We zijn alweer aan de laatste bijdrage van dit jaar toe. Graag laten we jullie weten, dat het ons goed gaat en dat hebben we gevierd met een klus die we al lang van plan waren. In de woonkamer hebben we 2 paar openslaande deuren waarvan we er maar meestal één stel gebruiken. We konden door die deuren, die met ramen zijn uitgerust, niet zo mooi naar buiten kijken door die brede stijl in het midden. Dus was er al lang het plan de deuren te vervangen door één groot raam met er onder een houten frame. Doch makkelijker gezegd als gedaan. Daarom hebben we er een klein project van gemaakt en na goede voorbereiding was het raam én het houten onderstuk in één dag gewisseld met de deuren. Eigenlijk is het leuk om zo´n klus eerst een poosje te laten liggen alvorens het te volbrengen want ik merk nu dat daardoor het ervan genieten, nu het klaar is alleen maar des te groter is. Boeiend is als iemand die nu binnenkomt en van de verandering niet wist, zo verrast en onder de indruk van het uitzicht reageert. We zijn heel blij met deze nieuwe aanwinst. Ook nu weer stond ik er van versteld hoe m´n energie zo soepel liep en ik zou haast zeggen dankzei de licht voeding. Want dat gaat me nog steeds goed en fascinerend makkelijk af. Wat me ook opvalt is dat ik eigenlijk al een hele tijd geen last meer heb van m´n rug waarvoor ik toch soms geruime tijd op bed moest liggen als ik weer eens iets te veel had gedaan. De zon schijnt hier dag in dag uit ruimschoots en maakt het leven voor ons hier daardoor alleen al tot een feest. We wensen jullie van harte een gelukkig en inspirerend nieuw jaar.

Al langer vond ik het lastig om al het regenwater van het dak weg te zien lopen. Reeds in januari 2012 (zie dagboek) bouwden we een regenwater opvangtank een terras onder de molen. Helaas sneuvelde die doordat de muur van de tank het eerst begaf en toen we hem opnieuw en versterkt opgebouwd hadden, gooide een jaar erna een passant er een grote steen in waardoor de tank lek werd en het regenwater weer weg lekte. In augustus vorig jaar begonnen we met de tweede opvangtank naast het grote huis omdat op die plek het regenwater niet eerst heel wat naar beneden loopt en later weer een flink eind omhoog gepompt moet worden naar het grote depot en in onze bijdrage van september vorig jaar schrijven we over deze nieuwe en hoger gelegen tank. Een tank bouwen is één ding maar zorgen dat het regenwater van het dak er ook daadwerkelijk in terecht komt is een ander verhaal. Vanaf een aantal plekken van het dak, waaronder ook deze op de foto met het regenwatervat waar we de WC mee spoelen, loopt het nu in de nieuwe tank die ook water dicht is gebleken! Gelukkig regent het de laatste weken regelmatig én niet te hard waardoor de aangebrachte buis op ons vat, het water goed afvoert naar de tank. De planten en bomen doen zich goed aan deze langere regentijd.   Vorige maand begon ik tijdens de Vision Quest een tweede Licht Voedingstraject zoals hieronder beschreven. Het is een 21 dagen traject wat ik goed doorlopen heb zonder te eten en de eerste week ook zonder te drinken. Dat is nu achter de rug en ik ben vrij van de verplichting om te moeten eten om gezond te blijven maar kan af en toe iets kleins snoepen als ik wat wil proeven maar hoef  niet meer te eten. Deze weg van wat snoepen bevalt me zeer goed en het smaakt me allemaal veel intenser als vroeger. Meer informatie over Licht Voeding kun je als je wil hier lezen in ons dagboek over Licht Voeding.

Dit jaar deden m'n huisgenoot Cor en ikzelf mee met de Vision Quest die hier elk jaar gegeven wordt door Rob Top, samen met Jozet. Wat een verschil is het om voor een groep te zorgen en koken of om zelf mee te doen. Zo intens ondergedompeld te worden in het groepsgebeuren én de zeer intensieve ervaring van 4 dagen en nachten buiten te zijn waren zeer helend. Als het Sacarest huis én vallei voor één workshop uitermate geschikt is, dan is het voor een Vision Quest groep. Dat komt vooral door de unieke en ongestoorde ligging van onze vallei waar het nog echt stil én vooral s´nachts nog echt donker is zodat je een sterrenhemel kan zien die in NL al lang niet meer te zien is door lichtvervuiling. De plek die ik gevonden had was zeer bijzonder voor me en lag onder een grote overhangende rots of grot 10 minuten lopen vanaf het grote huis. In de grot kon ik een slaapplek vinden en kon van daaruit ook nog gedeeltelijk de schitterende sterrenhemel zien. De plek waar ik zat ligt op een leylijn die dwars door onze vallei loopt en heeft daardoor een bijzondere en duidelijk voelbare energie. De ervaring die ik op die plek had heeft me diep geraakt en er is definitief een essentieel deel van me daar verschoven. Het mooie van dit indringende Indianen ritueel is dat je oude zelf de laatste dag sterft en je in een soort zelfgemaakte doodskist of plek gaat liggen. Ervoor neem je afscheid van je dierbaren en zorgt ervoor dat je met ze in het reine bent door vergeving te vragen voor de dingen die misgingen. Dan word je na een bepaalde tijd door trommelgeroffel opnieuw geboren en begint de rest van je leven. Na de 4 dagen buiten spiegelen Rob en Jozet je op schitterende en zeer positieve wijze deze indringende ervaring. Zie voor meer gedetaileerde uitleg ook het Licht Voeding dagboek.

