19 januari 08

De lente is hier bij ons al begonnen en de hele vallei vult zich weer met prachtige bloeiende amandelbomen. De ene boom staat er noch uitbundiger bij als de andere. Ze zijn wat eerder als andere jaren, misschien toch globale opwarming? Elke nacht lijkt er een hond in de vallei te blaffen maar het is een vos die op zoek is naar een maatje van het andere geslacht, bijzonder om hem steeds op een andere plek in de donkere nacht z'n roep te horen doen. Op een van onze wandelingen lag er in de rivierbedding een volwassen wild zwijn, het leek of hij even lag te slapen. Helaas werd hij niet meer wakker en bleek dood te zijn. Misschien aangeschoten door een jager had hij onze vallei opgezocht om ongestoord te kunnen sterven. Zo ervaren we hier elke dag weer de prachtige levenscyclus die zich in elk moment weer aan ons laat zien: bloesem, partnerschap en de dood.

Vanmorgen om even over 7 uur kantelde de aarde. Wat een wonder dat de hele inmens grote aarde zijn beweging veranderd en wij hier weer meer licht gaan krijgen. Al maanden lang zagen we de zon elke dag meer naar links achter de bergen ondergaan. M'n verwachting was dat een paar weken voor de korste dag de zon zich al niet meer over de horizon zou verschuiven per ondergang maar tot op het laatst verschoof hij nog. Maar alles is relatief en eigenlijk kanteld de aarde niet maar de as van de aarde komt in een andere stand door dat we per jaar om de zon heen draaien. Bijzonder om zo onze nieuwe plek, Sacarest op deze aarde te ontdekken. 

Over een paar dagen is het kerstmis en we wensen jullie gaag een vrolijk kerstfeest toe met licht en vrede in je hart. Een week later gaat het jaar ten einde en daar wensen we je graag voor het nieuwe jaar dat je jou hart verder zal openen want dat is naar ons idee de opdracht die we allen te vervullen hebben: open je hart. Een bron van inspiratie is de film "As it is in heaven". 

De regen heeft ons er op gewezen dat we sommige huizen beter moeten beschermen tegen landslides. Hiervoor zijn we nu verstevigde steunmuren aan het bouwen. Helaas moesten we leren door schade en schande want een eerder gebouwde muur werd door de aarde omgeduuwd. In het boek van de troost, van meester Eckerhart leerde ik dat je als troost jezelf beter kan spiegelen aan mensen die nog meer pech hebben als jij als aan gelukvogels. Dus de beelden vanuit Bangladesh deden me beseffen dat we hier op dit deel van de wereld nog altijd zeer bevoorecht zijn, dankbaar en met mededogen naar onze broeders in Bangladesh metselden we weer verder. Om zo betrokken te leven leerde ik ook in de tijd dat ik in Afrika woonde. Deze betrokkenheid heet in Afrika Ubuntu: denken vanaf de andere kant. De Afrikaanse mens die zo leeft is wel een individu, maar is deel van de gemeenchap en in permanent contact en wissewerking met zijn natuurlijke omgeving, met de kosmos, met het geheel van hemel en aarde. Zo dicht als we hier bij de natuur leven, helpt ons om die betrokkenheid te ontwikkelen.

We hebben de afgelopen dagen hier in Sacarest wat te veel regen gehad en zijn er wat aardverschuivingen geweest waarvan een paar nogal lastige. De weg was geblokkeert door een "landslide" en met ons kleine dappere graafmachine heb ik weer een doorgang kunnen maken, het leek wel op ingesneeuwt te zijn. Maar verder is deze vallei een juweel voor ons. Door de regen loopt er nu overal water en zijn we eindelijk in de gelegenheid geweest onze, tot nu toe, droge waterval te zien lopen. Je moet er diep voor in het bos doordringen maar dan heb je zo een prachtige plek waar het water wel 40 meter naar beneden valt! Ik was er gisteren met Anna en Anne die je misschien boven aan de waterval kunt zien zitten. De aanblik gaf me het gevoel ingewijd te worden in een van de geheimen van onze vallei.

Met Nel gaat het gelukkig nog goed al krijgt de ouderdom ook haar steeds meer te pakken. Ze wordt angstiger en kan moeilijk nog alleen zijn. Maar toch vinden we het nog steeds een voorrecht voor haar te zorgen en dat wordt natuurlijk steeds meer. Vooral omdat als Anna en Dakkha er niet zijn we tijdelijk maar met z'n drieen hier wonen. Ik ben wel bezig bekendheid te geven aan de mogelijkheid om hier met meer te wonen maar de mensen die tot nu toe kwamen waren volgens mij niet echt van god gezonden of het lukte me niet dat te zien. Mocht je iemand weten die in een zonnig klimaat wil wonen, van de stilte en de natuur houdt denk dan alsjeblieft aan ons. 

