16 december 2013

Het bos in onze vallei is ons heel dierbaar. Sommige stukken zijn zelfs bijna ondoordringbaar en in de Vision Quests (een indianen ritueel) die we hier houden wanen mensen zich in een oerwoud. Gelukkig kunnen we ons bos hier beschermen. Helaas gaat het slechter met het Amazone oerwoud waar elk uur 100 voetbalvelden sneuvelen door omkappen van het bos. Ieder jaar gaat het sneller en hoe lang kunnen we dit nog ongestraft doen? Borneo is ook al 85% zijn oerwoud kwijt. Benki Piyako, een prachtige indiaan uit het Amazone gebied die nog in z'n oude stamverband leeft, zet zich in om ook via modern internet het oerbos nog te redden. Mensen zoals Benki moeten we steunen voor het te laat is. Op internet kun je z'n unieke werk volgen. We zijn bezig om op de plekken waar vroeger hier in Sacarest landbouw gepleegd werd, weer authentieke bomen te planten om een klein stukje bij te dragen aan de zo nodige herbebossing van onze zo kostbare én onvervangbare planeet. Graag wensen we jullie alvast een inspirerende kerst toe. Misschien neem je dit jaar een imitatie kerstboom zodat er voor jou niet een hoeft te worden omgezaagd. Ook wensen we je een gezond én gelukkig Nieuwjaar.

Een lang gekoesterde droom ging eindelijk in vervulling, een onderkomen voor onze trouwe machines die door de jaren heen bij ons zijn komen wonen zoals o.a. ons gravertje, tractor, grasmaaier en betonmolen. Het kantoortje hebben we ervoor verlengd zodat deze prachtige ruimte ontstond. Steeds verbaasd het ons weer hoe je met weinig materialen zoiets moois kan maken. De bedoeling is om de uitbouw ook aan de zijkant van het kantoor te maken zodat we daar de kantoor spullen kunnen onderbrengen en zo het kantoor om toveren tot een eigen huis voor een medebewoner. Kantoor werk is nooit m'n grootste hobby geweest en het heeft daarom ook geen heel gebouw nodig. Liever doe ik het in onze huiskamer in de gezelligheid van de houtkachel die al weer brandt. Oktober was de warmste maand sinds lang en november begint de koudste te worden want al diverse keren lag er sneeuw op de bergen om ons heen.

Onlangs was ik bij de dokter die me vertelde dat ik een hersentumor heb. Zo'n bericht komt intens bij me binnen met gedachtes over de vergankelijkheid. M'n vader had het zelfde en genas zich ervan. Het boeiende is nu dat ik door dit bericht met een schok ben wakker geschud en allerlei fascinerende heling komt nu op m'n weg. Het meest hoopgevende wat op m'n pad is gekomen is The Gate. Het is een snel opkomende beweging die zich bezighoud om hun medemens te helpen bevrijden van de dictatuur van het Ego. Er is niks verkeerd met je ego zolang we er niet de slaaf van zijn en dat zijn we helaas meestal wel, geïdentificeerd zijn we ermee met alle gevolgen van dien zoals angsten, egoïsme, boosheid, lijden en zelfs de meeste ziektes. Om je er kennis mee te laten maken wat het met jou zou kunnen doen, nodig ik je uit het verhaal op deze site te lezen: de poort. Er zijn 5 blz. Het vertelt over een vrouw die door de poort van het ego heen wil om er geen slaaf meer van te hoeven zijn. Het is een ontroerende uitwisseling met haar gids die haar vragen stelt en zo de weg wijst naar de vrijheid. Wij ervoeren het als een heel kostbaar geschenk dat mensen dit mogelijk maken zonder er iets voor te rekenen of betaling te verlangen. Dit geschenk willen we erg graag met je delen want als je wil, helpen ze ook jou door de poort om te ontdekken dat ie nooit heeft bestaan. Volgens mij ben ik met m'n ziekte, naast medicatie ook aardig op de goede weg van heling want in elke kwaal zit een kostbare boodschap en de enige ware heling is die boodschap te verstaan. Nu ben ik al dankbaar voor deze heling en de bijzondere les die ik erin kreeg.