We hebben de oogst weer grotendeels binnen. Ondanks dat het elk jaar maar droger wordt, is de oogst deze keer beter en rijker als de afgelopen jaren. We hebben daarom weer een over heerlijke vijgenjam kunnen maken wat al 2 jaar niet meer lukte doordat er geen of nauwelijks vijgen waren. Kostbaar is het dat we onze eigen bijenvolkeren hebben die dit allemaal mogelijk gemaakt hebben. We zijn hen daar zeer dankbaar voor en halen daarom als dank hun honing niet weg want dat is toch eigenlijk zeg maar, gewoon diefstal. Want die bijtjes maken echt die honing niet voor ons! De amandel oogst was ook rijkelijk gunstig en we hebben bergen amandelen die van hun buiten schil ontdaan moeten worden om ze te kunnen bewaren dus we hoeven ons geen moment te vervelen. Ook niet omdat er straks weer groepen voor de deur staan. Eerst komen de mensen voor de Vision Quest en gelijk erna de boeddhisten uit Duitsland voor een meditatie retraite. M´n rechter hand heeft al m´n aandacht nodig want hij kan nog maar 30% van wat ik er vroeger allemaal mee kon doen. Lastig is het voor me om niet de beperking te zien maar de geleidelijke verbetering. Kennelijk heeft heling wat meer tijd nodig als je een dagje ouder wordt...

23 aug. 2016

Al meer dan 10 jaar geven we 20 walnotenbomen in de zomer elke week per stuk zo´n 10 liter water. Elk jaar waren we natuurlijk benieuwd of ze ons ook noten zouden brengen.  Dit jaar verheugden we ons zeer want ineens waren in bijna alle bomen diverse beginselen van walnoten te zien! Doch helaas met de huidige droogte verdorde de meeste nootjes. In één boom zijn er nu nog 5 noten en één kan je hier naast zien. Een paar van de bomen zijn helaas gesneuveld door de droogte en soms geven we de rest van de boompjes zelfs 2 x per week water. Nu hebben we onlangs ontdekt dat we tegen de droogte dik landbouw plastic rond de boom kunnen leggen. Eerst was de grond al na een dag door de zon weer kurk droog geworden en nu is de grond na 3 dagen onder het plastic zelfs nog vochtig. Vanmorgen heb ik me naar de verdroogde boompjes verontschuldigd dat het idee van het plastic nu pas opkwam. Pepe, die hier vroeger woonde, vertelde ons dat ze vroeger van de grote boom op ons voorplein elk jaar wel een paar kilo pijnboom pitten oogsten! Wij hebben er helaas nog nooit èèn gezien aan de grote boom... 

Graag maken we jullie er op attent dat we vandaag van onze huis genoot Cor, een mooi cadeau hebben kregen. De foto die je hier naast ziet van de Glimlach is een onderdeel van een veel grotere 360 graden foto die je hier kunt zien. Het was voor Cor een hele programmeer klus om dit zo voor elkaar te krijgen en we hebben het samen lang gewenst en nu is het hem eindelijk gelukt. Als je met de muis de foto die draait aanklikt, zal die even blijven stil staan, mocht je iets beter willen zien. Hopelijk hebben we zo onze site én internet weer een klein beetje mooier gemaakt. Op de foto bloeit de amandelbloesem uitbundig en de zon staat op de laagste winters stand. Het was hier bij ons een zeer milde winter met vroege amandel bloesem. De water tank waar we september vorig jaar hier al over schreven en lieten zien, is gisteren met het eerste regenwater van het dak ingewijd! Eindelijk kwam na maanden weer wat regen en de natuur voelt dankbaar. Wij zouden ook dankbaar zijn met een klein mailtje van je, als je van dit cadeautje én ons dagboek geniet. Dat zal ons zeker stimuleren om het te blijven doen. 

