Oud en nieuw

Om dit lichter worden te vieren, hebben we ons huis versierd met bogen. Het entree van het Sacarest huis had hard een opknapbeurt nodig want Ben zei altijd, zo binnen, zo buiten. Binnen beginnen we het nu al aardig voor elkaar te krijgen dus gingen we buiten verder. Zo maakten we dit jaar buiten ook al de wegen in onze vallei weer in orde,  legden een moestuin aan, plantten meer walnotenbomen en nu ook de bogen van het entree. Om een vloeiende boog te kunnen maken moest ik in de leer bij Gaudí, de beroemde architect van de nieuwste kathedraal ter wereld in Barcelona, de Sagrada Familia. Hij maakte zulke bogen door met een touwtje en twee spijkers de perfecte harmonische boog te laten ontstaan.

Graag wensen we jullie veel licht in het nieuwe jaar, binnen en buiten. Als het daar bij jullie te weinig zonlicht geeft, kom je gewoon weer een weekje hier bij ons genieten van de bergen in de zon én een inspirerende workshop. We zijn jullie ook dit jaar weer dankbaar voor al jullie bezoekjes en de dana bijdrage waardoor we hier deze plek steeds mooier kunnen laten zijn. 

Gisteren liepen we door de vallei en viel m'n oog op deze opmerkelijke boom. De boom was dood, maar wat was er gebeurt? Toen we goed gingen kijken zagen we dat ooit iemand rond de stam een eenvoudig onschuldig nylon touwtje had vastgemaakt. Je kan zien hoe de boom geprobeerd heeft er mee te leven. Helaas is het niet gelukt. Het eenvoudige touwtje was de boom de baas. Alle levenssappen werden erdoor afgesneden. De boom kreeg geen voeding meer. Maar waarom was het dikste deel boven? Als ik op tijd was gekomen had ik het touwtje met een simpel mesje weg kunnen halen. We hebben een tijdje naar de boom zitten kijken en besefte dat het soms bij mensen ook zo gaat, alleen is het touwtje niet zo goed te zien als hier. Het zijn vaak traumatische ervaringen die zich als een touwtje om ons heen vastzetten en als we er niks aan doen zou ons het zelfde lot kunnen overkomen als deze boom. De levenssappen stromen niet meer en we raken afgesneden van de voeding. Met voeding bedoel ik niet eten en drinken maar spirituele voeding met liefde en dankbaarheid als belangrijkste voedingsstoffen. Veel te vaak voeden we ons, zeker hier in het westen, met oneigenlijk voedsel. Zwaarlijvigheid is hard op weg om volksziekte no. 1 te worden. Ik vroeg laatst aan een aantal mensen wat kerstmis voor hen betekent. ''Lekker veel eten in een gezellige sfeer''. De kooplust om cadeautjes te geven rond Sinterklaas en Kerst is een poging om je behoefte aan geven te bevredigen. Maar wat wil je eigenlijk geven? Emoto heeft met z'n fotograferen van bevroren water kristallen ontdekt dat de woorden, liefde en dankbaarheid de mooiste kristallen maakten. Diep van binnen weet je dat het werkt, liefde en dankbaarheid. Hoe zou het zijn om dit jaar de menukaart van de decembermaand eens anders in te vullen? Geef bijvoorbeeld één van je huisgenoten het laatste boek van Eckhard Tolle, een nieuwe aarde, en lees het zelf ook! Want hij legt uit dat we op onze levensweg pijnlichamen op doen, die de onzichtbare touwtjes worden om onze stam en door ons dit bewust te worden komen de touwtjes veel al uit de knoop.

Oktober is weer de maand om bomen te planten. Net als vorig jaar planten we 20 walnoten bomen. We planten er elke dag één en deze keer dragen we de bomen op aan iemand die ons dierbaar is. Een boom voor Ben en één voor Nel. Verder woont Sander bij ons die z'n boom opdraagt aan z'n dierbare hond Max en Willem die hier ook neerstreek draagt hem op aan het leven. De walnoot bomen die we al eerder hebben geplant staan er prachtig bij. We hebben er die al 6 jaar oud zijn en nog steeds geen noten! Wat we nog niet weten is na hoeveel jaar draagt een walnoot voor het eerst vrucht, dus met spanning kijken we elk jaar naar de bomen. Verder zijn we bezig de ingang van het huis op te knappen want dat was er nog niet van gekomen. Eindelijk kunnen we ons bezig houden met verfraaien nu het water uit de kraan loopt en het licht aangaat als we het nodig hebben. Het wonen in onze bijzondere vallei is en blijft voor ons het grootste geschenk in ons leven. De dagen zijn nu nog zo zonrijk en windstil dat iets in me zich afvraagt of het wel echt is want de herfst is toch al in volle gang. Het kunnen lopen in de bergen om ons heen roept bij ons vlaklanders steeds weer een vakantie gevoel op. Maar bovenal raakt me de stilte steeds dieper. Op elk moment van de dag als ik stil val is er om me heen een diepe verstilde rust die me ontroert. Uit de verstilling rijst de vraag op wat deze ontroering is....