Wat zou dit nu in hemelsnaam kunnen zijn? Verwonderd keek ik naar dit prachtige bouwwerk. Toen ik goed keek zag ik zulke kleine miertjes dat ze voor het blote oog nauwelijks zichtbaar waren . De miertjes hadden na de regen hun holletje in de grond weer schoon gemaakt en de korrels zand naar buiten gedragen maar niet verder als net rondom het gat in de grond.  Tot hun verwondering misschien werd het gat in de grond nu 2x zo snel dieper want er ontstond buiten een toren. M'n nieuwsgierigheid brengt me bij een meningsverschil dat ik met iemand had. Ik merkte dat we allebei al enige tijd bezig waren de ander van ons gelijk te overtuigen en zo werd de toren die we om ons gelijk heen bouwden steeds hoger. Tot m'n nieuwsgierigheid zei, maar wat wil hij nu wérkelijk? Toen de ander m'n oprechte belangstelling ervoer stortte de toren van het meningsverschil in. Ik leer er uit, dat met m'n nieuwsgierigheid misschien wel iedereen ergens gelijk heeft en zo, in een geschil de meeste kans van slagen heeft! Als ik de wereld tegemoet treed met een behoefte om steeds door middel van oprechte open vragen te zoeken naar de waarheid van de ander ik een totaal andere wereld ervaar als dat ik uit angst kijk om mezelf te beschermen.

Op weg naar onze meditatiegrot kunnen we net buiten de Sacarest poort tussen de bomen door aan de overkant van het dal dit huisje zien. Niemand kan vermoeden wat daar gebeurt. Sinds 1 januarie wonen daar 5 monniken uit het boeddhistisch klooster naast ons, die minstens 6 uur per dag met elkaar mediteren zonder verder op de dag met elkaar te spreken of het terrein rond het huisje te verlaten. Ze willen dit tot het einde van het jaar volhouden. Onlangs liepen we in de buurt bij hen te wandelen toen we één van hen tegenkwamen die we goed kennen. We konden niets zeggen tegen elkaar maar ik had het voorrecht hem een tijdje vast te houden en in z'n ogen te kijken. Wat ik daar zag zal ik niet snel vergeten. Ik keek in twee verstilde en zeer helder en gelukkig kijkende ogen en ik voelde dat ze oordeelloos recht in m'n ziel keken. De hele verdere dag zag ik die ogen voor me en was er een prachtig vredig gevoel in en om me heen. Veel respect heb ik voor mannen die dit aan zichzelf en de wereld willen schenken en daar zoveel voor over hebben. Sinds enige tijd lezen we gezamenlijk opnieuw in het Tibetaanse boek voor leven en sterven van Sogyal Rinpoche. Hij legt ons weer prachtig uit hoe meditatie ons kan brengen bij wie we werkelijk zijn, zoals onze vrienden in het huisje aan de overkant van het dal. We voelen ons gesteund door de 5 en krijgen inspiratie voor onze meditatie. Als je werkelijk wil weten wat die 5 mannen daar uitspoken zou ik je het boek van harte aanbevelen, ook voor je eigen ontwikkeling.

Met grote verwondering ontdekten we onlangs in de nacht dit bijzondere diertje dat in het donker de drie achterste delen van z'n lijf met groen licht kon ontsteken. We waren zo zeer verrast door dit schouwspel dat we het jullie ook wilden laten zien! De volgende gedachtes ontstonden erbij. De Boeddha heeft een ieder van ons aangeraden om een lamp voor onszelf te zijn. Dit kleine diertje heeft dat in ieder geval voor elkaar, nu wij nog. Maar wat betekent het om een lamp voor jezelf te zijn? M'n denken heeft de neiging om problemen te zien, me afgescheiden of bedreigd te voelen en daarmee creëer ik m'n eigen schaduw. Maar wat nu als ik een keuze heb? Zou ik ook naar de mógelijkheden kunnen kijken in plaats van de onmogelijkheden? Meestal als ik m'n mogelijkheden en kwaliteiten ken en inzet, komt er licht in het probleem wat ik dacht te ervaren en zo ben ik een lichtje voor mezelf. Een andere manier om een lamp voor mezelf te zijn ervaar ik door te kiezen voor een lichte glimlach op m'n gezicht en zo de wereld om me heen toe te lachen. Onderzoek heeft geleerd dat met een glimlach op je gezicht je lichaam en organen beter gaan functioneren dan dat je somber kijkt! Ook kun je soms op sombere grijze dagen door gebrek aan licht je somber gaan voelen. Maar als je ooit gevlogen hebt weet je dat boven de wolken altijd de zon schijnt! Als je dat echt tot je door laat dringen en denkbeeldig de zon kan zien en voelen, ben je weer een lichtje voor je zelf. Eigenlijk hebben we het nu over onze missie voor Sacarest. Een plek creëren waar mensen het inzicht in hun mogelijkheden leren te verdiepen. Want als je niet weet wat al je mogelijkheden zijn kan je nodeloos in de problemen komen en daaraan lijden. M'n vader leerde me al vroeg dat alles aan het eind goed komt en als het nog niet goed is dan is het nog niet het einde. Graag geven we die hoop hier door aan mensen die ook willen leren een lamp voor zichzelf te zijn.

