naar Sacarest  Homepage 

    naar  Dagboeken Archief

                  naar  Agenda 2020  

     naar  Licht Voeding Dagboek 2019

 

 

Het  Sacarest  L V Dagboek  2020                                             opgetekend door dolf

 

De laatste bijdrage is onderaan

 
De laatste jaren waren we gefascineerd door Licht Voeding, een levenswijze waarbij we geen fysiek voedsel meer nodig hadden en werden gevoed door de energiebron die we licht noemen. Dit gaf ons aan de ene kant onvoorstelbare mogelijkheden én bracht aan de andere kant het zo anders zijn en een gevoeligheid die me enigszins buiten de werkelijkheid van mn medemensen plaatste. Hierdoor ontstond de behoefte om weer meer terug te keren tot het alledaagse leefpatroon met ook het samen genieten van lekker en gezond eten. Daarom laten we de aandacht voor Licht Voeding bij dit dagboek weer meer naar de achtergrond gaan. In vorige jaren is er over te lezen voor wie geinterreseerd is. 
  Nieuw is ons Dagboeken Archief hier vind je een stukje Sacarest geschiedenis van vele jaren die wij op deze bijzondere plek konden doorbrengen, hoe we er voor gezorgt hebben en wat we er ontvangen hebben. We begonnen hier in Sacarest eind vorige eeuw doch hebben met dit dagboek pas in 2007 een begin gemaakt.
   
 

 
     

2 okt 2019
Het is nu 40 jaar geleden dat we in Spanje begonnen met het organiseren van groepen met als doel om bewustwording te bevorderen. Eerst 25 jaar in El Bloque en sinds het begin van deze eeuw in Sacarest. We beseffen ons dat we veel mensen bereikt hebben en kijken terug op 40 kostbare jaren.
Al die 40 jaren hebben we een jaarprogramma gepresenteerd met soms wel 25 groepen van minimaal een week incl. overnachtingen én maaltijden. Er waren zelfs groepen bij met wel 40 deelnemers.
We zijn alle mensen heel dankbaar die altijd weer meehielpen om ons werk te kunnen realiseren.
Het is steeds onze missie om bewustwording te bevorderen want alleen als we ons bewust worden van ons doen en laten, is er de mogelijkheid harmonischer af te stemmen met ons zelf en onze omgeving.
We zijn inmiddels tot het besef gekomen dat we na al die jaren, zelf weer eens de tijd willen nemen om tot bezinning te komen over ons handelen.
We willen nu onszelf de ruimte geven d.m.v. een Sabbat jaar om ons te bezinnen op hoe we ons voor onze missie tot nu toe ingezet hebben en hoe we verder willen. We vinden 2020 daar een inspirerend jaar voor. We realiseren ons dat we al die tijd klaar hebben gestaan om er te zijn voor onze medemensen die hulp zochten of aan zich zelf wilden werken

In de maand augustus was ik alleen in Sacarest. Een solo retraite is voor mij net zoiets als vasten, het is voedsel voor de ziel. Er gingen vele dagen voorbij zonder dat ik één mens zag waardoor m'n binnenkant voor me zichtbaar werd door gebrek aan afleiding.

Er kwam aardig wat oude schaduw boven, die ik stukje bij beetje heb leren dragen, wat mij stabiliteit geeft. Want alleen door die stabiliteit krijg ik toegang tot het licht.
Tijdens m´n solo ontstond ook het inzicht en behoefte om echt eens langer de tijd te nemen om op zaken uit m'n leven te reflecteren en op orde te krijgen door middel van een Sabbat jaar.
Weet je, vaak zie je op een grafsteen staan, Rust in Vrede. Vorige week overleed plotseling de abt van het boeddhistisch klooster naast ons en hij was pas 50. In de gesprekken die we hadden werd me duidelijk dat hij veel geleden had in z´n jeugd en daar net als zovelen nog steeds mee bezig was. Wil ik echte Vrede hebben en het ook terecht op m'n grafsteen kunnen laten zetten, is het brood nodig om te zorgen dat ik de kelder heb opgeruimd.
Door het mailtje van m’n dochter over een vriendin die uitstapte, herinnerde ik zelf hoe ik tot m’n lippen in zee gestaan heb rond m’n 17de jaar in totale vertwijfeling omdat er te veel tegen zat en op het punt stond door te lopen verder de zee in. Uit dank aan m’n vader ben ik terug gegaan want die man heeft me zo ongelofelijk veel liefde gegeven dat ik er nog elke dag door ontroerd kan raken. Met veel liefde heeft hij me geleerd dat er grenzen zijn die me helpen het leven met respect te benaderen en te leven. Een sabbat jaar geeft ruimte om mn grenzen weer eens te bezien of ze nog voor me kloppen ...
 		  
     
     
  Op onze website kun je hier verse foto´s van sacarest zien ...  
     
 

 
     

28 dec 2019
Tegen het eind van het jaar terug kijkend op die ruim 70 levensjaren van me, besef ik dat er best wat Demonen op mn pad kwamen. Daar versta ik onder, scheiding van ouders en partner, gepest worden op school, dyslexie, tinnitus, ouder worden, epilepsie, om er maar zo een paar te noemen.
Over de meesten kwam ik op de een of andere manier heen en lieten ze me met rust, echter sommigen kwamen jaren later toch weer opduiken mede door mn hogere gevoeligheid door licht voeding.
Andere mensen staan zo stevig in hun schoenen dat het lijkt of niets hen kan deren, echter kunnen de pijnlijke gebeurtenissen dan toch jaren later via ellerlij klachten naar boven komen.
Een fascinerend fenomeen is dat uit onderzoek gebleken is dat er 5 goede dingen in ons leven zich kunnen voordoen die dan onderuit gehaald kunnen worden door één pijnlijke gebeurtenis. Ons brein registreert dus 5 x zo intens iets pijnlijks als iets vreugdevols. Je zou min of meer kunnen constateren dat we misschien soms wel wat verslaafd raken aan ons lijden. Het tv of kranten nieuws gaat daarom ook meestal over iets dat verkeerd ging.
Er gebeurt in ons leven van alles maar als er 25 procent mis gaat komt vaak toch de opmerking dat die gene altijd pech heeft en het zelf ook zo ervaart en ondervind. 
Je zou kunnen zeggen dat zo´n waarneming niet eerlijk is want 75 % ging goed. Belangrijk is het om te beseffen dat helaas ons brein zo de wereld meestal waarneemt, het glas zien we dus dan als half leeg.
Een ontdekking is voor me om me zo af en toe eens af te vragen of we wel kunnen geloven wat we denken?
De benaming Demonen is een hulpmiddel voor me want het lijken insluipers en het gebeurt meestal zonder dat we het in de gaten hebben.
 
In het boek De Opstand van het Lichaam, schrijft Alice Miller over de ontkenning van het lijden in onze kindertijd. Het gaat om de vraag wat voor consequenties de ontkenning van onze echte en krachtige emoties heeft voor ons lichaam. Deze ontkenning wordt van ons gevergd door moraal en godsdienst. Mensen die in hun kinderjaren geleden hebben en/of mishandeld zijn, kunnen zich slechts met behulp van verdringing en afsplitsing van hun ware emoties proberen te houden aan het vierde van de tien geboden. Ze kunnen hun ouders niet eren en liefhebben, want onbewust vrezen ze hen nog steeds. Ze blijven een leven lang hopen eindelijk de liefde te ontvangen die ze nooit hebben ervaren. Het vierde gebod, als onderdeel van onze traditionele moraal zorgt er uiteindelijk voor dat ons lichaam in opstand komt en reageert met ziekte. Wanneer we geloven dat we voelen wat we horen te voelen, en steeds proberen niet te voelen wat we onszelf verbieden te voelen, worden we ziek – tenzij wij onze kinderen of partner de rekening laat betalen door hen te gebruiken als projectievlak voor onze onderdrukte emoties. Zo manifesteren zich de demonen uit onze kindertijd in onze relaties van nu.
 
Erg belangrijk is dat ik de demonen in m´n leven leerde kennen want door ze onder ogen te komen ontneem ik ze een stuk van hun macht.
Zelfs is het mogelijk om ze zo te ontmaskeren zodat je ze voor je kan inzetten dus in plaats van tegenslag kunnen ze ook je voordeel worden.
Door tegenslag kan je sterker worden. Van een scheiding kan je veel leren. Door de tegenslag meestal als les te zien, veranderde er veel voor me.
 		  
 

 
     
  We willen elke lezer van onze teksten graag een mooi en inspirerend nieuw jaar toewensen.  
 

3 jan 2020

  

We vonden onderstaande tekst over vergeven zo inspirerend dat we hem graag met jullie delen.

