig hebben we de dakpannen op tijd gered. Dit deel van het gebouw is meer dan tweehonderd jaar oud. Ook in ons vroegere El Bloque restaureerde we al de bestaande oude olijf molen dus gelukkig hebben we ervaring. Ook hier hadden op de wanden de vroegere werkers strepen gezet om hun binnen gebrachte zakken olijven te turven en een vinger olijfolie als een vat vol was met olie, want ze konden niet tellen. Om de zoveel tijd kwam de baas om hun opbrengst te tellen. Rechts op de voorgrond kun je een deel van de olijfpers zien en erachter de molensteen. De molensteen werd aangedreven met een ezel die een zak over z'n kop kreeg zodat het arme beest niet duizelig werd van alle rondjes lopen. In al dat praktische bezig zijn, zit voor ons ook de opdracht om naast al die ''vormen'' ook het vormloze te blijven ervaren. Tolle geeft ons aan dat het de kunst is om een verhouding van max. twee derde vorm tegen een derde vormloos aan te houden. Geen geringe klus want de vormen besmetten het brein met meer vormen. Waarom vullen de vormen uit de natuur ons brein nagenoeg niet maar maken juist leegte? Het is weer het verschil tussen mens gemaakte vormen en goddelijke vormen.

28 juli 09

Een bijzondere manier om je in de natuur te begeven is door je ''bloot te geven''. Net als alle dieren zonder andere bescherming dan je eigen huid, alert door het bos te lopen. Eerst zal het misschien nog wat onwennig zijn maar geleidelijk krijgt de sensatie van een zacht windje dat je huid streelt, steeds meer je aandacht. Prinses Irene gaf workshops op haar landgoed in Zuid Afrika en het programma bestond vooral uit in je blootje door de natuur lopen. Sacarest is een uitgelezen plek om deze unieke én zo gewone oefening te ondergaan. Het is een prachtige ervaring om, voor dat je het doet te merken wat er in je hoofd allemaal protesteert. Wat zal iemand denken als ze me zo zien. Helaas is het allemaal slechts angst. Steeds meer beseffen we dat er maar twee emoties zijn: angst en liefde. Om meer liefde in je leven toe te laten is het nodig om angst leren los te laten. Wat is er dus simpeler dan gewoon in je blootje te leren lopen? Wij beoefenen, nu het klimaat het meestal toelaat om aandachtig in ons blootje door de vallei te schreiden. Dit helpt zó om in het hier en nu te zijn, dat het zelfs lastig is om te denken. Vooral door ook op blote voeten te lopen verhoogt de sensatie en verlaagt je snelheid. Ook jij bent welkom om deze unieke ervaring in onze afgelegen vallei te komen ondergaan.   

Vandaag is de langste dag en de zomer gaat net komen terwijl de dagen alweer gaan korten. We vieren deze bijzondere dag met de plaatsing van een seizoenen mast die ons de hoek van de zon gaat tonen met de aarde. Ook vieren we de bogen die we bouwden aan het terras. Achter de rechterboog is het haardvuur waar we op 18 dec. al over schreven en de linkerboog geeft doorgang naar het voorplein. Langzaam maar zeker verfraaien we onze mooie plek die nooit klaar is want altijd is er wel weer iemand die een nieuw plannetje heeft wat weer zo  bijzonder is om het aan de veelheid van goede ideeën toe te voegen. Ook op onze homepage is weer nieuws met, de foto's uit de Sacarest vallei. We doen ons best om op onze site te laten zien wat hier is. We weten dat dit niet kan maar toch blijven we naast het bouwen in de vallei ook bouwen aan onze site die een beetje kan tonen wat je hier kan zien en meemaken. Mocht je een foto hebben waarvan je vind dat deze niet op onze site mag ontbreken, wil je die ons dan graag sturen dan plaatsen we die er weer bij.  Alleen over onze bijen, zouden we al een dagboek kunnen bijhouden. We vonden weer meer verlaten bijen kasten en brachten die ook naar onze vallei. Eerder  hadden we oude verlaten kasten meegebracht met het idee die op te knappen. Te laat want ze zitten nu ook vol met bijen die aan het zwermen waren en de verlaten kasten nu weer bewonen. Het is het sprookje van zwaan kleef aan geworden. We leren elke dag en raken al gewent aan de vele bijen steken, maar de eigen vallei honing is een unieke beloning voor al dat werk. Mocht je imker zijn of er een kennen en ons een tijdje willen komen helpen dan ben je meer dan welkom.