We hadden een prachtige workshop met "de natuur als gids voor je weg terug naar huis". We zagen in, "dat lijden ontstaat door verzet". Het prachtige is nu dat we ontdekten dat de natuur zich niet verzet! Zoals wij met deze aarde omgaan, ondergaat de natuur dat zonder zich tegen onze akties te verzetten, of we nu een boom omzagen of we plegen een  onder grondse kernproef, geen verzet van de natuur. Als je dit diep tot je door laat dringen terwijl je naar een "eindeloze" sterrenhemel kijkt smelt je eigen verzet. Daarnaast keken we elke dag naar een vierkante meter "grond" die je eerst zelf uitgezocht had. Door elke dag naar dat zelfde stukje grond te kijken nam het waarnemingsvermogen en de verwondering over wat daar allemaal gebeurt, intens toe. Het is een Tibetaanse gewoonte om je wensen op een vlag te schrijven en die dan door de wind mee te laten voeren zodat ze in vervulling kunnen gaan. We schreven onze wensen voor de mensheid, bekenden en onszelf op de vlag en de wind draagt ze nu de wereld in. Mocht je een wens hebben of een wens tot genezing en wil je dat die meewappert op onze vlag, schrijf het ons en we schrijven het ook op de vlag.   

Al jaren geleden had ik van een oude boer gehoord dat we op ons terrein een bijzondere grot hadden. Steeds kwam het er niet van want er was zoveel belangrijkers te doen. Op een mooie morgen opperde ik het plan aan de mensen die toen in huis logeerden om de grot te gaan onderzoeken. Snel was ieder enthousiast en gingen we met touwen en ladders op weg met de landrover om de grot te inspecteren. Links van een gebergte wat we de glimlach noemen, klouterden we een helling op om bovenaan een gat in de grond aan te treffen. Het was groot genoeg om onze ladder er in te steken en af te dalen. Een ladder bleek niet genoeg zodat we met twee ladders aan elkaar gebonden tot bijna onderin de grot kwamen. Op een gedeelte van een wand was een dichte opeenstapeling van honderden langpootspinnen, om respect voor te hebben door afstand te houden. De bodem van de grot was zo ruim dat je er makkelijk met zo'n 10 mensen zou kunnen staan. In een hoek van de bodem van onze grot zagen we weer een gat in de grond en weer een grot. Dit gat was kleiner maar net groot genoeg om je heupen en schouders door te laten om af te dalen. Er onder was het weer groter maar het ging alsmaar naar beneden.  We hebben een tijdje staan kijken wie genoeg moed zou hebben om nog maals af te dalen. Helaas had niemand genoeg lef en dus bleef de tweede grot nog mysterieus voor ons. We vragen ons nu af of er iemand is die de tweede grot graag zou willen verkennen, mocht je iemand kennen dan is hij of zij van harte welkom om dieper in de aarde af te dalen.

Graag wil ik Afrika bedanken voor de prachtige reis die we er mochten maken. Eens hoorde ik iemand vertellen dat je hart altijd verbonden zal blijven met het continent dat je als eerste bezoekt nadat je je eigen continent voor het eerst verlaat. Afrika was de "eerste" en het is waar, het was voor mij weer thuis komen. De Marokanen waren vriendelijker als voorheen en als vakantieland om een reis met de auto door te maken een absolute aanrader. We hebben meerdere keren in het wild gekampeert en de unieke stilte van de sahara woestijn geproefd. We zijn in de medina van Fes en Marrakesh geweest en het is of de tijd er heeft stilgestaan. De schoonheid van eenvoud raakte me diep in de vele leem dorpen die er zijn, huizen gemaakt van modderstenen. Je kan deze huizen helemaal zelf maken en het kost niets anders dan je eigen tijd. Om de welvaart in je eigen land weer te waarderen is zo'n reis een "must". Ons verblijf in de prachtige okerkleurige zandduinen van de Sahare was zeker het hoogte punt. De stilte die ontstaat doordat het zand elk geluid opneemt, het zand dat zich als water laat gieten en golft, de kleur van het zand, de rust die van de kamelen uitgaat, de zon die onverbiddelijk is en de wind die enorme duinen verplaatst. Allemaal draagt het bij tot die unieke schoonheid van de woestijn. 