 
 
Vergeven is goed voor je ziel én voor je gezondheid. Het is ‘ja’ zeggen op alles wat het leven geeft, ook als er een ‘nee’ gekomen is op iets wat je graag had willen hebben. Daar is moed voor nodig.
Het bestaan zit vol botsingen, teleurstellingen en grieven. En velen van ons hebben ook grotere kwetsuren opgelopen: een moeder die te weinig aandacht voor je had. Een vader met losse handen. Een geliefde die is vreemdgegaan of verdwenen, net toen je hem het meeste nodig had. Een som geld die je verloren bent, door een grove fout van iemand die beter had moeten weten. Het komt allemaal voor in een mensenleven. Het kan je lang bezighouden, je kunt erop broeden, je kunt kniezen, wrok koesteren, zweren dat je nóóit meer…
Of je kunt vergeven.
Vergeven is beter. Gezonder. Vrijer. Spiritueler. Volwassener.
Maar doe het met beleid. Doe het niet luchthartig. Doe het niet te snel. Doe het niet om je nobel te kunnen voelen, superieur aan de zondaar. Doe het niet omdat het moet, of omdat je bang bent iemand te verliezen, of omdat je eigenlijk nog veel bozer bent op jezelf dan op de dader. Vergeef ook jezelf. Vergeef vooral jezelf.
Dit is het proces van vergeven
Vergeven is een proces waarvoor je de tijd moet nemen. Er zijn verschillende modellen opgesteld, maar allemaal tellen ze een aantal belangrijke stappen die je door moet, en waar je uitgebreid bij stil moet staan, wil het vergeven echt lukken.
Fase 1: In de eerste fase besef je hoeveel pijn het doet wat er gebeurd is, wat je is aangedaan. Je voelt alles wat er te voelen valt. Je beseft ook hoe akelig het is om dit allemaal te voelen, maar je voelt het toch, zo bewust mogelijk.
Fase 2: Je vraagt je af of je werkelijk de rest van je leven deze negatieve gevoelens en gedachten wilt blijven koesteren. Nu komt het idee in je op dat je ook zou kunnen vergeven. Dat is in deze fase nog lang niet gebeurd, maar je beseft wel dat het voor je eigen gemoedsrust beter zou zijn.
Fase 3: Het echte werk. Je zegt ‘ja’ tegen de pijn die je hebt moeten verdragen. Dat betekent niet dat je het gebeurde goedkeurt, en nog minder dat je vindt dat jij het verdiend hebt, maar wel dat je beseft dat dit jouw pijn is. Je maakt jezelf als het ware los van de ander. Je beseft dat pijn nou eenmaal onderdeel is van het leven. En je begrijpt dat je deze pijn ook niet hoeft door te geven aan anderen.
Fase 4: Je ervaart dat vergeven je vrij maakt. Het is een opluchting om de wrok los te laten. Want dat is de paradox van het vergeven: je vergeeft een ander, maar je hebt er zelf het meest profijt van.
Waarom vergeven gezond is
Vergeven is niet alleen goed voor je ziel maar ook voor je fysieke gezondheid, blijkt uit allerlei onderzoek. Het vermindert stress en is daarmee gunstig voor hart en bloedvaten, het verlaagt je cortisolniveau en versterkt daardoor je immuunsysteem. Mensen die onvoorwaardelijk vergeven – zonder verontschuldiging, wroeging of genoegdoening van de dader – blijken langer te leven dan mensen die alleen kunnen vergeven als de daders sorry zeggen en boete doen.
In sommige spirituele kringen gaat men nog verder. ‘Alle ziekte komt voort uit een staat van niet vergeven,’ staat er in ‘Een cursus in wonderen’. ‘Als we ziek zijn dienen we altijd om ons heen te kijken en te zien wie we kunnen vergeven.’ Dat is wel erg radicaal. Maar een beetje innerlijke opschoning kan natuurlijk nooit kwaad.
Hoe werkt het?
Oké, stel je bent overtuigd en je wilt wel proberen iemand te vergeven die je kwaad heeft gedaan. Dan kun je je nog steeds vertwijfeld afvragen: hoe doe ik dat dan? Hoe krijg ik mezelf zo ver dat ik die pijn accepteer als van mij, en dat ik de dader loslaat? Hoe kan ik positiever gaan denken over die ander die mij zo gekwetst heeft? Wat is het geheim?
Het geheim is dat je die andere persoon niet nodig hebt.
Willem Glaudemans legt dit uit. Aan de basis van de meeste grieven, schrijft hij, staat ‘niet gezien zijn’. ‘Je ouders zagen je niet te midden van de andere kinderen die allemaal meer aandacht vroegen. Je partner zag je niet omdat hij zo met zichzelf en zijn werk bezig was, en beschouwde jou enkel als een handige huisvrouw. Je vader zag niet wie jij werkelijk was omdat hij bang was voor jouw kracht, en hij hield jou klein. Je zus zag je niet omdat zij vooral bezig was om bij jullie ouders in het gevlij te komen, waardoor je ouders jou ook niet zagen. Je leidinggevende ziet het goede werk dat je doet niet en trekt collega’s voor die minder werk verrichten. Het niet gezien worden blijkt de grootste pijn te zijn. In bijna alle vergevingssessies in mijn praktijk gaat het hier in een of andere vorm over.’
Maar we leven niet voor onze ouders, onze partner, onze baas, stelt hij. ‘Waarom ben jij hier op aarde? Dat heeft niets te maken met of jouw ouders jou wilden of niet. Het heeft te maken met de missie van jouw ziel. Het enige bestaansrecht dat werkelijk waarde heeft, is dat wat je ontvangt van je ziel. En alleen al het feit dat je hier bent, betekent dat je ziel een bedoeling heeft met dit leven. Dat is je eigenlijke reden van bestaan. Je ziel ontslaat jou nooit. Je ziel geeft jou voortdurend erkenning en bevestiging.’
Met andere woorden: we hopen en verwachten wel dat de mensen om ons heen ons het gevoel zullen geven dat we de moeite waard zijn. En alles wat zij doen waardoor wij daaraan gaan twijfelen – omdat ze zelf niet in contact zijn met hun hart – doet ons pijn. Maar ten diepste hebben we geen bevestiging van anderen nodig. We zijn op aarde omdat we hier horen te zijn, omdat we hier wilden zijn, omdat we hier iets te doen hebben. Niet omdat anderen ons goed vinden en altijd goed behandelen. Zoals de Boeddha zei: ‘Wees een licht voor jezelf.’
De kern van al het vergeven, is volgens Glaudemans: je ontslaat de ander van de verplichting om aan jouw verwachtingen te voldoen.
 		  
 

 
     

9 feb 2020
Vannacht werd me iets duidelijk wat ik ervaar als een Topje van de IJsberg
Het inzicht betrof de relatie met mn dochter en natuurlijk geld dat misschien wel voor meer mensen.
Als je al zoveel jaren steeds maar meer van je ouders krijgt, van geboren worden tot eten krijgen en van leren fietsen tot elke maand studiegeld, dan rijst de vraag hoe we dat kunnen dragen.
M`n dochter omdat ze meer krijgt dan ze misschien onbewust kan rechtvaardigen en ik haar vader misschien geef en onbewust ook wil krijgen.
Dus als we ons niet bewust zijn, wat er tussen ons gebeurt gaat het hoogst waarschijnlijk wel eens mis. Want als ik zoveel van mn dochter houd dat ik haar graag veel geef maar zij vind misschien diep van binnen dat ze dat niet allemaal zo verdiend heeft want ze kan niet genoeg terug doen, zou het zo maar mis kunnen gaan tussen ons terwijl we allebei het beste met de ander voor hebben.
Om bewust te kunnen krijgen wat we steeds met elkaar doen, geven en ontvangen is diep  in ons ook de regel, Voor wat Hoort wat en Niks voor Niks...
Om onbaatzuchtig te kunnen zowel geven als ontvangen, is er werk aan de winkel want onze maatschappij werkt met, voor wat hoort wat en ik een beetje meer als jij.
Voor mij is dit inzicht het Topje van de IJsberg want hier zit veel meer aan vast, dus wordt vervolgt
 		  
     
     

17 feb 2020
Voor het kleinste apparaatje wat je tegenwoordig koopt zit er een uitgebreide gebruiksaanwijzing bij.
Eindeloze veiligheids richtlijnen en garantie bepalingen maken het soms tot een waardig boekwerkje.
Erg handig kunnen de aanwijzingen zijn vooral als het een nogal onbekend apparaat is.
Hoe staat het met ons mensen, waar kunnen we onze gebruiksaanwijzing vinden en wat zijn de garantie bepalingen?
Nog kostbaarder zou de gebruiksaanwijzing van je werkgever, partner, kinderen of ouders zijn, helaas moeten we dat allemaal maar zelf zien uit te vogelen en zelfs zonder garantie.
Zo kwamen we op het idee om eens te beginnen met de gebruiksaanwijzing van ons zelf op te schrijven.
Wat zijn de gewoontes die we hebben, waar we aan gehecht zijn geraakt en waar niemand aan moet komen?
Wat zijn onze lange tenen die erg zeer doen als iemand daar wel of niet per ongelijk op gaat staan?
Waar hebben we nog onverwerkt oud zeer wat makkelijk tot ontbranding kan komen?
In hoe verre weten we eigenlijk zelf wel of niet, hoe we benaderd willen worden?
Mag iemand je zomaar tutoyeren of houd je liever eerst wat afstand?
Door je dit bewust te maken kunnen zomaar wat scherpe randjes, waar je wel eens erger over kreeg versoepelen. 
 