De wegen op Sacarest zijn bij elkaar opgeteld wel zo'n 10 km lang. De winter bracht ons veel regen die vooral in de wegen diepe sporen achterliet want ook de regen neemt, net als wij, de makkelijkste weg. Het was de hoogste tijd om onze wegen op orde te brengen. Met de hulp van onze kleine graafmachine konden we weer mooie en goed begaanbare wegen en paden achterlaten. Het was jaren geleden dat we de wegen zo'n goede beurt gaven. Bij het werken aan de wegen ontstond een boeiende vraag want ik vroeg me af of dit werk ontstond uit gehoorzaamheid of creativiteit? Doe ik het omdat het moet of voeg ik iets toe waaruit schoonheid kan ontstaan? Is m'n handelen origineel en scheppend of ben ik volgzaam uit angst? Gehoorzaamheid is niet scheppend want het kan handelen zijn uit angst. Creativiteit is scheppend en daarin kan ik uitdrukken wie ik werkelijk ben. Het is verleidelijk de bestaande paden te volgen en er is moed voor nodig anders te gaan. Het is gehoorzaam om de weg te volgen maar uitdagend om anders te gaan. Bij het opschonen van de weg volgde ik de weg die er reeds was om b.v. de natuur ernaast te respecteren. Er ontstond bij me de vraag waar ben ik gehoorzaam in m'n handelen en laat m'n creatieve inbreng op zich wachten? Als weggebruiker ben ik gehoorzaam want te creatief is duur vanwege b.v. eventuele bekeuringen. Ben ik in m´n handelen naar m´n medemens gehoorzaam om b.v. aardig gevonden te worden, dus uit angst? Daarentegen kan ik door middel van opbouwende kritiek én creatief zijn én in de ander ontdekken wie ik zelf ben. Als ik door de schaduw van de ander heen het licht wil zien, kan dat alleen als ik het in mezelf herken. Hoe vaak ben jij in je handelen gehoorzaam of creatief? Voor mij waren dit vruchtbare gedachten die ik weer met je wilde delen.

We hebben onze droom van de moestuin tot werkelijkheid gemaakt. De uien en pompoenen staan er al in. Verder komen ook tomaten, courgettes en paprika's aan de beurt. In Findhorn leerde ik vroeger al het belang van in harmonie met de natuur in de grond te wroeten en planten te laten groeien om jezelf en anderen mee te voeden. Zo krijgen we een veel completere verbinding met wat ons allemaal kan voeden. Minder fabrieksvoedsel en meer uit eigen tuin.

We doen weer een stapje in de richting van zelfvoorzienend te zijn. Zo brachten we al water van de bron naar het huis met een door zonne-energie aangedreven pomp. Elektra maken we zo zelf en hebben honing van onze bijen, bouwden een compost toilet enz. Onze wens tot zelfvoorziening komt o.a. voort uit een besef dat onze politici in onze regeringen er jaren lang zo'n puinhoop van maakten. Ze leenden eindeloos geld om goed uit de bus te kunnen komen en herkozen te worden. De daardoor ontstane torenhoge staatsschuld kunnen we hoogst waarschijnlijk nooit meer afbetalen. Dit zijn niet zo zeer sombere gedachten maar helaas klare werkelijkheid. De kans dat ons zo ''prachtige'' kapitalistische financiële monetaire systeem de schuldenlast niet zal kunnen dragen wordt met de dag groter. Kan je je een wereld voorstellen waar geld niets meer waard is? Dit zullen de politici ons natuurlijk nooit vertellen maar je ziet de meest kapabele één voor één uitstappen. Hun geweten kan het niet meer dragen. Op zich natuurlijk een erg boeiende tijd en wel toevallig dat we op het jaar van de grote verandering, 2012 aan stomen. Mocht je er meer boeiends over willen lezen, sturen we je dat graag.

Wat deze zondagmorgen me schenkt wil ik graag met je delen. Genieten fascineert me al geruime tijd, vooral de vele vormen van genieten. Er is een voertuig voor genieten en dat zijn de zintuigen want die geven je het zintuiglijk genieten. Maar nu is er ook een genieten wat aan de zintuigen voorbij gaat en dat zou ik 'gewellen' willen noemen. Wél i.p.v. niet. Zo is vreugde een vorm van gewellen en vooral medevreugde. Het gewellen van het genieten van een dierbare is mede vreugde. Genieten is vaak iets met doen en gewellen bevindt zich in 'zijn'. Zo is ons denken voor mij steeds meer het zoveelste zintuig geworden. Dit helpt me om los te komen van de dominantie van het denken. 'Ik denk dus ik besta' maar dan slechts voor een klein stukje bewust. Als mijn denken slechts een zintuig van me is, kan ik het waarnemen zoals ik m'n reuk zin of m'n tast zin kan waarnemen. Zo neemt m'n bewust-zijn toe dat ik meer de dirigent ben van m'n eigen goddelijke orkest en niet alleen die ene trompet die zich maar niet aan de goddelijke partituur houdt.   

