We hebben ook dit jaar weer processierups nesten in onze vallei. Echter flink meer als in het verleden. We denken dat het komt door de droogte en de zachte winters van dit en vorig jaar. Een paar nesten is niet erg, maar het kan een plaag worden en dat willen we voorkomen. De kunst is om ze zo te verwijderen en uit de dennenbomen te knippen dat je er geen een aan raakt want dan krijg je flinke huiduitslag. Voor dieren zoals honden kan contact met de rupsen zelfs dodelijk zijn. Ook eten de rupsen de dennenboom waar hun nest in zit kaal, dus was er veel werk aan de winkel. Verre weg de meeste nesten komen we tegen bij onze poort naar Finestrat maar bij het grote huis zijn ze gelukkig niet. We hebben eind vorig jaar en nu deze maand al 12 vuilniszakken vol met rupsen nesten verzameld. Hier in Spanje worden de nesten meestal verbrand maar dat doen wij niet, we brengen ze naar de vuilcontainer zodat ze op de vuilnisstortplaats hun weg verder kunnen gaan. Bij elk nest wat we afknippen verontschuldigen we ons naar de rupsen. De overlast is hier vooral in de maand januari. In Nederland zijn deze bijzondere rupsen ook actief sinds de laatste 20 jaar en geven ook overlast echter leven ze daar niet in dennenbomen maar op de eikenboom. Wat is er nu te leren van dit fenomeen? Angst is een slechte leermeester dus kijken we er liever naar als een leerzaam natuurverschijnsel. De rupsen hebben boeiend genoeg op ons mensen na, geen vijanden door hun bijzondere manier van zijn. Vreemd genoeg hebben wij op onze eigen soort na, ook geen vijanden maar toch hebben we meestal wel ergens angst voor. Konden wij maar meer in vertrouwen leven, een diep geworteld vertrouwen dat uiteindelijk alles goed komt...    

24 december 2014

Durven we te geloven dat Dualiteit eigenlijk niet bestaat. Dat al die verdeeldheid in onze cultuur door ons zelf gemaakt is uit angst. Angst voor wat? …

Graag nodigen we jullie uit om in het nieuwe jaar door al die tweedeling heen te kijken, langs de aantrekkingskracht van onze schaduw.

Adam en Eva lieten zich verleiden naar de dualiteit van goed en kwaad door de slang waarin ze de duivel tegen kwamen.

Deze parende slangen kwamen we vorige week tegen op Sacarest. Gelukkig zijn slangen hier overigens ongevaarlijk.

In de slang projecteren we onze schaduw kant en daarom uitstekend geschikt om het opgeven van de Dualiteit bij te oefenen want hier komt het er pas op aan, die dualiteit volledig los te willen laten want de slang is eigenlijk een heel onschuldig wezen net als wij, want wij zijn volgens de kerk, net als de slang, ook zondige wezens. Zijn we dat? ...

Graag wensen we jullie ook dit jaar weer fijne feestdagen en een heel inspirerend 2015.

Een Vision Quest is een heel oud indianen ritueel wat tot doel heeft je te laten ervaren wat je bestemming is. Indianen zijn van mening dat de natuur je dat kan bijbrengen mits je ervoor open staat. Daar begint onze reis. Vorige week hadden we weer hier onze Sacarest Vision Quest met Rob als sjamaan. Heel inspirerend berijd Rob de deelnemers voor op hun natuurervaring hier in ons dal wat uitermate geschikt is voor zo'n zoektocht. Vier dagen én nachten zitten de deelnemers onder een zelf uitgezochte boom en het is steeds weer prachtig met wat voor ontdekkingen mensen terug naar boven komen. Een ontmoeting met een wild dier is daarbij een geschenk want de dieren hebben een boodschap voor je. Een slang staat bijvoorbeeld voor transformatie en genezing, de uil laat je zien hoe je van een nadeel een voordeel kan maken want in de nacht zien wij weinig tot niks en de uil ziet bijna alles en heeft als jager dus een groot voordeel op z'n prooi. De deelnemers waren ook deze keer weer erg enthousiast en kwamen na 4 dagen en nachten zeer geïnspireerd weer naar het grote huis. Gun jezelf een paar dagen en nachten op een rustige plek in de natuur en je zal zien wat goed het je doet!