Als je jezelf beter leert kennen zou je zomaar ook een ander beter kunnen begrijpen
Het is erg zinvol als we zulke gebruiksaanwijzingen van elkaar konden krijgen ...
 		  
 

 
     

26 feb 2020
Een week geleden bonkte er een man op de voordeur en viel zomaar met de deur in huis ...
Hij bracht ons slecht nieuws want ze hebben het gevreesde Xylella Fastidiosa virus ontdekt in onze Sacarest vallei. Een soort corona virus voor amandel bomen en diverse andere planten zoals rozemarijn wat veel bij ons groeit.
Dinsdag komen ze al een groot stuk terrein  ruimen. Rondom de geïnfecteerde plek worden alle bomen en planten in een cirkel van 100 meter rondom de plek met wortel en al geruimd. De ontstane cirkel heeft dus minstens een diameter van 200 meter of meer. Zo´n kale plek kan je gemakkelijk zelfs van uit de ruimte zien!
We weten sinds gisteren waar de bomen gerooid gaan worden. Een geluk bij een ongeluk is dat de cirkel die kaal gaat worden gemaakt ver van ons huis gaat komen en wel bij de hoger gelegen ruïne die na het huisje van cor ligt. Een deel van de cirkel ligt op het terrein van de buren die la Carasca bezitten. Gedeelde smart is halve smart want ook de eigenaar van la Carasca heeft het er moeilijk mee.
Natuurlijk laten we het er niet bij zitten en gaan de plek weer her beplanten met diverse soorten gevarieerde bomen en planten.
We zouden daar voor graag een beroep op jullie willen doen door een financiele bijdrage te vragen om deze parel die Sacarest heet en zo uniek en kostbaar is te kunnen blijven verzorgen. Graag sturen we je daarvoor ons Triodos bankrekening no van de Stichting Sacarest. Laat maar weten als je een bijdrage wil doneren alles is welkom groot en klein.
 
Er is ook een ander punt wat we met jullie willen delen en ook onze kostbare natuur betreft die zo snel nu aan het veranderen is dat we ons terecht zorgen maken. Namelijk het feit dat alle mensen die voor één of twee weken de laatste 40 jaar naar El Bloque of Sacarest toekwamen bijna allemaal kwamen met het vliegtuig. Dit zijn duizenden mensen die allemaal een vlucht namen van nederland naar alicante in zuid spanje. Kunnen we dit ongestraft blijven doen en hebben al die vluchten bijgedragen tot onze huidige milieu crisis? Je mag één keer raden ...
Kunnen we op zo´n miljeu onvriendelijke manier blijven reizen voor een weekje naar zuid spanje ... ?
Als iemand de oplossing weet zou hij ons en vele andere mensen zeer dankbaar maken...
 		  

18 mrt 2020

 
     
 
Er gebeurt weer veel waarvan we je graag op de hoogte willen houden, hoe is dat voor je?
Van tante Corona is veel te leren en is voor ons een soort van strenge dame die ons allemaal bij de neus neemt incl al die dik doenerige autoriteiten!
Om het in een tante te projecteren maakt het geheel wat luchtiger want er zijn tenslotte belangrijker zaken.
Voor ons hier in Sacarest stelt onze tante gelukkig niet zoveel voor want wie kan ons hier deren of dwingen binnen te blijven?
Het is heerlijk stil want er zijn geen wandelaars en nauwelijks nog overkomende vliegtuigen.
Prachtig hoe bijna de hele menselijke dikdoenerij tot stilstand komt en even niks meer te voorspellen of te plannen is want tante Corona gaat geheel haar eigen gang. Was het een vooruit ziende blik om nu juist dit jaar voor een sabbat jaar te kiezen om ons te bezinnen op hoe nu verder?
Hierboven zie je ons op de foto bezig met het gravertje en onze nieuwe klusjesman die me helpt om de plastic buis voor het afvoer van regenwater eindelijk eens onder de grond te stoppen. Z`n hulp is helaas niet van lange duur want na 2 x ons maandag geholpen te hebben kan hij niet meer komen door tante corona.
 
Dan zijn we vorige week weer net ontsnapt aan een gevaarlijke bosbrand die vlak naast Sacarest woede op de rand van de vallei van onze boeddhistische buren in Ghujaloka. Het was gevaarlijk omdat het bos flink droog was en er stond een harde wind. De hele dag hebben we tegen de vlammen gevochten samen met de dappere mannen van het plaatselijke brandweerkorps die er stevig tegen aan gingen. Diverse helikopters steunden ons vanuit de lucht met zakken water te lossen op de brandhaarden. Een fascinerend spektakel.
 		  
     
 

 
     
     
 

11 april 2020
Hieronder kun je een unieke brief lezen die Albert Einstein aan zijn dochter Lieserl geschreven zou hebben. De brief gaat over de universele kracht van de liefde en werd uitgebracht en openbaar gemaakt in de jaren tachtig van de vorige eeuw. We vonden dit inzicht van de grote meester bijzonder passen bij onze huidige tijd.

"Toen ik de wereld mijn relativiteitstheorie presenteerde, begin vorige eeuw, waren er maar weinigen die mij begrepen. Wat ik nu zal onthullen zal dan ook botsen met de vele vooroordelen en misverstanden in de wereld en in de mens.
Ik vraag u om de brieven te bewaken en bewaren zo lang als nodig is, jaren, decennia… totdat de maatschappij vergevorderd genoeg is om te accepteren wat ik hieronder zal uitleggen.
Er is een zeer sterke kracht die, tot nu toe, door de wetenschap niet ontdekt of verklaard kan worden. Het is een kracht die alle andere krachten omvat, overtreft en schuilgaat achter ieder fenomeen in het universum. Deze universele kracht is Liefde.
Toen wetenschappers zochten naar een geünificeerde theorie van het universum vergaten ze de meest krachtige en onzichtbare kracht. Liefde… liefde is het Licht die degenen die geven en ontvangen verlicht. Liefde is zwaartekracht, want het maakt dat sommige mensen zich aangetrokken voelen tot anderen. Liefde is macht, want het vermenigvuldigt het beste dat we hebben en staat de mensheid toe niet uit te doven in blinde zelfzuchtigheid en egoïsme. Liefde ontvouwt en openbaart. Want voor de liefde leven en sterven we. Liefde is God en God is liefde.
Deze kracht verklaart alles en geeft betekenis aan het leven. Dit is de variabele die we te lang hebben genegeerd, misschien omdat we bang zijn voor de liefde, want het is de enige energie in het universum die de mens niet heeft geleerd om te manipuleren met zijn wil.
Om de liefde zichtbaar te maken, verving ik eenvoudigweg mijn meest beroemde vergelijking.
Als we in plaats van E = mc2, accepteren dat de energie om de wereld te genezen kan worden verkregen door liefde, vermenigvuldigd met de snelheid van het licht in het kwadraat, komen we tot de conclusie dat liefde de sterkste universele kracht is, want het heeft geen grenzen…
Na de mislukking van de mensheid in het gebruik en de controle van alle andere krachten in het universum die zich nu tegen ons lijken te keren, is het dringend noodzakelijk dat we onszelf voeden met een ander soort van energie...
Als we willen dat onze soort overleeft, als we willen dat we de betekenis van het leven begrijpen, als we willen dat de wereld met alle levende wezens behouden blijft. Is Liefde het enige antwoord… Misschien zijn we nog niet klaar om een bom van liefde te ontwikkelen, een apparaat krachtig genoeg om haat, egoïsme en hebzucht die de planeet verwoest volledig te vernietigen.
Echter, elk individu draagt in zich een kleine maar krachtige generator van liefde, waarvan de energie klaar is om te worden vrijgegeven. Als we leren om deze universele energie, lieve Lieserl, te geven en te ontvangen, zullen wij bevestigen dat de liefde alles overwint, in staat is om alles en nog wat te overstijgen, want liefde is de essentie van het leven.
Ik betreur het ten zeerste niet in staat te zijn geweest om uit te drukken wat er in mijn hart leeft, die stilletjes heeft geslagen voor jou mijn hele leven. Misschien is het te laat om mij te verontschuldigen, maar naarmate de tijd relatief is, moet ik jou zeggen dat ik van je hou en dankzij jou het ultieme antwoord heb bereikt!".