Hoe vaak verschijnt er per dag een glimlach op jou gezicht? Een baby glimlacht wel zo'n 400 keer per etmaal! Geen opgezette glimlach maar een die van binnenuit komt. Naast deze naar buiten gerichte glimlach is er ook een innerlijke glimlach. Een waarachtige glimlach heeft energie van hoge kwaliteit - energie die kracht heeft te verwarmen en te genezen. Negatieve emoties, zoals boosheid, stress of verdriet, daarentegen hebben energie van lage kwaliteit en zijn vaak de oorzaak van ziektes en verlies van levenskracht. Oude taoistische meesters zeggen dat, wanneer je glimlacht, je organen een honingachtige stof afscheiden die het hele lichaam voedt. Als je boos bent, bang of gespannen, produceren ze een giftige afscheiding die de energiekanalen blokkeert en zich vastzet in de organen. Die zelfde taoistische meesters onderkenden de innerlijke kracht van de glimlach-energie. Zij beoefenden geregeld die innerlijke glimlach-meditatie, waarbij je de glimlach-energie richt naar de organen en klieren die zo enorm belangrijk zijn in het leven. Daardoor wordt de chi- energie in beweging gebracht. Als je naar jezelf glimlacht, baad je jezelf in liefde. Hoeveel gezonder zouden we zijn als we dezelfde hoeveelheid tijd en energie die we aan onze uiterlijke verschijning besteden ook aan ons innerlijk lichaam zouden geven!
We beoefenen hier op Sacarest de volgende eenvoudige oefening die enorm effect heeft. Laat een paar keer per dag bewust een glimlach op je gezicht geboren worden die bij de ogen begint. Breng die glimlach naar het punt tussen je wenkbrauwen en vervolgens in je neus en je wangen. Laat de energie van de glimlach in je mond stromen en je mondhoeken lichtjes omhoog brengen. Glimlach in je kaak. Voel hoe je kaak de spanning, die daar soms vastzit, loslaat. Bedank je lichaam en organen voor hun prachtige werk dat ze doen. Je zult merken dat je hele lichaam en organen geleidelijk ontspannen. Als je glimlacht is er geen ruimte voor negatieve gedachten of emoties. Het werkt dus ook als je boos, gespannen of angstig bent. Glimlach in het lichaamsdeel dat de spanning en de druk ervaart, dan zul je zien hoe de negatieve energie geleidelijk aan in positieve, vitale levenskracht wordt omgezet.
Als het zo eenvoudig is, laten we elkaar dan aanmoedigen het steeds weer te oefenen.

Geef jezelf en de wereld vaker een glimlach!

Nel 1916 - 2010  †

Een groot deel van haar werkzame en inspirerende leven bracht ze door bij ons op El Bloque en later in Sacarest. De laatste anderhalf jaar wilde ze weer in Rotterdam zijn waar ze in 1916 geboren werd. De begrafenis was op 12 febr en velen kwamen om haar de laatste eer te brengen.

bloeiende amandelbomen

De winter geeft zich weer gewonnen met de komst van de amandelbloesem. De bloesembomen staan 'te zijn'.

Vannacht lag ik naast m’n geliefde Anne. Een heel zacht wiegen maakte, ontstond of werd geboren uit licht doen en overgenomen door zijn. Het wiegen bleef, waarin we samen heel licht bewogen en ook weer niet, maar het moeiteloos bewegen gaf me de ervaring van oneindige schoonheid, de eeuwigheid van bewegen en verstilling, de dans van doen en zijn. Tijdloos dreven we in de verstilde beweging. Deze ervaring is voor mij een richtingaanwijzer geworden: wees in doen en doe in zijn. Nu dringt het pas tot me door wat dus niet doen is. Het is nog wel doen maar moeiteloos, zonder inspanning, vanzelf, de beweging neemt het van je over. Dit gebeurt op het grensvlak van doen en zijn. Ik heb het nog nooit zo helder gezien en deel dit daarom graag met ieder die het ook wil ervaren. Je best doen kan dan niet meer. Je best zijn bestaat dan ook niet. Nu komt de kracht van meditatie erbij want dat is een oefening op de rand van doen en zijn. Yoga is ook zo’n dans van in doen zijn. In het wakker worden ’s morgens kan je soms drijven op de rand van slaap en wakker. Dit grensgebied is zo’n zijn – doen ervaring. Je komt uit het zijn van slapen en ligt op de rand van bewegen en opstaan. Dit wakker worden is daarom zo kostbaar omdat het je de kans geeft in dit grensgebied te drijven. Zijn – doen – zijn – doen…..