Gisteren kwam in een meditatie dit beeld van onze planeet bij me op. Me werd ermee aangereikt dat we de enige 'bewoonde' planeet zijn in dit oneindige universum. Daarmee ontstond zoveel heilig respect voor onze unieke planeet dat het de moeite loont mezelf en m'n mede burgers daar wat meer op attent te maken en zo ook wat meer heilig besef te laten doen ontstaan. Want ik besefte, dat ik zie wat ik geloof. Als we nu eens goed kunnen zien en tot ons door laten dringen, hoe wonderbaarlijk de natuur hier op deze aarde in elkaar past en met elkaar samen werkt zijn wij mensen toch wel heel vreemd en destructief hierin bezig. De oorlogen die we voeren, de vervuiling die we plegen, de overbevolking die we laten ontstaan zijn een gevolg van ons nog onbewust en respectloos leven op deze kostbare aarde. Met heel m'n hart zou ik je willen vragen, ondersteun alsjeblieft de gedachte om de heiligheid van onze zo bijzondere planeet en absoluut enige in z'n soort, te helpen verspreiden. Als je nu weet dat je perspectief je perceptie bepaald, zijn we alleen al aan onze aarde verplicht ons perspectief zo ruim mogelijk te maken.

De vos heeft ons ontdekt en hij/zij heeft z'n schroom voor ons verloren misschien wel door de droogte en daarmede ons ingeschakeld voor z'n voedsel tekort. Regelmatig als we op het terras zitten te eten zit de vos achter ons en wacht af wat ie van ons krijgt. We zijn verrast door z'n nabijheid en genieten erg van z'n aanwezigheid. De foto maakten we met ons mobieltje en dus zonder telelens! Wat een prachtig dier is het en wat een voorrecht zo dicht bij de natuur te mogen leven. Het bijzondere is ook dat de vos precies verscheen in onze natuur ervarings week! De deelnemers keken hun ogen uit bij dit bezoek en wij natuurlijk ook. In deze tijd van het jaar geeft de vos s'nachts een soort van bronskreet die zeer intens en enigszins angstaanjagend is, in de hoop natuurlijk een maatje te kunnen vinden. De regen laat nog steeds op zich wachten en de natuur is droger als droog aan het worden en waar de vos loopt op de foto is het gras nu stro geworden. We duimen elke dag voor regen, doe je mee?

13 juni 2014

De droogte die we dit jaar hier hebben is verontrustend. Eigenlijk heeft het dit jaar nog niet echt geregend en de bronnen in de omgeving geven steeds minder water. Sinds de meteorologische optekeningen is het hier nog niet zo droog geweest. De dieren hebben het ook moeilijk om nog water te vinden. Voor het doorspoelen van de WC hebben we boven buiten een grote regenton staan en die is bijna leeg. Vanmorgen zagen we dat er iets in de ton gevallen was. Tot onze schrik ontdekten we dat er een eekhoorntje in de ton was gevallen en helaas verdronken. Toen we hem eruit hadden gehaald zagen we dat er nog één in dreef en toen we die eruit hadden kwam de laatste ook boven drijven. Drie eekhoorntjes hadden geprobeerd er te drinken en zijn er in gevallen en konden er zelf helaas niet meer uit klauteren. Ontsteld hebben we ze alle drie meegenomen en op een mooi plekje in de tuin bij het vroegere huisje van Nel begraven en ontdekten dat het vandaag vrijdag de 13de is! Twee jaar geleden visten we gelukkig nog een levend eekhoorn beestje uit de ton. Het bijzondere is dat we pas sinds een jaar of vijf hier nu eekhoorntje in de vallei hebben. Pepe die hier vroeger woonde vertelde ons dat het zo ook met de wilde zwijnen is gegaan want die kwamen ineens 50 jaar geleden en waren er voor die tijd ook nog niet. Ze zijn nu zo talrijk dat we ons niet meer kunnen voorstellen dat ze er nog maar zo kort zijn. Steenbokken die we hier nu ook talrijk hebben waren er 20 jaar geleden niet en ontsnapten uit een wildpark iets naar het zuiden en breiden zich hier nu goed uit. Op zich mooi dat de wildstand zich hier zo weer hersteld.