Het was al een tijdje onze wens om bijen te gaan houden. Dit mede omdat ze er slecht voorstaan in de wereld door ziekte en milieuvervuiling. Maar bijen kun je niet zomaar in de winkel kopen. Dus hier een imker gezocht en ook daar was het niet makkelijk om aan bijen te komen. Dus wat nu? Een keer liepen we in de buurt van de poort van onze buren, de boeddhisten en dwalen een beetje door de velden en zagen iets wat ons nieuwsgierig maakte. Tot onze grote verbazing stonden daar allemaal bijenkasten. Bij nader onderzoek bleken ze al jaren verlaten en verwaarloost te zijn en veel was er kapot. Van de 20 kasten die er stonden waren er nog maar 4 bewoond met bijen de rest leeg, omgegooid en vernielt. Dit was een kans om de bijen te redden, door ze onder onze zorg in Sacarest te brengen. Toen we de volgende dag terug kwamen was weer één van de laatste 4 kasten omgegooid, waarschijnlijk door zwijnen die dan later als de bijen dood of weg zijn de honing komen op eten. We hebben toen de kist weer recht gezet en alles op de aanhanger geladen en meegenomen! Nu hebben we een mooi plekje voor ze gemaakt bij ons in de vallei en gaan goed voor ze zorgen maar weten nog weinig over de ins en outs maar internet verteld ons al veel. In de paasgroep zat nota bene een imkster die ons al over de eerst geheimen van de wonderbaarlijke wereld van de bijtjes vertelde. Het blijkt maar weer dat alles op je pad komt wat je nodig hebt. Ook kwamen we Pepe weer tegen, die vroeger Sacarest bewoonde, en vroegen hem of hij de eigenaar kende van de bijen en hij vertelde dat een oud boertje 4 jaar
geleden was overleden die de bijen verzorgd had en niemand in de familie wilde er wat mee. Nu gaat hij vragen of de erfgenamen nog bijenspulletjes voor ons hebben.

Op een wandeling kwamen Anne en ik dit lammetje tegen. Zij was onze kleine voorjaarsbode. Ze was helemaal alleen, geen kudde, geen moeder schaap maar moederziel alleen in het bos. Ze bleek toch niet helemaal alleen te zijn, want al snel zagen we een vos er van door gaan die kennelijk al op de loer had gelegen en een lekker hapje had gezien. Toen we haar beter bekeken had ze de navelstreng nog aan haar buikje, vermoedelijk dus net geboren. Ze lag daar nog verdwaasd van de geboorte en het in deze wereld zijn. Ze mekkerde en m'n fantasie zij me, dat het zielig klonk, maar waar was haar moeder? Toen we heel aandachtig luisterden hoorden we in de verte bellen van een kudde. Anne bleef bij het lammetje en ik ging de herder zoeken. Het bleek onze buurman Pepe te zijn die z'n kudde in het dal naast ons liet grazen. Hij was, zoals altijd, erg blij me te zien en de vondst van één van z'n lammetjes maakte hem nog blijer want hij had al lopen zoeken. Samen gingen we weer terug naar Anne en het lammetje. In de tijd dat Anne bij het lammetje was, hadden die twee al een bijzondere band gekregen want ze waren heel verbonden toen we bij ze aan kwamen. Anne straalde en het lammetje ook. Pepe, de herder was ons zeer dankbaar voor de vondst en helemaal toen we vertelden dat de vos er vandoor was gegaan toen wij het lammetje ontdekten. Het lammetje was weer veilig, met de herder op weg naar haar moeder. Wij waren een bijzondere ervaring rijker en daarmee gingen we weer naar huis.

Een lang verwachte wens was een bankje te maken langs de weg in de vallei. Om wandelaars uit te nodigen even uit te rusten en de stilte binnen en buiten te ervaren. Eindelijk doen we nu ook iets voor de passanten die door onze vallei wandelen en het ook verdiend hebben zorg van ons te krijgen. Wanneer heb jij voor het laatst tijd genomen om op een bankje te zitten bv om de natuur binnen te laten? Een retraite houden in een van onze retraite huisjes of een workshop volgen kan een "bankje" in je leven worden. Hoe zorg je ervoor dat er meer bankjes in je leven staan om op uit te rusten. Als je wil kan je een bankje met of zonder je naam er op, adopteren voor een redelijke dana bijdrage, want we zijn van plan meer bankjes te maken. Pas was ik nieuwsgierig of voorbijgangers er op zouden gaan zitten. Leuk hoe ik antwoord kreeg want er is nu zoveel stuifmeel in de lucht van de dennenbomen dat er overal een waas van geel poeder op ligt en een zitvlak werd er door zichtbaar op de bank.  

De Amandelbloesem is weer helemaal op z'n mooist en zelfs de lucht in onze vallei is zwanger van de amandelbloesemreuk. Onder zo'n boom staand hoorden we in andere jaren honderden bijen zoemen om de honing te verzamelen. Alleen vreemd genoeg is het dit jaar anders want er zijn maar een paar bijtjes die zoemend honing verzamelen. Bij nader onderzoek op internet blijkt nu dat het erg slecht gaat met onze zo nodige bijen want milieuvervuiling, mijt en te weinig goede imkers hebben de bijen stand ernstig in gevaar gebracht! Als het zo doorgaat en er niet snel actie wordt ondernomen zullen de bijen er straks niet meer zijn. Kan dat? Geen bijen betekent geen bestuiving, zijn er dan straks geen vruchten meer? Ook hommels blijken bijen nodig te hebben om te kunnen blijven bestaan. Een reden voor ons om zeer binnenkort bijen te gaan houden in onze vallei die voor bijen goed geschikt blijkt te zijn. We hebben al een bevriende imker die ons gaat helpen met ons bijen houden.