Je vader,
Albert Einstein		  
     
 

 
     
  Vanuit onze prachtige Sacarest vallei wensen we jullie een gezond en inspirerend Pasen  
  Het gaat ons goed want als het je hier nog niet goed gaat waar dan wel ...  
     
 

 
     

22 april 2020
In dit sabbat jaar van ons gebeurd er veel wat we in onze stoutste dromen niet voor mogelijk hadden gehouden.
De Xylella plaag (zie 26 febr) waardoor een groot stuk van ons Sacarest dal kaal is gemaakt door de overheid om xylella te bestrijden terwijl we zo dankbaar waren dat na zoveel jaren zonder gieten die hier alles hadden kaal gemaakt er weer veel groen was ontstaan. Zo kaal als het links is wordt het straks rechts ook.
Echter hoofd thema waar de media helemaal van vervult zijn is natuurlijk tante Corona. Wat zet dat onze menselijke wereld op z´n kop. Hoe is het mogelijk om de wereld bevolking min of meer op te sluiten voor een virus bedreiging? Eigen verantwoordelijkheid bestaat niet meer want alles wordt bepaald door vadertje Staat Want die zegt, de gezondheid gaat voor alles! We worden nu geconfronteerd met hoe een stevige beperking te ervaren is. Naast alle weerstand die het oproept zijn er ook sprankjes van verbondenheid aan het ontstaan.
Applaus voor het medisch personeel die een monster klus moeten zien te klaren en zingende mensen vanaf balkons.
In de afgescheidenheid van deze beperking wordt ons duidelijker hier in ons prachtige Sacarest dal, een verschuiving zien ontstaan van o.a. kortstondige bezoeken van mensen naar een wens voor langer lopende bezoeken tot zelfs medebewoners. Een reden daarvoor is al die vluchten die nodig waren voor al die bezoekjes van een week. Daarom zijn we nu op zoek naar de mogelijkheid om medebewoners te vinden. Mede omdat het werk door de afmetingen van ons landgoed, voor ons tweetjes wat veel wordt. We hebben daarvoor een bladzijde op onze website gemaakt en hier kan je die zien.
Een ander aspect van de beperking is het inzicht dat in de beperking zich de meester in je laat zien. Is een opgelegde beperking dan zo anders als een zelf gekozen zoals monniken b.v. doen in het dal naast ons? Dus is de opgelegde beperking nog meer een kans om naar binnen te gaan want anders zit er niks anders op dan je slachtoffer te gaan voelen. Wie kiest nou daarvoor?
 		  
     
 

 

3 mei 2020

    
 
Wij westerlingen kunnen 3 dimensies zien doch meestal maar 2 ervaren en slechts 1 verstandelijk begrijpen. Onze verslaving aan wetenschap en wetenschappelijk bewijs reduceert de magie van de werkelijkheid tot een lineaire dimensie. De Indianen daarentegen nemen holistisch waar, net als andere natuurvolkeren. Heiligheid, mystiek en contact met voorouders zijn voor hen vanzelfsprekend onderdeel van hun bestaan en dagelijkse werkelijkheid.
Er zijn dus meerdere dimensies, helaas kunnen wij ervan slechts 3 zien, daarom gaan daar kostbare dimensies voor ons verloren.
Hoe meer ik Weet, hoe minder ik zie. Dit bordje had ik jaren geleden langs de weg in het Sacarest bos wat hoger aan een boom opgehangen. Een week later was ineens een stuk verdwenen en wel het woord,  Zien ...  Toeval dat iemand er misschien een steen naar gooide omdat hij geen bordjes in het bos wil? Voor mij zit er een boodschap in, ons denken reduceert wat we zien.
Er schijnen zelfs meer als die 3 dimensies te zijn, 4 of 5 of misschien wel 6, alleen gaat dat ons verstand ver te boven.
Dus hoe maak je verbinding met die meerdere dimensies want die verrijken ons bestaan zeer.
 
Een begin is, minder te willen weten zoals: hoe heet die boom? Dennenboom. Een boom heet niet, maar is! Snap je dat?
Gelukkig niet ...
Als ik kijk en herken wat voor boom het is, heb ik de boom al gereduceerd tot slechts een naam i.p.v. een wonder.
Laat je verwonderen! Dan komt er meer bij je binnen en ervaar je meer leven in en om je heen.
Een indrukwekkend voorbeeld van mensen die nog in contact waren met die meerdere dimensies, waren de Duwanish Indianen.
In een toespraak houdt Chief Seattle, het Indianenopperhoofd, ons de spiegel voor: Voor de blanke man is de natuur z´n vijand, hij behandelt zijn moeder, de aarde en zijn broeder, de lucht als koopwaar, die hij kan uitbuiten en weer verkopen als goedkope kralen. Voor ons Indianen is de natuur onze vriend, onze moeder ...
Is het waarnemen en leven vanuit de Westerse reductie de reden, dat we onze moeder aarde aan het vernietigen zijn, blijkbaar zonder enige wroeging of besef van de heiligheid ervan?  
 		  
 

 
     
 
Onderstaande tekst is 175 jaar oud en afkomstig van Seattle, het opperhoofd van de Duwanish-Indianen. Seattle richtte deze toespraak in 1855 tot de Amerikaanse president die het grondgebied van de stam wilde "kopen".
 