De spijker is hooguit een paar centimeter en het vaasje is dus wel heel klein! Toen ik erlangs liep kon ik m'n ogen eerst niet goed geloven maar nadat ik beter keek gaf de aanblik mij grote vreugde over de ongelofelijke schoonheid en bijzonderheid van de natuur om ons heen als ik maar de moeite neem om goed te kijken. De kunst is nu om de tijd te nemen om de schoonheid diep in m'n systeem te laten inzinken. Want dat overkomt ons bij iets pijnlijks dus waarom niet bij schoonheid en vreugde? M'n ervaring is dat de tijdsduur die ik neem voor een beleving ervoor zorgt hoe diep het in m'n systeem terecht komt én daarmee m'n stemming kleurt. Neem echt veel meer de tijd om te genieten want je zal zien dat het je stemming positief voed en langer dan je denkt. Waarom neemt b.v. een goede fotograaf ruim de tijd om z'n meesterlijke foto te maken en wij niet echt om onze meesterlijke waarneming in ons te verankeren? Dus doe het wél! Je zal zien dat hoe zorgvuldiger je iets bekijkt en bestudeerd des te meer je ervan meekrijgt. Neem je voor, dat je zó goed kijkt dat je het bij wijze van spreken later thuis zou kunnen uittekenen. Door dit nu zo met jullie te doen verankerd bij mij de schoonheid van het vaasje dieper en dieper in m'n systeem. Dit is vaak het geschenk wat een kunstenaar ons geeft met z'n kunstwerk én we kunnen het onszelf ook geven!

Waarom zijn we al zolang bezig met ons werk, eerst El Bloque en nu Sacarest? De meeste mensen benutten misschien maar maximaal 10% van hun werkelijke goddelijke kwaliteiten of mogelijkheden. We geloven dat met 30% zou er al overal vrede en geluk zijn. Waarom blijven we steken bij die 10%?Verzet is onze grootste onrustmaker én energie vreter. Onder verzet verstaan we, angst maar ook onnodig oordelen, klagen, snoepen, TV kijken, gedachtes, internet, spanning, koude, moetens, wachten, belasting betalen, enz. Mediteren is nu juist oefenen in verzet loslaten want verzet verdeeld en wordt door ons Ego als macht misbruikt. We hebben nu weer een prachtige boeddhistische yoga retraite groep in huis en als je er dus met elkaar voor kiest om het verzet los te laten gebeuren er zomaar kleine wondertjes waar ieder van ons van gaat stralen. Aan het begin b.v. van de maaltijden houden we als ritueel elkaars handen even vast en elke dag ervaart een ieder dat er meer heel verfijnde energie rond loopt en wordt het ritueel zomaar spontaan steeds langer. Zó simpel is het en we geloven dat vrede daarom ook heel dichtbij is, als we ons maar zouden willen bewust-worden van ons verzet.

Durf je te geloven dat ‘ik’ niet bestaat en het slechts een bedenksel is van onze geest? Misschien vind je het lachwekkend of simpelweg ongelofelijk. Bestaat er zoiets als een ‘vrije’ wil? Of is het allemaal een illusie? Deze materie houdt ons de laatste tijd bezig en is absoluut geestverruimend. Het begon voor mij met de weg door “the Gate”. Ik schreef daar in oktober in het dagboek al over. Pasgeleden lazen we een zeer boeiende uiteenzetting over ''niet willen'' als levensvisie in een artikel van Galen Sharp dat we graag met jullie delen. Hij legt prachtig uit waarom er geen ‘ik’ en dus ook geen vrije wil kán bestaan. Geïnspireerd door dit artikel en de ervaringen van “the Gate” werd ons vanmorgen tijdens het metselen en bouwen aan de uitbreiding van het kantoor duidelijk dat we wel kunnen doen wat we willen maar niet kunnen willen wat we willen. Christus liet ons al lang weten dat niet ónze wil maar ‘Uw’ wil geschiede. Dat wil zeggen er gebeurt niet dat wat m’n kleine ‘ik’ wil maar de wil van het grote geheel. Natuurlijk protesteert het ego in alle toonaarden want als ons ‘ik’ niet bestaat, wat blijft er dan nog over? Maakt dit je nieuwsgierig? Lees dan wat Sharp daarover schreef op onze site .