Vandaag precies 100 jaar geleden werd Nel geboren, voor ons een moment om daar even bij stil te staan. Nel verstond de kunst om voor mensen de weg vrij te helpen maken om het ongrijpbare dichter bij te brengen. We hebben haar dit voor vele mensen zien doen. Graag loven we haar voor deze onophoudelijke inzet. Aan jezelf werken is gegroeid van een hobby van Nel tot een professionele aanpak waar velen van ons de vruchten van hebben mogen plukken. Werken met mensen voor een betere wereld is onze missie, mede dankzij de inzet van Nel. We ervaren het steeds weer als een voorrecht dat ze zo lang met ons woonde en werkte. Voor haar 80ste verjaardag brachten we het boek: Een Opstap naar een Spirituele Dimensie uit. Het bijzondere aan dit boek is, dat de artikelen van een breed spectrum van auteurs en inzicht zijn. Het thema De spirituele dimensie wordt o.a. vanuit de boeddhistische visie belicht en een andere auteur liet zich door de hindoeïstische traditie en de Bhagavad Gita inspireren. Daarnaast is een artikel van een vrijmetselaar in het boek opgenomen en iemand anders schrijft vanuit de Sufi traditie. Een bijdrage uit de mechanistische wereld en de wereld van Scientology maken dit boek tot een veelkleurige kijk op de spirituele dimensie. Voor liefhebbers hebben we nog genoeg exemplaren in de aanbieding. Op verzoek en tegen een redelijke vergoeding sturen we je het boek graag op. 

We koesteren de erfenis die Nel voor ons achterliet en bouwen er op voort. 

Jullie kennen waarschijnlijk nog wel El Bloque, de plek waar we in 1980 met ons werk begonnen. Kort geleden werd El Bloque verkocht nadat het na ons vertrek, 10 jaar lang te koop had gestaan. De nieuwe eigenaren vroegen of we langs wilden komen om wat dingen over het gebouw uit te leggen. Zo gebeurde het dat Anne en ik gisteren na heel wat jaren weer in het ons zo vertrouwde El Bloque kwamen. We waren erg dankbaar alles weer te kunnen zien en de herinneringen stroomden vrijelijk. We beseften dat we op tijd waren weg gegaan ook gezien de omgeving die niet meer zo rustig is als ons huidige plek Sacarest. In de rondwandeling die we maakten zagen we een ernstig verwaarloosd gebouw waar alle bijzondere en mooie antieke meubelen weg waren. Het gebouw was helemaal leeg en het bijzonder mooie zwembad was ook leeg en de meeste planten erom heen waren dood. Wat een verschil met toen wij er konden werken en wonen. De nieuwe, weer Duitse eigenaars vertelde ons dat ze het gebouw en grondstuk voor weinig konden kopen omdat het onder monumenten zorg is gekomen waardoor het alleen voor algemeen nut gebruikt kan worden. Er gaat straks een middelbare antroposofische school komen en er gaan ook culturele activiteiten plaats vinden. Op zich mooi dat zo ook hier nu het erfgoed bewaard blijft.

Waardeer wat is en open je voor wat komt. Deze zin heeft me het afgelopen jaar veel gegeven. Te vaak ontdek ik een oordeel bij wat ik denk, meemaak of waarneem. Daarmee doe ik afbreuk aan wat er voor me is. Eerst oefende ik met: accepteer wat is. Echter, Waardeer wat is, gaat nog een stap verder. Want jezelf en je omgeving accepteren of waarderen is een enorm verschil. Er ontstaat ruimte voor meer liefde en verbondenheid, maar is niet altijd even makkelijk te praktiseren. De volgende oefening, die Anne laatst voorstelde, kan je daarbij helpen. We hebben allemaal een bepaald beeld van onszelf. Door de jaren heen is er een heel schilderij ontstaan dat we vanuit ons eigen "ik-perspectief" hebben ingekleurd. Schrijf voor jezelf eens op wie en hoe je volgens dit schilderij denkt te zijn. Nu is de neiging van het ego om dit schilderij net iets mooier te maken dan het in werkelijkheid is want ons ego is allesbehalve objectief. Heb je je al eens afgevraagd hoe de mensen waarmee je dagelijks omgaat jou waarnemen? Van je partner weet je het misschien als zij of hij je tenminste ook een spiegel durft voor te houden. Maar heb je het weleens gevraagd aan je collega, je docent, je buurvrouw, je ouders of vrienden? Je ego zal je nu misschien verkopen dat je jezelf aardig goed kent en dat je het toch best goed hebt met iedereen. Maar ben je dan werkelijk eerlijk? Het kan best spannend zijn om aan anderen te vragen hoe zij jou ervaren maar ook heel verhelderend en leerzaam want reken maar dat er verschillen zijn! Belangrijk is wel om niet met de ander in discussie te gaan over wat zij of hij waarneemt, het is de kunst om te accepteren of beter nog te waarderen wat de ander zegt. Dan kan schaduw namelijk in licht transformeren. Durf je je kwetsbaar op te stellen? Door deze oefening te doen geef je trouwens ook de ander de ruimte om authentieker en opener te zijn. Geef jezelf dit cadeau voor het nieuwe jaar. Graag nodigen we je uit om het nieuwe jaar met waardering en zelfkennis in te gaan en te zien wat het je brengt. Er zal je zeker een licht op gaan zoals dit olielampje ons elke avond laat zien als het bij ons op tafel licht geeft. Hopelijk had je een inspirerende kerst en graag wensen we je een gelukkig én gezond nieuw jaar toe.