"Het grote Opperhoofd in Washington heeft gesproken: hij wenst ons land te kopen. Het grote Opperhoofd heeft ook woorden gesproken van vriendschap en vrede. Dat is zeer goed van hem, omdat we weten dat hij onze vriendschap niet nodig heeft.
Maar wij zullen over uw aanbod beraadslagen, want wij weten dat als wij ons land niet verkopen, de blanke man met zijn geweren komt en het in bezit neemt.
Hoe kan je de lucht, de warmte van het land kopen of verkopen? Dat is voor ons moeilijk te bedenken. Als wij de prikkeling van de lucht en het kabbelen van het water niet kunnen bezitten, hoe kunt u het van ons kopen?
Wij zullen hierover op onze tijd een beslissing nemen.
Zoals het Opperhoofd zegt: het grote Opperhoofd in Washington kan vast op ons rekenen, zoals onze blanke broeders kunnen rekenen op de terugkeer van de seizoenen. Mijn woorden zijn als sterren. Zij verdwijnen niet.
Elk stuk van dit land is heilig voor mijn volk. Iedere spar die glanst in de zon, elk zandstrand, elke nevel in de donkere bossen, elke open plaats, elke zoemende bij is heilig in de gedachten en herinneringen van mijn volk. Het sap dat in de boom opstijgt, draagt de herinnering van de rode man.
Een dode blanke man vergeet het land van zijn geboorte als hij zijn tocht naar de sterren begint.
Onze doden vergeten dit prachtige land nooit: het is de moeder van de rode man. Wij zijn een deel van de aarde en de aarde is een deel van ons. De geurende bloemen zijn onze zusters, het rendier, het paard, de grote adelaars onze broeders.
De schuimkoppen in de rivier, het sap van de weidebloemen, het zweet van de pony en van de man, het is allemaal van hetzelfde geslacht, óns geslacht. Als dus het grote Opperhoofd in Washington laat zeggen dat hij ons land wil kopen, vraagt hij wel veel van ons.
Het grote Opperhoofd laat zeggen dat hij voor ons een plaats zal reserveren waar wij rustig zullen kunnen leven. Hij zal onze vader zijn en wij zullen zijn kinderen zijn. Maar kan dat wel?
God heeft uw volk lief. Maar zijn rode kinderen heeft hij verlaten. Hij zendt machines om de blanke man te helpen bij zijn werk en hij bouwt grote wigwams voor hem. Hij maakt uw volk dag en nacht sterker. Weldra zult u het land overspoelen, zoals de rivier na een plotselinge regen zich door de kloof stort. Maar mijn volk en ik, wij zijn het aflopend getij. Wij zullen nooit terugkeren.
Nee, wij zijn van een ander ras. Onze kinderen spelen niet samen met die van u en onze oude mannen vertellen andere verhalen. God begunstigt u, en wij, wij zijn tot wezen geworden.
Wij zullen uw aanbod, ons land te kopen, dus overwegen. Maar het zal niet gemakkelijk zijn. Want dit land is ons heilig. Wij beleven vreugde aan deze bossen. Ik weet het niet, maar onze wegen zijn anders dan de uwe.
Dit glinsterende water, dat stroomt in beken en rivieren, is niet zo maar water. Het is het bloed van onze voorouders. Als wij het land verkopen, moet u bedenken dat het gewijde grond is, dat elke vage weerspiegeling in het heldere water van het meer spreekt van gebeurtenissen uit het verleden,
van mijn volk.
Het murmelende water is de stem van mijn vaders vader. De rivieren zijn onze broeders, zij lessen onze dorst. De rivieren dragen onze kano's en voeden onze kinderen. Als wij u ons land verkopen, moet u bedenken en aan uw kinderen leren, dat de rivieren onze broeders zijn en dat u voortaan net zo vriendelijk moet zijn voor de rivieren als u voor uw broeders zou zijn.
De rode man heeft zich altijd teruggetrokken voor de oprukkende blanke, zoals de nevel in de heuvels vlucht voor de zon in de morgen. Maar de as van onze vaderen is heilig. Hun graven zijn gewijde grond, zo ook deze heuvels, deze bomen. Dit deel van de aarde is voor ons heilige grond. Wij weten dat de blanke man onze manier van leven niet begrijpt. Voor hem is het ene stuk grond gelijk aan het andere, want hij is een vreemde, die in de nacht komt en van het land neemt wat hij nodig heeft.
De aarde is niet zijn broeder, maar zijn vijand. En als hij die veroverd heeft, trekt hij verder. Hij trekt er zich niets van aan. Hij vergeet het graf van zijn vader en het erfdeel van zijn kinderen. Hij behandelt zijn moeder, de aarde, zijn broeder, de lucht, als koopwaar, die hij kan uitbuiten en weer verkopen als goedkope bonte kralen. Zijn honger zal de aarde kaal vreten en slechts een woestijn achterlaten.
Ik begrijp het niet.
Onze wegen zijn anders dan uw wegen. Het zien van uw steden doet pijn aan de ogen van de rode man. Maar misschien komt dat omdat de rode man maar een wilde is, die niets kan begrijpen.
Er is geen plaats om uit te rusten in de steden van de blanke man. Geen plaats waar je het openspringen van de knoppen in het voorjaar kunt horen of het geruis van de vliegende vogels. Maar misschien komt het omdat ik een wilde ben en dom.
Het lawaai schijnt alleen maar bestemd om de oren pijn te doen. En wat heeft het leven voor zin als een man niet meer de eenzame kreet van de nachtuil kan horen of het praten van de kikkers rond het meer in de avond? Ik ben maar een rode man en dom. De Indiaan houdt van het zachte ruisen van de wind, gezuiverd door de middagregen of meedragend de reuk van de pijnbomen. De lucht is kostbaar voor de rode man, want alles deelt dezelfde lucht - de dieren, de bomen, de mensen, alles heeft deel aan dezelfde lucht. De blanke man heeft geen aandacht voor de lucht die hij inademt. Als een man, die al vele dagen stervende is, zo is hij gevoelloos voor kwade dampen.
Maar als wij u ons land verkopen, dan moet u bedenken dat de lucht voor ons waardevol is, dat de lucht zijn adem meedeelt aan al het leven dat het in stand houdt. De wind, die mijn grootvader zijn eerste ademtocht gaf, neemt ook zijn laatste zucht in ontvangst. En de wind moet ook onze kinderen de levensgeest geven. En als we u ons land verkopen, moet u het wel afgezonderd houden, gewijde grond waar ook de blanke man kan komen om de wind te proeven met de zoete geur van weidebloemen.
Wij zullen dus uw aanbod ons land te kopen in overweging nemen. Als wij besluiten het aanbod aan te nemen, wil ik één voorwaarde stellen: de blanke man moet de dieren van dit land beschouwen als zijn broeders.
Ik ben maar een wilde en begrijp het niet. Ik zag duizenden rotte buffels in een prairie, achtergelaten door de blanke man die ze neerschoot uit een rijdende trein. Ik ben maar een wilde en kan het niet begrijpen hoe het rokende ijzeren paard belangrijker kan zijn dan de buffel, die wij alleen maar doden om in leven te blijven. Wat is de mens zonder dieren? Als al de dieren weg zijn, zal de mens sterven aan een gevoel van grote eenzaamheid. Want wat er gebeurt met de dieren, gebeurt spoedig met de mens.
Alle dingen hangen samen. Wat er met de aarde gebeurt, gebeurt met de kinderen van de aarde. U moet uw kinderen leren dat de grond onder hun voeten de as van onze grootvaders is. Leer ze eerbied voor de aarde, vertel uw kinderen dat de aarde vervuld is van de levens van onze voorouders: dat de aarde onze moeder is. Wat er gebeurt met de aarde, gebeurt met de kinderen van de aarde. Als een man op de grond spuwt, spuwt hij op zichzelf.
Dit weten wij: de aarde behoort niet aan de mens. De mens behoort aan de aarde. Dit weten wij: alles hangt samen als het bloed dat een familie verbindt. Alles hangt met alles samen. Wat er met de aarde gebeurt, gebeurt met de kinderen van de aarde. De mens heeft het web van het leven niet geweven; hij is slechts één draad ervan. Wat hij met het web doet, doet hij met zichzelf.
Nee, dag en nacht kunnen niet samengaan. Onze doden leven voort in de stille wateren van de aarde. Zij keren terug als de voetstappen van de naderende lente. Het is hun geest, die als een rimpeling van de wind over het water van de meren loopt. Wij zullen overwegen waarom de blanke man het land wil kopen. Wat is het dat de blanke man wil kopen, zal mijn volk vragen. Het is zo moeilijk te begrijpen voor ons.
Hoe kun je de lucht kopen of verkopen, de warmte van de aarde, de snelheid van de antilope? Hoe kunnen we die dingen aan u verkopen en hoe kunt u dat kopen? Is de aarde van u om ermee te doen naar goeddunken, alleen omdat de rode man een stuk papier tekent en het geeft aan de blanke man? Als wij zelf de prikkeling van de lucht en het kabbelen van het water niet bezitten, hoe kunt u het dan van ons kopen? Kunt u de buffel terugkopen, als de laatste gedood is?
Maar wij zullen uw aanbod overwegen, want wij weten, dat als wij niet verkopen, de blanke man met zijn geweren komt en ons het land met geweld afneemt! Maar wij zijn slechts primitieven en de blanke man, nu nog menend dat hij sterk is, denkt dat hij een god is, die de gehele aarde bezit.
Hoe kan een mens zijn moeder bezitten?
Maar uw aanbod ons land te kopen, zullen wij overwegen. Dag en nacht kunnen wij niet samenleven.
Wij zullen uw aanbod overwegen om ons terug te trekken in het reservaat dat u voor mijn volk hebt bestemd. We zullen dan in afzondering leven, en in vrede. Het maakt niet veel uit waar wij de rest van onze dagen doorbrengen. De kinderen hebben hun vaders gezien, verslagen in de nederlaag. Onze krijgers hebben de schande gekend en na de nederlaag zijn hun dagen leeg geworden; zij vergiftigen hun lichaam met zoet voedsel en sterke drank. Het maakt niet uit waar wij de rest van onze dagen doorbrengen. Het zullen er niet veel zijn. Nog een paar uur, nog een paar winters en geen enkel kind van de grote stammen, die eens op aarde hebben geleefd of die nu in kleine troepen door de bossen zwerven, zal meer over zijn om te treuren aan de graven van een volk, eens even machtig als uw volk.
Maar waarom zou ik treuren over de ondergang van mijn volk? Stammen bestaan uit mensen. Niet meer dan dat. Mensen komen en mensen gaan, als de golven van de zee. En zelfs de blanke man, wiens God hem als vriend behandelt, kan niet ontkomen aan ons aller lot. Misschien zullen we uiteindelijk allemaal broeders zijn. Wij zullen zien.
Eén ding weten we en de blanke man zal het eens ontdekken - onze God en uw God is dezelfde. U kunt nu wel denken dat u Hem bezit, zoals u ons land wilt bezitten; maar dat kunt u niet. Hij is de God van alle mensen en Zijn hart klopt evenzeer voor de rode als voor de blanke man. De aarde is Hem lief en beschadigen van de aarde, betekent zijn Schepper beledigen.
Ook de blanke man zal ten onder gaan; misschien nog eerder dan al de andere stammen.
Bevuil uw legerstede en u zult bezwijken aan uw eigen vuil.
Maar in uw ondergang zult u vurig branden, aangestoken door de macht van uw God, die u naar dit land heeft gebracht en u de heerschappij heeft gegeven over dit land en over de rode man. Dat noodlottig einde is voor ons een geheimenis, want wij begrijpen niet waarom de buffels zijn afgeslacht, de wilde paarden zijn getemd, waarom de verste hoeken van het woud stinken naar de lucht van vele mannen en het rijpe koren op de heuvels overdekt is met praatdraden.
Waar is het struikgewas? Verdwenen! Waar is de adelaar? Verdwenen! Wat betekent het, afscheid te nemen van de snelle pony en de jacht? Het einde van het leven en het begin van de ondergang.
God gaf u heerschappij over de dieren, de bossen en met een bijzondere bedoeling ook over de rode man. Maar dat lot is een geheimenis voor de rode man. Wij zouden het misschien kunnen begrijpen als we wisten wat het is waar de blanke man van droomt. Van welke hoop en verwachting hij zijn kinderen vertelt in de lange winteravonden. Welke visioenen hij graveert in hun harten, zodat zij verlangend uitzien naar de dag van morgen. Maar wij zijn wilden. De dromen van de blanke man zijn voor ons verborgen. En omdat zij verborgen zijn, zullen wij onze eigen weg gaan.
Want boven alles eerbiedigen wij het recht van elke man, te leven zoals hij wil, hoe ook verschillend van het leven van zijn broeder.
Wij hebben weinig gemeen. Wij overwegen uw aanbod ons land te kopen. Als wij instemmen, zal dat zijn om het reservaat veilig te stellen dat u ons hebt beloofd. Daar zullen wij misschien onze weinige dagen nog doorbrengen, zoals wij dat willen.
Als de laatste rode man zal zijn verdwenen van onze aarde en als de herinnering aan hem nog slechts de schaduw is van een volk boven de prairie, dan zullen nog deze stranden en deze bossen bewoond worden door de geesten van mijn volk. Want zij hebben dit land lief, zoals de nieuwgeborene zijn moeders hartenklop liefheeft.
Als we u ons land verkopen, bemin het zoals wij het hebben bemind. Zorg ervoor zoals wij ervoor hebben gezorgd. Bewaar in uw hart de herinnering aan het land, zoals het is op de dag, waarop u het in bezit neemt. En met alle kracht van uw geest en hart, bewaar het voor uw kinderen en heb het lief... zoals God ons allen liefheeft.
Eén ding weten wij: onze God is dezelfde God. Deze aarde is Hem dierbaar. En ook de blanke man kan niet ontkomen aan ons aller lot. Misschien zullen wij tenslotte toch broeders zijn. Eens zullen wij het zien."
 		  