De afgelopen dagen zijn voor ons van diepe betekenis geweest. Door een enorme bosbrand op de berg naast onze vallei, waren we de nacht van zaterdag op zondag klaar om onze prachtige vallei over te geven aan de vlammen. Door een wind die met orkaan kracht het vuur aan wakkerde was er geen houden meer aan en was het vuur op anderhalve kilometer van ons huis gekomen. Wat een opgave om midden in de nacht te beslissen wat nu mee te nemen en de rest achter te laten... Alles wat we hier tot stand brachten aan houten huizen, stroom voorziening, water en noem maar op en nog veel meer de prachtige bomen, bloemen en planten. Een aantal uren leefden we in deze moeilijke gedachtes. Als er ooit een moment zal komen van totaal loslaten, zoals de dood ons vraagt, dan is dit het grote oefenen. Enige tijd na middernacht, als door een wonder viel de wind stil. Meteen zagen we de huizenhoge vlammen verminderen en geleidelijk doofde grotendeels het vuur. Vanmorgen gingen we kijken tot waar het vuur was gekomen. Tot onze grote verwondering was de brand gestopt waar onze vallei begint....  We vroegen ons af hoe dit nu zo kon gebeuren. In 2006 was er ook een grote brand geweest, aan de andere kant van de berg, de Campana, die ook nu weer brandde en ook toen was de brand aan de rand van onze vallei gestopt. Een gevoel van diepe dankbaarheid ging deze morgen door ons heen en op de weg terug naar huis was het prachtige groen van de bomen nog stralender als anders. De natuur liep dieper bij ons binnen en de grootsheid van de natuur was wederom meer aanwezig. We beseffen ons hoe belangrijk het is je te realiseren dat je op elk moment alles kwijt kunt zijn. Dit diep tot ons door te laten dringen, geeft ons de kans alles wat is, veel meer te waarderen.

Straks is het weer kerst. Jaren lang noemde we de workshop die we rond de kerst gaven ''Het feest van het licht''. Dit jaar vieren we de terugkeer van het licht met een klein besloten vrienden groepje. We zoeken de viering van het licht in ons zelf. Iedere avond zien we de zon in de prachtigste rode kleuren op een andere plek steeds verder naar links achter de bergen verdwijnen. De terugkeer in een beweging naar rechts is ons feest van het licht. Konden we zo ook maar de beweging van de minder wordende welvaart zien keren. Het is zeker mogelijk om in je eigen soms aanwezige somberheid, te ervaren dat het tij keert. Dit kantelmoment is eigenlijk steeds weer een feest van het licht. Voor ons kerstfeest zijn we al een tijdje bezig om een buiten openhaard te maken. We wilden deze haard maken op een plek waar veel spullen stonden te wachten om een definitieve plek te krijgen. Dus begonnen we eerst om het dak van de molen te restaureren zodat de wachtende spullen daar het onderkomen zouden krijgen. Bij het restaureren van de molen kwamen we allerlei zaken tegen die ook weer onze aandacht vroegen en kerst kwam maar dichterbij. Nu is het molendak dicht, de spullen op hun nieuwe plek in de molen, de basis voor de openhaard gebouwd en een gat voor de schoorsteen in het dak met een stuk van de schoorsteen al klaar. Zo leren we de weg af te leggen die nodig is om te komen waar we willen zijn. De kans is nu groot dat we met kerst heerlijk voor een warm knappend haardvuur, onder een dakje maar toch buiten rond onze openhaard kunnen zitten. Bijzonder is dat we de eerste amandelbloesem bij ons al zo vroeg gezien hebben. Graag wensen we jullie, met deze foto, een kerst waarin je licht kan ervaren in jezelf en daarom ook in de ander. Een week later is er dan weer een nieuw jaar en daar willen we jullie alle inspiratie toewensen die je nodig hebt om de volheid van je leven te ervaren in al z'n diversiteit die er steeds weer is, opdat je kan zien dat het leven nooit saai hoeft te zijn.

19 januari 08

De lente is hier bij ons al begonnen en de hele vallei vult zich weer met prachtige bloeiende amandelbomen. De ene boom staat er noch uitbundiger bij als de andere. Ze zijn wat eerder als andere jaren, misschien toch globale opwarming? Elke nacht lijkt er een hond in de vallei te blaffen maar het is een vos die op zoek is naar een maatje van het andere geslacht, bijzonder om hem steeds op een andere plek in de donkere nacht z'n roep te horen doen. Op een van onze wandelingen lag er in de rivierbedding een volwassen wild zwijn, het leek of hij even lag te slapen. Helaas werd hij niet meer wakker en bleek dood te zijn. Misschien aangeschoten door een jager had hij onze vallei opgezocht om ongestoord te kunnen sterven. Zo ervaren we hier elke dag weer de prachtige levenscyclus die zich in elk moment weer aan ons laat zien: bloesem, partnerschap en de dood.