Een dezer dagen is het alweer 15 jaar geleden dat wij met Sacarest begonnen. Op de foto kan je zien dat we onze zorg voor het huis, wat op instorten stond en overal gestut werd, hebben waar gemaakt. Er is geen bouwer aan te pas gekomen en we hebben alles met veel hulp van vrienden zelf gedaan. Met een enigszins trots gevoel kijken we terug op deze eerste 15 jaar. Naast dit huis hebben we zelf ook 10 houten huizen gebouwd die verspreid op het terrein staan. In dit grote huis was ook geen sanitair, geen water of elektra. Dat hebben we ook allemaal zelf aangelegd! We beseffen ons dat de overgang van El Bloque naar hier voor ons helemaal klopte en als we nog wel eens in de buurt zijn van El Bloque realiseren we ons dat we er een fantastische tijd hebben gehad maar dat we voor geen goud meer terug zouden willen. In de richtlijnen die de Boeddha gaf voor het stichten van een klooster was punt één, altijd op eigen grond. Toen we El Bloque eerst huurden van heel aardige oudere mensen pasten we erg goed bij hen en zij bij ons maar hun zoon die later erfde geheel niet. Wat hebben we met die zoon wat afgeworsteld voor hij ons er gerechtelijk liet uitzetten. Mede daarom zijn we nu zo dankbaar  met ons centrum op eigen grond te kunnen werken, ook hier had de Boeddha dus weer helemaal gelijk. Dankbaar zijn we zonder meer ook voor deze prachtige stille en mooie plek te midden van de omringende bergen. Ook staan nu de amandelbomen weer in bloei en maakt dat het sprookje voor ons weer helemaal compleet.  

Vlak voor het eind van het jaar raakte me veel dieper dan ik had verwacht, het bericht dat  Baukje in haar slaap was overleden. Ze was vroeger jaren m'n partner, de medeoprichter van El Bloque (de leerschool voor Sacarest) en we hebben veel aan haar te danken. Voorafgaand aan El Bloque reisde ik 5 jaar met haar en m'n LandRover door Afrika en Amerika. Helaas was in het uit elkaar gaan rond 1986 schaduw gekomen over al het goede wat tussen Baukje en mij was gegroeid en ik besef dat zoiets natuurlijk eeuwig zonde is want het goede is veel kostbaarder dan alle schaduw. Helaas gaat het vaak zo in relaties die sneuvelen en het is de weg van vergeving die uitkomst brengt. Mede daarom wil ik hier Baukje nog eens extra danken voor al het goede en mooie wat ze me liet zien en meemaken, moge haar ziel rusten in vrede.

16 december 2013

Het bos in onze vallei is ons heel dierbaar. Sommige stukken zijn zelfs bijna ondoordringbaar en in de Vision Quests (een indianen ritueel) die we hier houden wanen mensen zich in een oerwoud. Gelukkig kunnen we ons bos hier beschermen. Helaas gaat het slechter met het Amazone oerwoud waar elk uur 100 voetbalvelden sneuvelen door omkappen van het bos. Ieder jaar gaat het sneller en hoe lang kunnen we dit nog ongestraft doen? Borneo is ook al 85% zijn oerwoud kwijt. Benki Piyako, een prachtige indiaan uit het Amazone gebied die nog in z'n oude stamverband leeft, zet zich in om ook via modern internet het oerbos nog te redden. Mensen zoals Benki moeten we steunen voor het te laat is. Op internet kun je z'n unieke werk volgen. We zijn bezig om op de plekken waar vroeger hier in Sacarest landbouw gepleegd werd, weer authentieke bomen te planten om een klein stukje bij te dragen aan de zo nodige herbebossing van onze zo kostbare én onvervangbare planeet. Graag wensen we jullie alvast een inspirerende kerst toe. Misschien neem je dit jaar een imitatie kerstboom zodat er voor jou niet een hoeft te worden omgezaagd. Ook wensen we je een gezond én gelukkig Nieuwjaar.