Wat maakt de ontdekking van mijn hemel mogelijk?

Welke woorden beschrijven wat er geboren wordt als ik in je ogen kijk? Waar vind ik de woorden? Brengen de golven van de zee de woorden, fluistert de wind ze in mijn oor, zitten ze verborgen in de warme stralen van de zon, hoor ik ze in een melodie?

Ik ontdek met jou de hemel. Ik kom uit de hemel en was het vergeten. In jou herken ik mijn hemel. Raak aan, liefdevol, zacht, aandachtig, traag. Jouw handen schrijven het verhaal van de liefde op mijn huid. Ze helen, laten mijn gevangenis van angst instorten. Je lippen laten mijn vooroordelen verstommen. Je ogen openen mijn hart. Ik kan niet meer denken, wat een zalig gevoel! Ik ervaar bevrijding en genezing. Jij wijst mij de weg naar huis. M’n liefde bevindt zich niet in jou, maar zit in mezelf; ik maak de liefde in mij wakker. Maar om haar wakker te kunnen maken heb ik jou nodig.

Herken je in deze ervaring een verlangen? Overkomt je dit?

Wordt mijn zoektocht naar de hemel geleid door het ‘bekende’, dan zal ik de weg niet vinden. Hetgeen ik gekozen heb, het ‘bekende’ vormt zich naar mijn illusies die ik koester en mijn ervaringen die als een molensteen om m’n nek hangen.

Als het mij lukt om me open te stellen voor iets dat mij gekozen heeft keert het ‘bekende’ terug naar z’n oorsprong. Het wordt opnieuw geboren, ‘wetend’. Het is de waarheid. Iets in mij ‘weet’ dat het de waarheid is. Naar eigen keuze beweeg ik mee met het leven zoals het ‘is’. De donkere stroom van menselijke overtuigingen zou me meesleuren in een stroom van illusies terwijl de heldere stroom van de Natuur tracht bij te dragen tot de geboorte van een oeroud Zelf. Twee bewegingen strijden om m’n aandacht. Ik moet deze energieen in evenwicht brengen om ongedeerd uit de strijd tevoorschijn te komen. M’n onvrede is een zegen – ik ben er dankbaar voor. Ik weet waar m’n onvrede zich concentreert. Ik ben ontevreden met de illusies van het leven. Een innerlijk ‘weten’ verzet zich tegen dat wat het ‘bekende’ te bieden heeft. De strijd is een natuurlijke stuwende kracht. Een kracht die ik moet gebruiken en leiden, maar alleen van de kracht van de overgave aan dat wat ‘is’. Dat is wat ik moet leren, m’n bestemming. Als ik wil kan ik het tijdstip zelf kiezen. De bestemming werd met het gewaarzijn geaccepteerd, maar het werd gekozen vóór het gewaarzijn van keuze afwist.

Dolf in 't Veld was na zijn opleiding in techniek en sociale wetenschappen directeur van een bouwbedrijf. Toen overkwam hem het leven. Zijn  jarenlange ontdekkingsreis door de wereld bracht hem in contact met vreemde culturen maar vooral met zijn innerlijke gids. De manager die hechtte aan zekerheid en alles wilde plannen en organiseren voerde niet meer de boventoon. Het leren leven vanuit het vertrouwen op het grote geheel werd voor hem steeds belangrijker. Een van zijn grootste leermeesters is de natuur. Zij leert hem de weg naar huis terug te vinden. De intensieve aandacht voor persoonlijke ontwikkeling en groepswerk baande de weg om in 1980 eerst tot  de stichting van El Bloque te komen, waar hij woont met Anne en z'n dochters. Later startte hij, samen met Anne, Sacarest.