De hoek van ons mooie hoofdgebouw begon ieder jaar wat meer open te staan. Vroegere bouwmeesters hadden dat rond 1790 kennelijk niet voor de eeuwigheid gebouwd. Daarom metselen Anne en ik er nu een natuurstenen steunbeer omheen om meer stevigheid te geven en we vinden de nieuwe aanwinst ook nog decoratief. In het groter wordende gevaarte gaat heel wat materiaal en we beseffen ons dat ze vroeger zo het hele gebouw optrokken met muren van minstens een meter dik zonder moderne hulpmiddelen zoals wij die nu ter beschikking hebben. Ons respect voor onze voorgangers neemt met de dag toe. Voor de steunbeer zoeken we de hele omgeving af naar mooie hoekstenen en overal zie ik nu in andere oude gebouwen mooie hoekstenen zitten. Bij het zoeken naar de goede steen die op een plek moest passen zocht ik me eerst een bult en het lukte maar niet de juiste te vinden totdat ik van Anne het idee kreeg dat je beter aan de steen kunt vragen waar hij wil liggen en het verschil is ongelofelijk want bijna elke steen past nu! Het is weer het oude verhaal, als ik met m'n hoofd probeer het bij elkaar te krijgen is het een worsteling en als ik me laat leiden gaat het bijna vanzelf...

Oordelen ontstaan meestal uit angst voor het onbekende want onbekend maakt onbemind. Bij (ver)oordelen ontbreekt vaak nieuwsgierigheid want bij interesse opent zich je geest voor iets nieuws en als je er voor geïnteresseerd raakt kan je hart zich ervoor openen. Daarom beoefenen we hier de kunst van verdiepende vragen stellen. We hebben daarom op onze site een pagina met vragen om je contacten (mening) te verdiepen. Graag zouden we je aandacht willen vragen voor het stellen van vragen om je contact met deze wereld en z'n bewoners te verdiepen. Zelf ervaar ik helaas hoe weinig werkelijk open vragen mensen me überhaupt stellen behalve natuurlijk, wat voor weer wordt het en zo! Een gevaarlijke valkuil in een relatie is het over en weer oordelen. Dat is wel één van de meest leerzame oefening want oordelen halen vaak de liefde uit je relatie. Mocht het je daar lukken vragen te stellen in plaats van een oordeel zal je zien dat de wereld voor je ogen veranderd inclusief je partner. Als het oordeel bij je opkomt zie het dan onder ogen en parkeer het even en stel een open en belangstellende vraag waar géén oordeel in zit. Dus niet: je vind dit zeker niet leuk wat ik nu aan heb? Wel: hoe vind je dit wat ik nu aan heb? Boeiend genoeg is waardering ook een oordeel maar die versterkt nu juist de liefde. Veel succes met deze zo boeiende oefening in je leven.

Gisteravond tegen de schemering, na de kroning van de koning, gingen Anne en ik nog een ommetje maken toen we het geluk hadden een zwijnen familie te kunnen bespieden. Na, nu al meer als 14 jaar in Sacarest te zijn, heb ik hier nog nooit zo mooi zwijnen kunnen gadeslaan. Vooral de kleine zwijntjes die over elkaar heen buitelden waren een lust voor het oog. Meestal zien we slechts de sporen van ze en de herten die hier leven brachten vorige week nogal wat schade aan door van de jonge amandelboompjes de bast rondom af te eten. Daarom was het zo bijzonder deze keer onze medebewoners te kunnen bewonderen. Helaas brengen ze in onze ogen wel eens wat schade aan maar hun aanwezigheid is 10 keer belangrijker want het is toch een absoluut geschenk om wilde zwijnen, herten, vossen, konijnen, eekhoorntjes en ga zo maar door, in je tuin te hebben! Nog niet had ik onze medebewoners  met een foto in ons dagboek geëerd, dus de hoogste tijd dat bij deze te doen.

In oktober 2011 schreven we over het schoonmaken van deze grote water tank die gevuld was geraakt met modder. Nadat de modder er uit was bleek de tank lek te zijn want de modder had de naden in de vloer dicht laten slippen. Na veel puzzelen en onze mogelijkheden overwogen te hebben kozen we voor de oplossing om een groot folie uit één stuk er in te monteren die de tank weer dicht zou laten doen zijn. Het was een grote klus en nu nog de proef op de som of het water er in blijft en er niet een klein gaatje is ontstaan in het folie. We deden al ervaring op met een regenwater opvang tank die we bij de molen bouwden en die 3 keer lek ging maar gelukkig nu goed werkt. De kunst is om als iets mis gaat niet de moed op te geven of elkaar de schuld te geven maar de lering er uit te trekken en met meer ervaring op nieuw verder te gaan. Dankbaarheid naar de geleerde les is dan de levenskunst die je rijker maakt. Zo leren we elke dag onze lessen en zijn oneindig dankbaar die op deze goddelijke plek te kunnen en mogen leren.