Onze dagen in de vallei zijn te veel gevuld geraakt met materie die ons onderdak en comfort moest verschaffen. Tot nu toe waren we alleen maar bezig om ons zelf een plek te verschaffen en bouwden maar door, legden kilometers kabel en even zoveel waterpijp. Terwijl de natuur op dit moment zo uitnodigend is. We hebben weer een nieuw pad in de vallei gemaakt om zo een mooie rondwandeling te kunnen maken en daar zijn op het moment zoveel bloemen, vlinders, planten, nieuwe jonge boompjes en ga zo maar door. Voor al de vlinders zijn zo talrijk dat ik in verrukking soms moet blijven staan. De plaatjes hiernaast zijn maar een kleine greep uit de oneindigen mogelijkheden die de natuur bied. Mooi is het om iets van de verwonderde kabouter te krijgen bij het zien van zoveel schoonheid. Een nieuwe uitdaging is om al dat moois te inventariseren. Als iemand zin en energie heeft om daar serieus werk van te maken is hij van harte welkom. Het lijkt me niet ondenkbaar dat er planten voorkomen die misschien wel zeldzaam zijn en met zorg omringt zouden moeten worden. Ook is het denkbaar dat er een subsidie bestaat voor een zo uniek stuk beschermd natuur. Leuk om te schrijven is dat we een bomen project begonnen zijn. Nu is het de hoogste tijd om als hoeders van de vallei te voorschijn te komen. We zijn daar nog beginners in maar wel zeer oplettende beginners. Zo zijn we van plan om heel wat walnotenbomen te kweken en te planten. Het is een mooie bladboom die nog best snel groeit. Als probeersel hebben we er al een paar geplant van de kweker en die doen het prima. Het idee er achter is ook dat eigenlijk voor iedere zoveel gevlogen kilometers van onze gasten we een boom willen planten om de lucht weer te zuiveren. Zo doende krijgen we ook meer bladbomen in de vallei want er zijn mensen die beweren dat de denneboom de voorloper is van de woestijn omdat de naalden de grond verzuren. We houden je graag weer op de hoogte.

Er is weer veel gebeurt de laatste maand. Een greep uit wat we materialiseerden is een nieuwe poort als je Sacarest binnenkomt, waterreservoirs om ons bronwater naar het huis te pompen en te kunnen gebruiken uit de kraan. De droge buiten wc kreeg een opknapbeurt, een zonnedak op het terras, maar grootste stap voorwaarts was de nieuwe grotere groepsruimte. Na de groepen van Paul, Mariejan en Edward was het duidelijk dat de ruimte te klein was voor 10 man of meer. De ruimte ernaast hebben we erbij getrokken door de muur door te breken en er een boog in te slijpen. Het leek gemakkelijker als gedaan want we hebben staan beuken en stukje voor stukje gaf de muur zich gewonnen en ontstond de ruimte zoals je hiernaast ziet. Gisteren legden we de laatste tegels en verfden we de muren en vandaag openden we met de groep van Franklin de ruimte. Deze keer hadden we de toepasselijke vraag, wat was een doorbraak in je leven, te beantwoorden en wat bracht het je. Er kwamen ontroerende ontboezemingen en mensen werden in een paar zinnen prachtig zichtbaar. Een mooie start en een hoop van ons is dat nog lang deze ruimte een veilige plek mag zijn voor mensen om zich te kunnen openen en bewuster verder door het leven te kunnen gaan. De mooie boog die ontstond deed me vertrouwd voelen door de herkening van onze oude vertrouwde meditatie ruimte uit El Bloque. Het kleed dat je ziet hangen kocht ik 30 jaar geleden in Marokko en volgende maand ga ik er samen met Anna, Dakkha en Anne naar terug want het is hier vandaan maar 5 uur rijden om met de boot over te steken naar Afrika. Daar gaan we een welverdiende 2 weken vakantie vieren want dat kwam er de laatste 2 jaar niet van.