 

 
     

8 juni 2020
Er is geen religie ter wereld in staat geweest om nagenoeg de hele mensheid in een soort retraite te krijgen van zo´n 2 maanden.
Ramadan, carnaval, .... vielen er bij in het water. De mensheid ging 2 maanden in de beperking en daarmee onherroepelijk naar binnen.
Nu de bevrijding is begonnen van de beperking wordt zicht en voelbaar wat deze super retraite met ons deed.
De wereldwijde betrokkenheid bij George Floyd is daar een indrukwekkende uiting van.
In deze periode van bezinning en onzekerheid werden de kleine dagelijkse dingen zichtbaarder, zoals het zonnetje dat op gezette tijden zomaar je huiskamer weet te vinden of een kleinigheid tot je nemen en beseffen hoe bijzonder het je smaakt.
Leren te leven met onzekerheid die ruim aanwezig was brengt het vertrouwen in iets dat veel groter is dan ons kleine bestaan.
Door te ontdekken dat we plezier kunnen beleven aan de kleine dingen, smelten onze verlangens die soms steeds moeilijker te vervullen waren. Volgens de boeddha zijn onze verlangens het zaad voor ontevredenheid.
Het was een voorrecht om 2 maanden in de afwezigheid van door mensgemaakte ruis, de verstilde natuur zo dichtbij te kunnen ervaren.
Ons bracht deze retraite van innerlijke onrust naar verstilling, die iets blijvends heeft verschoven.
Door de afzondering in de wereldwijde retraite ontstond het besef hoe kostbaar de verbinding is en het gezamenlijk delen van ervaringen en emoties. Dat komt tot uiting bij de betogingen naar aanleiding van de dood van George Floyd.
 		  
     
     

28 juni 2020
Een paar weken terug hebben Anne en ik onze huis berg beklommen, de Campana. 
Dat had een heel speciaal doel, we zijn de berg op geklommen om boven ons HerVerTrouw ritueel te beleven.
Na 12 jaar huwelijk ben ik niet meer die ik toen was en Anne ook niet dus terecht om ons af te vragen of de belofte van toen misschien wat nieuwe spirit kan gebruiken en daar mag je wel een berg voor beklimmen.
Een maand eerder hebben we eerst onze gebruiksaanwijzing geschreven en aan elkaar uitgelegd en bevraagt.
Heel boeiend om te doen en kan ik je aanraden, als je wil stuur ik je die van mij.
Het was ook een boeiende ervaring om het gewone van onze relatie weer nieuw leven in te blazen voor meer TeVredenHeid
We zijn een hele mystieke ervaring rijker en er staat een andere berg in de tuin.
 
We zijn helaas de lastige xylella bacterie in Sacarest, die diverse bomen en planten aantast waaronder de amandelbomen, nog niet kwijt want ze hebben weer een nieuwe geinfecteerde boom gevonden.
Wat is de boodschap van deze xylella bacterie en de verwoesting die het ons bracht want de overheid heeft een flink stuk van ons terrein zo goed als kaal gemaakt als preventie?
Vooral omdat we nu het bericht hebben ontvangen dat er naast ons bovenste retraite huisje nóg een amandel boom staat die geïnfecteerd is.
Er komt dus straks ook een schoonmaak cirkel van 200 meter rond dat huisje ...
Hoe blijf ik in TeVredenHeid bij zo´n bericht?
Het bijzondere is dat van bovenaf van de Campana gezien de schoonmaak actie er met wat fantasie ook opgeruimd uit kan zien in vergelijk met wat er omheen is...
De kunst is om wat er ook gebeurt toch te kiezen voor die TeVredenHeid.    Doe je mee ... ?
We deden op de berg meerdere rituelen waarvan één was om je oude pijnlijke geschiedenis naar beneden te gooien ...
We gooiden er heel wat met een flinke kracht de berg af en het luchtte op!!
 
 
Wat een mooie berg is die Campana, we beseften er te lang tegen op gekeken te hebben maar daarom was het des te waardevoller!
 
Een nieuw project wat we sinds gisteren gestart zijn is een soort wereld wijd werk-leer programma wat de naam  Wwoof  draagt.
Het is ontstaan uit een initiatief om mensen de mogelijkheid te geven een poosje te kunnen meehelpen op een biologich organische boerderij.
Inmiddels is het ruimer en is het een kans voor jonge mensen een paar weken ergens in het buiteland, buiten op het platteland met werkzaamheden mee te kunnen helpen en ervan te leren. Het inactief sprak ons zo aan dat we ons ingeschreven hebben als Host.
Er is hier tenslotte altijd genoeg te doen en wat hulp kunnen we ook vaak gebruiken. We zijn benieuwd wat het wordt.
 		  
     

16 juli 2020

 
     
 
Het is een voorrecht om weer eens te kunnen berichten over een bijzondere verbetering van ons huis. Al enige tijd was het onze wens de gasten kamers te voorzien van stromend water. Makkelijker gezegd als gedaan omdat water door leidingen moet vloeien en het huis al enige tijd klaar is. Dus was het zoeken hoe dat te realiseren. Gelukkig is er een smalle tussen laag van zo´n 30 cm tussen het oude beneden huis en de nieuwe boven verdieping. Door een kleine opening konden we er in kruipen om de leidingen te kunnen boren en aanleggen.
Alles met z´n tweetjes zelf gedaan mede doordat we sabbat en corona tijd hadden. Met enige trots kijken we naar onze nieuwe wastafels die nu in bijna alle kamers staan te glimmen en wij ook!
 		  