De mensen van de paasgroep zijn weer naar huis. Ondanks de matige zon was ieder zeer tevreden en Sacarest nieuwe stijl uitgetest. Er was voldoende stroom, water, verwarming, eten, dekens, enz. Alles werkte en we zijn een zeer kostbare ervaring rijker. Het was ook de eerste paasgroep zonder Ben.....  Op eerste paasdag hebben we bij de palm, die we meebrachten van El Bloque, de bladeren losgemaakt en daarmee Sacarest weer opgestart. Op EB hebben we hem voor het vervoer en verpoten bijeengebonden en nu kreeg de palm na de winter weer de vrijheid om uit te groeien. De bladeren waren zo gewent geraakt om opgebonden te zitten dat ze na vrijlating bijeen bleven. Zou het met mensen die te lang in een keurslijf hebben gezeten en die los mogen ook zo zijn?  Als thema van de week had Paul voor Dana gekozen, vrijgevig-zijn. Een kostbare keus want in Sacarest leven we in de beoefening van Dana. Bijzonder dat de workshop nu dit thema uitdiepte. Het idee ontstond toen Ben me hoofdstuk 10 stuurde uit het boek van Sharon Salzberg, Liefdevolle vriendelijkheid. Dit hoofdstuk sloeg kennelijk bij Ben in maar ook bij mij en later bij Paul. Het hoofdstuk wil ik op onze site plaatsen en heb de uitgever om toestemming gevraagd en naar mijn idee krijgen we dat wel en kun je binnenkort dit boeiende hoofdstuk lezen. Erg dankbaar waren we voor de hulp die we kregen van de mensen van de groep maar ook van m'n dochters Anna en Dakkha die er waren. In het WLP programma was Lidi die van wanten weet. De kop is er af en Sacarest heeft nu vaste bewoners om de plek steeds weer gastvrij te maken en niet zoals vele jaren de deur opslot ging nadat de groep over was. Na deze start hebben we vooral onszelf laten zien dat we de plek, in de basis, in orde hebben en dat er nu van in orde maken, in stand houden ontstaat. Natuurlijk kunnen we nog veel meer creeren maar de basis is gelegt en nu gaan we verder.

Eetzaal

Vanddag hebben we onze nieuwe eetzaal ingewijd met een feestmaal voor Nel's verjaardag die 91 jaar werd! Hiernaast kun je zien wat het geworden is. Als je wil kun je de foto groter maken. In de ruimte hebben we een deel van het oude plafond en een oude muur gelaten zo als het was om de vroegere bewoners te eren. Achter de eetzaal zie je een deel van de keuken waar we bezig zijn met het aanrecht te monteren. In deze twee ruimtes zullen we weer onze maaltijden verzorgen, maar het terras zal nog wel meer een geliefde plek worden. Als na maanden bouwen nu de eerste ruimtes klaar geraken is er een grote voldoening want het resultaat wordt dan pas zichtbaar en wordt de droom werkelijkheid.

20 febr. 07

Een nieuwe bladzijde op onze site: Het dagboek. Het is de bedoeling dat we daar regelmatig op schrijven wat er hier gebeurt. Sinds een maand woon ik (dolf) nu hier definitief, niet meer een tijdje maar voorgoed. M'n oude vertrouwde plekje op El Bloque is weg en ik ga er voorlopig niet meer kijken. Ik keek zo uit naar het hier op Sacarest wonen en nu mis ik El Bloque. Heel mooi is hier nu de amandel bloesem. De bomen staan er zo overvloedig bij dat als elk bloemetje een amandel zou worden de boom zou bezwijken.

Er is de laatste tijd weer veel veranderd hier. De eetzaal beneden is klaar!!! De keuken vorderd gestaag en is net geschilderd. Het fornuis is net geplaatst en de aanrecht groeit ook. We zijn erg lang bezig geweest aan de muur tussen de keuken en de eetzaal want het is een oude draag muur van het gebouw. De boeren die het gebouw een paar honderd jaar terug bouwden hadden geen krachtige cement zoals wij nu maar deden alles met gips. Dit was los gekomen van elkaar en de muur had dus geen verband meer en eigenlijk was het een wonder dat de muur nog stond. Een dun laagje stuuk verborg deze zwakke plek voor het oog. Na veel weg halen en net zoveel weer terug bouwen draagt de nieuwe muur het oude gebouw weer waardig. De muur heeft een dikte van een meter dus wat hebben die mensen vroeger geploeterd met hun ezeltjes. Wij laten de materialen met grote vrachtwagens komen maar toen kwam alles over een smal pad over de berg op de rug van ezeltjes.....

Trots zijn we toen een paar weken terug onze eigen stroom installatie in werking ging! Zonnepanelen laden onze accu bank en dan wordt het omgezet tot 230Volt om dan via een stroom net onze huizen van stroom te voorzien.