 

 
     
     

10 aug 2020

    
 
Het is augustus en ben weer bijna alleen in deze magische Sacarest vallei. Solo retraite is het gereedschap wat me elk jaar weer goed doet. Anne is een aantal weken naar de tachtigste verjaardag van haar moeder in die Heimat en voor de rest zijn het zwijntjes en steenbokken die me gezelschap houden. Door weer eens in mn verzameling van bewustwordings wegen te duiken viel mn oog op EFT emotional freedom techniques. Door er weer eens in te duiken merk ik dat de ontwikkelaar ervan niet heeft stilgezeten en verder heeft  ontwikkeld met een weg die ons nog eens dichter bij de essentie kan brengen.
Het raakt me diep dat er mensen zijn zoals Gary Craig die zo betrokken is bij z´n mede mens dat hij alles op alles zet om het lijden van z´n medemens te verhelpen en zelfs wil laten verdwijnen ....
De EFT klop methode van jaren geleden is al een prachtig begin maar met z´n Onzichtbare Therapeut gaat hij nog een heel stuk verder, in mijn ogen bijna geniaal ...
Het ontroerd me en gelukkig zijn er mensen zoals hij die het willen doorgeven en toegankelijk maken voor iedereen zonder er flink aan te willen verdienen.
Door deze Unseen Therapeut te kunnen gebruiken ben ik weer eens bezig wat oude jassen uit te doen en misschien doe je straks mee ...
Begin te zien dat de gedachte achter de Onzichtbare Therapeut is, dát bewust zijn door te geven, dat er een alles omvattende en echt onverbrekelijke verbinding is die je met zijn weg letterlijk en aan je eigen zelf, onomstotelijk kan en moet kunnen ervaren ... dat is nogal een uitspraak maar het is echt zo ...
 
Daarom was de ervaring van gisteren weer zo´n mooi voorbeeldje van die verbondenheid, door in het grote huis precies dan op de knop van de pomp beneden in de bron te drukken als ter gelijke tijd Josef beneden in het dal net moedeloos is gaan zitten bij het kraantje en zich afvraagt wat te doen omdat er geen water is. Hij vertelde me dat hij de gedachte net had gehad en hoorde toen de klik in het pomphuisje van het relais doordat ik boven op de knop drukte. Ik reed naar beneden om te zien of de terug slag klep nog lekte na het installeren een paar dagen terug en ja dus ... Josef doet ook een solo, zat daar en was verbaast dat het hier zo werkt ... Ik ook maar kon er wat relaxed over zijn ...
Dit is allemaal het gevolg van de versterking die ik ervaar door het werk van Gary. Heb hem net bezig gezien op één van die video´s die ik al jaren in huis had en raakte ontroerd van de verfijning en zorgvuldigheid ofwel liefde die hij uitdraagt.
Deze solo heeft weer zin voor me en wat een geschenk dat ik weer zoiets als de EFT video´s herontdek heb net als de HSP, de gebruiksaanwijzing, het her-ver-trouwen en zo voort, waar je eerder in dit dagboek over kon lezen.
Ervoer dat er diep in me een soort verlatings angst syndroom was die me soms onderuit haalde, dank zij Gary is de wereld nu anders en het syndroom verdampt. Mocht z´n werk je interesseren dan is onder deze link z´n Unseen Therapist boek gratis en zelfs in het nederlands te downloaden. Mocht je er net als ik enthousiast over worden lees ik dat graag eens van je.
 		  
 

 
     
     

15 sep 2020

 

 In Memoriam  Henk de Kroes, 12 augustus 1925  -  18 augustus 2020.

Een paar weken geleden ging mn laatste en dierbaarste oom heen na een lang, succesvol en vruchtbaar leven.
Toen ik net na de oorlog zelf op deze wereld kwam had ik bijna 30 ooms en tantes. Eén voor één verdwenen ze om uiteindelijk nu zonder hen verder te gaan.
Mn net overleden oom was zo bijzonder voor me omdat hij me liet zien en ervaren wat het is om open, eerlijk, enthousiast, vriendelijk, oprecht, sterk, sportief, succesvol, belangstellend, vaderlijk en trouw te zijn. Toen ik jong was kwam hij me regelmatig op zondagmorgen ophalen om samen met z´n dochters te gaan zwemmen in het Vlaardingse sportfondsen bad. Het had voor mij een bijzondere waarde omdat er zorg en opmerkzaamheid uit sprak. Na het zwemmen nam hij me mee naar hun huis aan de Ringdijk om er samen te ontbijten met schuim omelet die hij heerlijk kon klaarmaken.
Hij was de drijvende kracht achter het familie bedrijf de Gekro, waar hij zich met hart en ziel voor in zette. Zakelijk was hij ook zeer succesvol en het lukte hem om van mensen die eerst vijandig naar hem waren z´n vrienden te maken. Hij maakte van het familie bezit een goed lopend bedrijf waar vele tientallen mensen arbeid vonden. Zo´n twintig jaar geleden heeft hij het bedrijf zeer gunstig voor iedereen kunnen verkopen en kregen de meeste familie leden die aandeelhouders waren geweest van het bedrijf, een bijzonder bedrag.
M´n moeder was een van de aandeelhoudster gebleven en via haar erfenis kan Sacarest nu deze moeilijke corona tijden nog een poos gerust uitzitten. Het familie bedrijf werd door mn grootvader opgericht want hij verkocht rond 1930 z´n boerderij aan de gemeente Rotterdam. De boerderij heette Zestienhoven en werd jaren lang de naam van het huidige vliegveld van Rotterdam wat op de plek van mn grootvaders boerderij kwam . Van de boerderij Zestienhoven is via omwegen in de familie nu weer een ongeveer even groot stuk land in Spanje ontstaan wat Sacarest heet. Graag leven we in de traditie van de familie de Kroes voort.  
Het is een voorrecht voor me om zo´n bijzondere oom gehad te hebben en graag eren we hem, door hem hier te benoemen tot ere gast van Sacarest voor de eeuwigheid.

 		  
 

 

 

21 okt 2020

  

Het is kostbaar om weer eens iets mee gemaakt te hebben wat `mind blowing´ is.
Gisteravond was er uren lang tot ver voorbij middernacht een vreemd en onduidelijk geluid wat van boven richting onze huis berg de Campana kwam.
Joseph WLP had het boven in z´n huisje gehoord en ook Joy die in TagoMago verblijft. De één zei dat het op een soort hout zagen leek en de ander hoorde er een diep geluid van beatmuziek in.
Er waren ook vreemde wind geluiden die alleen boven in de lucht schenen te zijn.
Dan komt uit het niets vanmorgen Max op z´n motorfiets voor een bezoek. Van hem kocht ik ooit onze prachtige mechanische gravertjes.
Hij vertelde bij Raymond langs geweest te zijn die op weg hierheen woont aan de voet van de Campana en hun kleine jongetje was vannacht zeer onrustig en bijna gek geworden en was pas net ingeslapen.
Max woont aan de andere kant van de Campana langs de weg van Finestrat naar la Nucia.
Hij vertelde dat hij gisteravond een hele poos 6 lichten had gezien bij het gat in de Campana die langzaam uit en aan gingen en in een 6 kant ten opzichte van elkaar stonden.
Al deze signalen samen geven ons de overtuiging dat we getuige zijn geweest van een UFO aanwezigheid rond de Campana…
Een paar weken terug kwamen een paar jonge mannen langs en vroegen ons waar ze de E.T.´s konden zien …
Om ze een plezier te doen vertelde ik ze dat in de buurt van de ruïne er verschillende elven waren waargenomen door Vera.
Zoveel signalen bij elkaar bracht ons tot de overtuiging dat het E.T.´s waren die langs kwamen.
Eigenlijk wel heel leuk en bijzonder om zoiets te mogen geloven…
Om het leven te vieren en om de wereld wat op te vrolijken hadden we een week geleden een smiley op de weg geschilderd in deze wat beangstigende pandemische tijden. Zou dat misschien E.T`s aantrekken?

  
     
 

 
     

1 nov 2020

 Wat de toekomst brengen moge, zong mn moeder vaak en ook mn grootmoeder dus kennelijk had dat voor hen zin.
Als de toekomst je houvast moet bieden gaat het heden misschien wat ongemerkt aan je voorbij.
Het boeiende aan dit Corona gebeuren is dat het de poten onder onze stoel uit haalt, plannen maken heeft geen zin meer laat staan prognoses.
We zijn door deze ontwikkelingen tot de ontdekking gekomen hoe kostbaar het heden is juist doordat we geen houvast meer hebben aan de toekomst. Zodoende is er nog geen inhoud voor de agenda van volgend jaar doch het heden is alleen maar aan betekenis toegenomen.
We laten op ons afkomen wat er steeds zich weer aan ons ontvouwd. Het heden is een uitdrukking van het verleden en de toekomst ontstaat er in.
We hadden jaren geleden naast het huis een regenwater tank gebouwd om het water van het dak op te vangen en er de planten mee te verzorgen.
Boeiend genoeg zagen we nu in de tank dat er door de dikke wand en dus door het beton, kleine handjes naar binnen groeiden en er het zo broodnodige water opzogen. De planten bepaalden zelf wel wanneer ze het water dringend nodig hadden. NU i.p.v. in de toekomst. Om de water tank voor de toekomst te bewaren moeten we wat ondernemen want de wortels zijn zo sterk dat ze langzaam maar zeker de wand zullen openbreken en dat is nu ook weer niet onze bedoeling. Dus aan de slag met een klusje wat even niet gepland was. We zijn met onderhoud bezig van wat we door de jaren heen zorgvuldig opgebouwd hebben en elke dag van genieten. Gelukkig hebben we meer aanvragen voor het werkleer programma als we aan kunnen dus zijn we in de voorspoedige situatie hulp genoeg te krijgen. Joseph uit Engeland, is hier nu al vele maanden en leert elke dag iets meer nederlands, metselen, bomen zagen, houtkachel stoken en eten maken en veel meer. De oogst van amandelen, vijgen, johannesbrood, vele kruiden, hout voor de kachel, bramen en eigenlijk net zoveel als we maar kunnen bedenken want alles is om ons heen.
De tweede xylella constatering heeft gelukkig geen gevolgen gehad als alleen bij de buurman waar weer oude prachtige amandelbomen verloren gingen maar Sacarest bleef deze keer gespaard al weten we nog niet waarom of waardoor.
De herfst retraite is toch doorgegaan al waren er meer annuleringen als we konden voorzien. We waren met z´n zessen en het was weer kostbaar om zo intens bewust met elkaar en ons zelf bezig te zijn.
 		  
 

 
     

13 nov 2020

 Met enige trots kunnen we hier vermelden dat dakkha, mn dochter een nieuwe CD heeft uitgebracht!
Graag willen we dat met jullie delen want velen van jullie kennen haar van toen ze nog klein was en op El Bloque woonde.
Ze maakt eigen muziek met 2 vriendinnen en noemen zich Las Lloronas. Als je deze link gebruikt kan je hun nieuwe CD beluisteren. De muziek is door hen gecomponeerd en de teksten zelf geschreven in diverse verschillende talen zoals Spaans, Frans, Engels, Hebreeuws, Arabisch, enz. In deze tijd van corona hebben ze het moeilijk zoals velen artiesten. Mocht je een cd willen bestellen kan je dat op de site doen.  Zelf vind ik hun muziek bijzonder mooi en verfijnd. Ze zingen poëtische teksten en maken multiculturele verbindingen. Bijzonder ook hoe hun stemmen zich met hun instrumenten op de achtergrond verweven. Het beluisteren zeker waard …
 		  
     
 

 
     

22 dec 2020

 We zijn weer op weg naar het einde van een jaar en wát voor een jaar …
We hebben het meest afwijkende jaar gehad wat we in onze stoutste dromen nog niet hadden kunnen voorzien.
Van Sabbat jaar naar Corona en van xylella naar huisgenoot Joseph om maar een paar details te noemen.
Goed om te melden dat we nog steeds vrij van Corona zijn doch dat kan zomaar veranderen …
De laatste dagen waren bewogen door een nieuwe xylella uitbraak in ons dal. Met het reeds eerder ervaren geweld werd onze prachtige verstilde vallei te lijf gegaan. Een grote kale plek is nu waar eerst de natuur zich zo prachtig hersteld had van overbegrazing door de geiten van de vroegere bewoner Pepe. Het was verfrissend om op een gegeven moment echt kwaad te worden op die vernielende mannen en tot mn verwondering kwamen ze zich verontschuldigen voor de ravage die ze aan richten. Hieronder kan je op de foto het verschil zien, voor en na de xylella behandeling.
Met de post kwam onlangs een prachtig dik boek wat geschreven en verzonden was door Jac Geurts.
De goede man was jaren geleden hier in Sacarest letterlijk aan komen lopen. Hij was op weg naar het zuiden over de Gr 7.
Hij had vroeger El Bloque bezocht en was nu benieuwd naar het vervolg.
In z´n boek beschrijft hij zijn wandeling met de ontdekkingen en ervaringen die hij opdeed. Hij schreef een hoofdstuk over El Bloque en Sacarest. Wij vinden het zeer de moeite van het lezen waard.
Voor wie geïnteresseerd is hier de link, Hoe Smaakt Zonlicht.
Ons Sabbat jaar was er op gericht hoe nu verder. Wat we ontdekt en ervaren hebben, mede door Corona dat ons iets kostbaars is gegeven. Op onze site kon je steeds lezen wat er allemaal voor het volgende jaar gepland stond. Nu is eigenlijk weinig meer zeker door de steeds veranderende beperkingen ons opgelegd door de overheden. Wat telt is dus meer als ooit tevoren, het Heden. Dus blijven we zingen, Wat de toekomst brengen moge …
Graag wensen we ieder van jullie geluk en gezondheid toe voor de komende verstilde feestdagen en erna.
 		  
     
 

 
     
     

16 jan 2021

 Gisteravond keken Anne en ik op de NL tv naar de film ´Lion´. De film raakte me zo diep dat de tranen me regelmatig over de wangen liepen. Het waargebeurde verhaal gaat over een Indiaas jongentje die de weg naar huis en z´n moeder probeert terug te vinden. Na 20 jaar weggeweest te zijn, komt hij weer thuis bij z´n moeder in India. Onderweg komt hij soms flink klem te zitten. Waarom raakte me dat zo? Als kleine jongen zat ik ook vaak klem o.a. door mn dislektie dat toen nog niet bekend was en voor mn gebrek er voor op school flink ben geslagen.
Mede door corona zijn we sinds kort bezig in een virtuele workshop met Henk Fransen over hoe verhoog je de trilling in je leven.
Door mn verdieping met de Bron en de zegeningen die we beoefenen ontstaat er een gevoel van weer thuis aan het komen te zijn. Veel heb ik in mn ruim 70 jaar over de wereld gezworven en ken de sfeer in India maar al te goed en toch knaagde er vaak dat gevoel van een thuis te zoeken aan me.
We wonen in ons houten huisje in de beboste heuvels van Sacarest met zicht op de middellandse zee en een prachtige besneeuwde Campana berg naast ons. De eerste amandel bloesem is er ook weer.
Gisteren waren door een groep steenbokken de meeste planten die in poten voor ons huis stonden opgegeten en de wilde zwijnen hadden ons grasveldje stevig om geploegd. Om zo, in de onverstoorde natuur te kunnen leven tussen de wilde dieren en s‘nachts nog echt in het donker naar de sterren te kunnen kijken, ontroerd me steeds weer.
Dit is dè plek waar thuiskomen voor me ontstaat vooral nu de Bron door zegeningen in mn leven is terug gekomen.  
Heel kostbaar en deel het graag in dankbaarheid met jullie.
 		  
 

 

  
   

  
     

20 febr 2021

 De laatste weken hebben we elke zondag morgen een virtuele workshop met Henk Fransen waar ik in Januari ook al over schreef. Deze Henk is zeer inspirerend en werd vorig jaar tot inspirator van het jaar gekozen.
Deze keer was het thema, jouw Droom leven. Ieder zal zich misschien afvragen of het je lukt je droom te leven. Echter eerst komt de vraag, Wat is jouw Ultieme Droom, het gene waarvoor je hier op aarde bent?
Henk vroeg ons wat we als kind voor dromen hadden en voor mij was dit reizen maken en verre landen bezoeken. M´n vader was mn voorbeeld en had als kapitein op de grote vaart gevaren en had alle oceanen doorkruist. Vroeger woonde ik met mn ouders aan de Bergse plas in Rotterdam en met mn kano peddelde ik daar vaak op zoek naar avontuur. Meestal is onze kinderdroom dichter bij het gevoel waarvoor we hier kwamen. Het kind in ons wist het al, maar weten we het nu nog? Mijn kinderreislust heb ik geleefd door toen ik in de twintig was met een Land-Rover naar Afrika te vertrekken. Afrika had altijd een enorme aantrekkingskracht voor me met grote aantallen wilde dieren en grote savannes.
Nu weet ik dat door aan dat verlangen gehoor te hebben gegeven, ik misschien wel het beste deed wat ik in mn leven tot nu toe gedaan heb. Iedereen verklaarde me toen min of meer voor gek want ik moest toch aan mn carrière werken!!
Vele jaren reed ik met mn landrovertje, waarin ik kon slapen en leven, door Afrika en Zuid-Amerika. Een onvergetelijke reis waar ik nog steeds een beetje trots op ben want gelukkig bestond toerisme toen nog nauwelijks dus was ik op de meest mooie plekken alleen wat misschien nu in Corona ook weer kan.
Na een groot deel van de wereld verkent te hebben wist ik dat het Spanje zou worden waar ik wilde wonen en werken.
Maar het reizen in de buitenwereld brengt me uiteindelijk niet thuis, mn eigenlijk thuis is in mn binnenwereld. Nu merk ik ook dat daar mn werkelijke droom leeft om een innerlijke harmonie te realiseren die sterk genoeg is om er vast en zeker in te kunnen blijven ook als het eens echt spannend wordt. Henk is daar een inspirerend voorbeeld in.